Tag Archive: fuerza

Mountainbiken in ‘Pays des Collines’

Mountainbiketocht AthVandaag met enkele Fuerzanen de streek van Pays des Collines gaan verkennen. Startplaats van het gebeuren was Ath. Na een ritje van drie kwartier  kwamen we aan bij de plaatselijke hal. Intussen zag de hemel al serieus grijs maar bleef het gelukkig droog. Bij een ochtendlijke temperatuur van 22°C trokken we ons op gang. Via heel veel golvende wegen trokken we richting Lessines en Flobecq. Onderweg kwamen we maar bitter weinig medebikers tegen. Nochtans was het parcours best wel leuk en afwisselend. Af en toe waande je eens in een stoffige Paris-Roubaix strook, dan weer in een Ardens dorpje of voor sommigen zelfs een Roc d’Azur track! Toen na zo’n 45 km de hemelsluizen toch open gingen hadden we gelukkig het ergste achter de rug en konden we koers zetten richting aankomst. Intussen hadden we de Barbier-brothers reeds verloren. Broer Bert had last van zijn benen en broer Dries had last van een scheur in de buitenband. Beiden zochten dan ook eerder de vertrekplaats op. Uiteindelijk konden ook wij na 63 km en iets meer dan 560 hm drogere oorden opzoeken.

Theux. Mon dieu!

Op Pinkstermaandag is er traditioneel de Ardennes Trophy in Theux (La Reid). Deze mountainbike marathon staat gekend als één van de lastigste en technische in zijn soort. Je krijgt immers meer dan 20 hellingen voorgeschoteld in 85 km waarbij het venijn duidelijk in de staart zit. Ook dit jaar schreef ik me weer in voor deze klassieker. Vorige week bleek dat er ook heel wat anderen dit zouden doen en dit had me toch wel overhaald om tien dagen na Waimes nog eens de verre verplaatsing te maken naar de Ardennen. Om goed af te spreken stuurde ik zaterdag de anderen een sms maar al vlug bleek dat er maar één deelnemer was: mezelf! Ontgoocheld begon ik te twijfelen om deze uitstap op mijn eentje te doen. Het feit dat er nog heel wat schoolwerk wachtte en dat de(langere) nachtrust ook wel deugd zou doen, deden me beslissen om thuis te blijven. Ik geraakte zelfs mijn fiets niet op op deze vrije dag. Vooral dat laatste steekt wel een beetje. Het wordt tijd dat er vakantie komt (of ietsje meer vrije tijd) om de fietsconditie wat op te krikken. Eén ding staat wel vast: 13 juni ga ik zeker naar Malmédy. Al ben ik alleen en al zijn er verkiezingen. De mooiste marathon van het jaar mag je immers niet missen.

Onze eigen WKW mountainbiketocht.

Het weekend van 12 en 13 september stond volledig in het teken van onze mountainbiketoertocht WKW die we organiseren met het Fuerza MTB Team en mountainbikeclub Osantus. Gedurende de twee dagen mochten we een 940 bikers verwelkomen waarvan er toch ook een groot deel de uitdaging aanging om de 110 km lange tocht naar Kluisbergen te rijden. Op mountainbike.be bleken de commentaren achteraf heel positief zodat we (hoogstwaarschijnlijk) volgend jaar opnieuw van de partij zullen zijn. Nochtans was de “mood” bij de Fuerzanen vooraf niet altijd even schitterend als het over de organisatie van WKW ging. Nu wachten we nog even de evaluatie af en kunnen nadien beslissen of we er volgend jaar een vervolg aan breien.

Houffamarathon

23 augustus staat bij menig Fuerzaan reeds een tijdje genoteerd in de agenda. Houffalize, het Belgische mekka der mountainbike is dan opnieuw gastheer voor meer dan duizend bikers tijdens de jaarlijkse Houffamarathon. Ook dit jaar waren we opnieuw talrijk aanwezig met het Fuerza Team. Tweeëntwintig groenblauwen namen de start in één van de drie verschillende afstanden. Op de 120 km was het vooral uitkijken naar de prestatie van Dries Barbier die vorig jaar er al in slaagde om bij de eerste 30 te eindigen in de 100 km. Ikzelf zou opnieuw deze 100 Ardense kilometers afleggen, samen met Steven Descheemaeker, de gebroeders Declerck én Frank Vandenbroucke! Om 09 uur werd het startschot gegeven en konden we meteen de moordende Saint Roch helling opvlammen. Ik besloot om meteen vooraan te gaan fietsen en probeerde dan ook het tempo van de eersten te volgen. Uiteindelijk draaide ik rond de 25ste positie de singletrack bovenaan de helling in. De komende 20 km waren al serieus lastig en bevatten een paar mooie en steile hellingen. Kortom: spek naar mijn bek maar het was ook nog o zo ver…  Na de eerste bevoorrading kwamen we opnieuw op het gekende parcours van vorig jaar. Ik wist dat er nu een makkelijker rijdend stuk volgde met wat vals platte stukken maar ideaal  voor hardrijders. Hier kwamen heel wat anderen me voorbij gevlogen. Ik besloot niet te zot te doen want bij de bevoorrading in Fontenaille was het nog steeds 50 kilometer te fietsen. De lus richting Achouffe besloot ik op reserve te rijden en net voor het binnenrijden van het bierdorpje kwam ik bij David Decoene die gestart was voor de 120 km. Hij had heel wat last van de rug en wist me ook te vertellen dat Steven Descheemaeker al geruime tijd voorbij was. Ik besloot dan maar om na de derde bevoorrading (waar Bert Declerck ook bij me kwam) nog even wat te versnellen. Ik wist heel goed dat de laatste 20 km nog heel zwaar waren en dat daar nog wat kon recht gezet worden. Uiteindelijk begon ik aan de laatste 10 km in het gezelschap van een aangename Hollander en zagen we de eerste van de 120 km voorbijkomen. Na iets meer dan 05 uur bereikte ik uiteindelijk de finish. Goed voor een 53ste stek. Daar ben ik best wel tevreden mee maar een top 50 was toch nog iets mooier geweest. Volgend jaar misschien? We will see… Al moet ik toegeven dat het aantal trainingskilometers toch ook niet bijsterend hoog lag de afgelopen maanden. Dus zal deze uitslag al een succes zijn zeker? Soit, we hebben weer een doel voor volgend jaar: top 50!

Toertocht Estaimbourg

Zondag 16 augustus was er in Estaimbourg een mountainbiketocht die veel beloofde: 4 beklimmingen van de Mont Saint-Aubert! Dit konden we niet aan ons laten voorbij gaan en omstreeks 08.30 uur namen we de start van deze Waalse tocht. De aanloop liep over bredere gravelpaden, aardewegen en grasstroken. Hier en daar was er een zelfgemaakte singletrack in de bermen van de autosnelweg. Het bleef echter uitkijken naar de befaamde Mont Saint-Aubert. Na 50 km en bij de tweede bevoorrading was er nog steeds geen sprake van enige “mont”. Het duurde nog tot kilometer 60 vooraleer de gekende helling langs alle kanten werd beklommen. De volgende 10 km waren dan ook super! Na dit smakelijk dessert werd er onmiddellijk terug koers gezet naar Estaimbourg. Besluit: goed maar toch hadden we graag nog liever wat langer gebiket in het gebied van de Aubert! Trouwens… voor een blonde leffe moest je ook wel heel lang wachten in de bar! Misschien komen we wel nog eens terug al was het maar om de overige Waalse bikers eens aan het werk te zien.

Bataille des Ardennes

Afgelopen zondag was het om 07 uur verzamelen geblazen om nog eens richting Ardennen te trekken. Met 7 Fuerzanen waagden we ons aan de Ardennenslag nabij Gomzé-Andoumont. De strijders van dienst: Pieter Igodt, Bert Desimpelaere, David Decoene, Hannes Dekeyzer, Bert Declerck, Stephen Hiergens en ikzelf.

De start- en aankomstplaats van dit gebeuren was een plaatselijke boerderij waar de koetjes even uit de stal mochten om plaats te maken voor de bikers. Na de sanitaire behoeften trokken we met zijn allen van start om de 81 km en 1800 hoogtemeters te overwinnen. We besloten om er een gezellig gezamenlijk tochtje van te maken ondanks het verplichte stuurbordje en chronogedoe. Na een snelle asfaltafdaling wisten we al vlug het menu voor de volgende 80 kilometer: rotsige ondergrond, af en toe een boomworteltje en een afwisseling van klimmen en dalen.
Al vlug kwamen we aan de eerste van de vele bevoorradingen. Helaas was het aanbod niet niet echt veel soeps. Wat peperkoek, een sinaasappeltje en een bekertje water.

Af en toe reden we stukken van de Ardennes Trophy. We passeerden zelfs de startplaats van deze andere marathon uit de streek. Net na een lange afdaling op kiezel sloeg de pech echter een eerste keer toe. De achterderailleur van Bert D. was een losse vijs rijker en het kleine derailleurwieltje ging te wiebelen. Als een echt “the A-team” zochten we een oplossing en werd het probleem opgelost met een spanbandje. Terug op tocht was het al vlug de beurt aan de andere Bert D. om halt te roepen. Een lekke band en een slechte pomp zorgden voor heel wat oponthoud. We waren zowat 50 km ver en met alle pech toch al 4 uur onderweg.

Het einde was nog niet in zicht want het derailleurke bleef niet stand houden zodat we regelmatig een ander spanbandje dienden aan te brengen. Bovendien reed Bert D. nog een tweede keer lek en werd het laatste bommetje lucht van Stephen voor grof geld verkocht om toch maar onze tocht verder te kunnen zetten. Uiteindelijk bereikten we na bijna 6 uur de finish!
Deze tocht was dus zeker qua duur een Houffamarathon waardig. Hopelijk blijft de pech binnen twee weken achterwege en worden het dan ook effectief fietsuren. Nu stonden we maar liefst anderhalf uur stil. Gelukkig was het amusement en zorgde het zonnetje en het schitterende parcours voor de rest!We will come back!

Mountainbiketocht Geluveld

Gisteren besloot ik even op zoek te gaan naar de bevestiging dat Thuillies niet meer was dan een off-day wat het biken betreft. Aangezien de overige Fuerzanen besloten op zondag te rijden, trok ik me op mijn eentje op gang in het centrum van Geluveld. Op het menu stonden er 77 km doorheen weivelden, tegelpaadjes, boereweggetjes en asfalt. Voor de hoogtemeters hoefde je hier niet te komen. Ik besloot een strak tempo te rijden maar toch niet te geweldig te starten. Zie dat het met niet lukte om deze langste afstand tot een goed einde te brengen…  Ik wilde immers een goed gevoel overhouden na de teleurstelling van vorige week. We werden via Geluveld richting Houthem, Wervik naar Geluwe gestuurd. Nadien brachten de pijltjes ons richting Beselare en Passendale. Gedurende de gehele tocht ontmoette ik maar bitter weinig zielsgenoten. Blijkbaar was de opkomst niet te denderend. Juist voor de laatste bevoorrading werden we een singletrackje opgestuurd te Passendale. Hier vermeed ik nipt de diepe gleuf die net in een kort knikje lag. Even zat de schrik erin want zo kan je lelijk en onverwacht tegen de vlakte gaan. Straf dat dit ook het enige opwindende feit is van deze bijna 80 km lange rit. Dit zegt dan ook veel over het parcours! Uiteindelijk bereikte ik na iets meer dan 3 uur opnieuw de startplaats. Vlug de fiets in de auto geplaatst en wonder boven wonder geraakte ik zelfs nog tijdig voor het middageten thuis!
Besluit: een weinig uitdagende tocht maar een geruststelling wat de conditie betreft. Het liep immers weer wat beter.

Ducasse de la Houzée – Thuillies

Vandaag opnieuw eens vroeg uit de veren om de mountainbike op te springen. Ditmaal vindt het fietsfeest plaats in Thuillies, een verlaten dorpje ten zuiden van Charleroi nabij Thuin. Het werkpaard van dienst is de oude Be One fiets wegens “Orbea nog niet hersteld”. Eenmaal ingeschreven worden we al onmiddellijk onverhard de weg opgestuurd. Het traject was echt subliem! Heel veel bospassages, leuke singletracks, afwisselend stijgen en dalen en bovendien een schitterende omgeving. Blijkbaar hoef je helemaal geen 2 uur in de wagen te zitten om een Ardens gevoel te krijgen. Het gevoel in de benen was echter verre van soepel. Het was immers al van Malmédy geleden dat ik nog eens op de mountainbike zat en dat was best wel duidelijk. Reeds na een tiental kilometers voelde ik me moe en was er sprake van “des jambes lourdes”. Afzien dus…  Net na de abdij van Aulne startte een deftige klim die ons bovenaan het bos van Thuin bracht. Hier ging het licht helemaal uit. Ik besloot mijn bikemaat Bert verder te laten rijden en klom op eigen tempo naar de laatste bevoorrading. Vlug nog wat rozijntjes, tuc-koekjes en wat water bijtanken en hopen dat het laatste deel van het traject beter verteerd wordt. Helaas… al vlug moet ik opnieuw de rol lossen en wanneer ik plots een pijl zie van de kortere afstand (58 km) besluit ik deze te volgen in de hoop wat vlugger terug aan de feesttent van Thuillies te komen. Ik gokte gelukkig goed want na zo’n 8 m bereikte ik de eindmeet. Neen, geen 75 km op de teller maar slechts 63 km. Neen, geen wow-gevoel maar wel zware benen en nog veel werk aan de winkel. Was het een toevallige off-day of toch een duidelijk signaal dat het lang geleden was dat er zo’n afstand werd gereden? We zullen zien! Eén ding staat vast: Thuillies is een schitterende plekje om te biken en volgend jaar komen we zeker terug (met betere benen en een Orbea-fiets).

De Vlaamse Ardennen marathon

herdersmarathon.jpgNaar Maarkedal afgezakt voor de Vlaamse Ardennen marathon en teruggekeerd met een “wow-gevoel”. Een schitterend parcours, mooie vergezichten, prima organisatie en fantastisch bikeweer! Wat heb je nog meer te wensen. Reeds van bij de start werden we het bos ingestuurd voor een leuk technisch stukje. Nadien volgde nog meer lekkers met een passage op het muziekbos, een doorsteek naar Ellezelles, een schitterend hard/easy stukje in het Elenebos om daarna via het Brakelbos terug te keren langs wat minder heftige mountainbikepaden naar deEikenberg en de Taaienberg. Uiteindelijk (wegens tijdsgebrek) de extra lus van de 90 km niet meer gedaan en met 75 km en 1239 hoogtemeters over de meet gebold. Bij deze toch geldt maar één advies: tot volgend jaar!

Mountainbiketocht Leuze

Vandaag samen met collega Fuerzaan Bert afgezakt naar Leuze om er eens de Waalse toertochten te leren kennen. Om 08 uur waren we reeds terplaatse en zochten we in het ogenschijnlijke kleine dorpje de startplaats. Na de nodige centjes te hebben neergelegd trokken we op pad. Qua bepijling in Henegouwen zitten ze alvast met niks in. De pijlen stonden overal met spuitbus neergespoten. Boom, steen, weg of paal: alles kreeg een oranje pijl! We zouden dit eens in de Vlaanders moeten proberen! Enfin, de tocht zelf was mooi en lastig. De aanloop verliep over glooiende wegen naar een eerste leuke passage in St. Martin. Na de eerste bevoorrading trokken we richting Buissenal om er de plaatselijke mountainbikeroute op te zoeken. Heel wat klauterwerk en ook een aantal mooie bospassages stonden op het menu. Intussen had Bert D. last van een leegopende achterband. Met de nodige moed trokken we toch verder tot aan bevoorrading 2. Daar wat lucht gekregen en terug verder op pad.  Wat volgde was heel wat glijwerk over de bemodderde bospaden. Heel wat evenwichtsoefeningen waren nodig om niet tegen de vlakte te gaan. Een tiental kilometer verder vond de achterband het welletjes en was de lucht weer (letterlijk) gaan vliegen! We besloten dan maar om onze route van 80 km te verlaten en voortaan de pijlen van de kortere afstanden te volgen. Na een extra pitstop voor de achterband en een eindje beuken tegen de felle wind, kwamen we uiteindelijk over de meet na 72 km en een kleine 1000 hoogtemeters. (Voor de statistieken: 970 om precies te zijn). Conclusie: voor herhaling vatbaar en hopelijk met minder pech!