Tag Archive: ardennen

Eindelijk nog eens Houffalize!

Wat deed het deugd om weer eens in de Ardennen te vertoeven. Wat deed het deugd weer eens in Houffalize te zijn. Wat deed het deugd om te wandelen en te mountainbiken in deze schitterende streek. Wat heb ik dit gemist!

Echt, na meer dan een jaar zonder Ardens avontuur was dit een zeer blij weerzien met de andere kant van ons landje. De rust, de schoonheid, het andere ritme, het buitenleven, … het doet me telkens weer even stilstaan en genieten.
Ook al was het weer niet al te schitterend toch kreeg ik het warm vanbinnen na enkele dagen op de flanken van de heuvels rond Houffalize. Het is ook hier dat we meermaals kwamen kijken naar de wereldbeker mountainbike, dat we verbleven in de Moulin Bock en de eerste echte Ardennen mountainbikeritten maakten met de maten. Houffalize: waar we verbleven in Ol Fosse d’Outh tijdens de uitpijling van de LCMT, de plek waar we deelnamen aan de Houffamarathon of de XC-wedstrijden. De plek waar er Choufkes werden verzet, waar we op daguitstap kwamen om te biken en er zelfs nog eens door de sneeuw fietsten op onze eerste mountainbike. Zotte avonturen maar fabuleuze herinneringen.

Nu zoveel jaren later is het iets rustiger maar wil ik er toch nog steeds het maximale uithalen. ‘s Ochtends de mountainbike op om te genieten van de prachtige tracks en in de namiddag de wandelschoenen aanbinden om de streek te verkennen met het gezin.
We kozen dit keer ook voor een wandeling in Buret, een deelgemeente van Houffalize. Clara gaf me ooit eens het boek ‘Wandelen in de Ardennen’ waarin heel wat tochten uitgestippeld staan. Deze 8 km lange wandeling bracht ons eens op andere paden en in een andere streek van Houffalize, flirtend met de landsgrens. Mooi!

Na drie intensieve dagen in de Ardennen mocht de balans er best zijn: 105 km mountainbike en 2625 hoogtemeters + 28 kilometer gewandeld en 521 hoogtemeters. Chapeau ook aan de kinderen die deze wandelingen allemaal vlotjes verteerden.

Dit was echt een blij weerzien en we kijken al uit naar het verblijf tijdens de grote vakantie. Nog wat warmer weer en het kan helemaal niet meer stuk in deze mooie omgeving.

Verlengd weekendje in Trois-Ponts.

Eindelijk nog eens een weekendje weg met het gezin! De Ardennen brengen altijd wel de nodige rust en leuke momenten. We vertrokken op woensdagnamiddag maar de drukte van de wegen zorgde ervoor dat we pas tegen 19.30 uur aankwamen aan ons vakantiehuisje in Trois-Ponts. Gelegen aan de rand van een bos, boven op een heuvel in een klein gehuchtje. Prachtig! Helaas waren de winkels reeds gesloten dus gingen we als start van deze vakantie maar een frietje prikken in Trois-Ponts.
De dag nadien snel enkele inkopen gedaan, de omgeving verkend met een wandelingetje en een kijkje gaan nemen op de skipiste van Val de Wanne. Daar kon je allerlei activiteiten doen en de uitweg proberen te zoeken uit het grote doolhof. Een leuke bezigheid voor de kinderen! Het weer was die dag net iets minder maar toch lieten we het niet aan ons hart komen…
Op vrijdag trokken we de hoogte in naar de uitkijktoren van Trois-Ponts. De wandeling terug bracht ons langs het water en door het bos. Een stevige training voor de wandeling van de dag nadien … richting Ninglinspo.
Deze wandeltocht staat gecatalogeerd als één van de mooiste tochten in de Ardennen. En ja hoor, het was echt super om over de brugjes te wandelen, door het water te stappen of langs enkele rotsen te klauteren op het water te blijven volgen. Op die manier wandelen maakt het voor de kinderen avontuurlijk en spannend! Ze genoten dan ook met volle teugen (ook al was het al behoorlijk warm). ‘s Avonds lieten we de kolen nog even smeulen voor een lekkere barbecue. Zo maak je zo’n weekendje tot een echt rustmoment… . En ja hoor! Ook de fiets mocht mee en deed tweemaal een klein tochtje doorheen de streek. Aangezien de Orbea Oiz nog bij de fietsenmaker was voor de vering mocht de aloude Orbea nog eens zijn truken tonen op de Ardense grond. Het lukte maar een vering achteraan was soms wel eens welkom geweest.

 

Weekendje Waimes

Het verlengde weekend van Hemelvaart is traditioneel het weekend van Les Cimes de Waimes. Of beter: is OPNIEUW het weekend van deze Ardennenmarathon. Na een afwezigheid op de kalender was het dit jaar opnieuw verzamelen geblazen in de Oostkantons. En wat een geluk! Dit jaar breien we er meteen een verlengd weekendje Ardennen aan. Op donderdag het mountainbikeavontuur en de rest van het weekend familieplezier. De weergoden waren alvast zeer gunstig want het werd een topweekend. Het avontuur van de mountainbikerit vind je hieronder. Op vrijdag gingen we alle samen fietsen op de Ravelroutes die de Oostkantons doorkruisen. Echt zalig! Autovrije fietspaden die zo goed als vlak zijn en je naar alle uithoeken brengen. We besloten naar Bütgenbach te fietsen om er te picknicken aan het meer. Het werd een supergezellige tocht met enkele leuke stopplaatsen. Onze kleine coureurs deden het supergoed en legden maar even meer dan 27 kilometer af. Chapeau!
Zaterdag bonden we dan de wandelschoenen aan om op zoek te gaan naar de waterval van Bayehon. In de vallei van de Warche trokken we gepakt en geakt over de rotsen, door het water en tussen de bossen. Met een temperatuur van bijna 30° graden was dit niet evident. We waren dan ook superblij dat we in het afgelegen Longfaye toch een herberg vonden om even bij te tanken. Met behulp van de gps keerden we terug doorheen het bos om uiteindelijk zo’n 10 kilometer later terug aan de startplaats te belanden. Oef!
Zondag sprong ikzelf nog even de fiets op vooraleer het onweer de Ardennen zou bereiken. Op de paden van de ‘cimes de Waimes’ genoot ik nog even na van een schitterend verlengd weekend. Dit gaf echt een vakantiegevoel!
Waimes 2017

Een weekendje Ardennen

weekend_BaclainDit weekend moest in het teken staan van de Roc d’Ardenne maar door een maandje ziekenboeg werd het een gezellig familieweekendje met leuke wandelingen, genieten en … een enkel fietstochtje om de nieuwe bike eens te testen op de Ardense flanken. Ditmaal zaten we in een huisje in Baclain, een klein gehuchtje in de buurt van Montleban op zo’n 8 km van Houffalize. De omgeving was ideaal om te wandelen en de tuin bij het huis zorgde voor plezier bij de kinderen. Het was trouwens een echte dierentuin! Er zaten een paard, pony’s, een ezel, konijnen, schapen, eenden, kippen en een hond! Een ware beestenboel rondom ons!
Ook de kinderen genoten er van en vonden het super om op stap te gaan. We maakten de kabouterwandeling in Baclain, verkenden de flanken rond de Moulin de Bistain en -samen met Mats en Marie- deed ik nog een zondagswandeling in het bos waarbij we een dam bouwden en de beek volgden. Avontuur genoeg dus!

Reisje naar de Ardennen.

Compogne. Wat Compiègne is voor Parijs-Roubaix is dit stadje geworden voor ons: de uitvalsbasis van Ardens plezier. Reeds voor de vijfde keer nemen we er onze intrek in het huisje van Mevrouw Wenkin, een aardige dame die in Houffalize woont en dit huis met plezier ter beschikking stelt aan vakantiegangers. Als verwelkoming krijgen we er ditmaal zelfs twee flessen zelfgemaakt appelsap bovenop. Gemaakt met de appelen uit de tuin!
De kinderen zijn reeds verzot op de tuin met de piratenboot. Bovendien zorgen de herten ook nog eens voor extra animo.
Het werd dan ook een schitterend weekje vakantie. We konden voor het eerst enkele echte Ardennenwandelingen maken, hadden de weergoden mee, genoten van enkele leuke uitstapjes, konden de fiets op en kregen aangenaam bezoek over de vloer.
Zo kwamen de grootouders even langs en kwamen ook nonkel Lieven, tante Ilse, Jonas, Marlies en Jolien even meewandelen door de Ardense bossen.
Het deed dan ook pijn om na een weekje deze vredige rust te moeten verlaten en opnieuw terug te keren naar het vlakke, bebouwde Vlaamse land. Maar zoals ze in Senegal zo mooi kunnen zeggen: “Il faut partir pour mieux revenir”. Tot ziens, Compogne!

Compogne2014

Enkele dagen Ardennen.

Joepie, verlengd weekend! We trekken richting Ardennen naar Compogne, een klein dorpje op zo’n 9 km van Houffalize. Voor de derde keer nemen we er onze intrek in een schitterend huis met grote tuin.
Het scheelde echter geen haar of dit gezellig verlengd weekendje kon niet doorgaan. Op weg naar de Ardennen kwamen we immers in de traditionele Waalse wegenwerken terecht met file tot gevolg. Bij het remmen voor een zoveelste file keek ik in de achteruitkijkspiegel en zag ik de aankomende wagen van het naastliggende rijvak bliksemsnel naderen met een enorme rookwolk erachter. Luttele seconden later knalde die bestuurder tegen de wagen die naast ons stond aan te schuiven. Boem! Nog andere wagens vlogen als dominoblokjes tegen elkaar. Als bij wonder gebeurde dit alles op minder dan een meter van ons en bleven we gespaard. (Mercikes lieve Heer. Een schietgebedje is hier op zijn plaats.)
Uiteindelijk bereikten we toch ons huisje en konden we genieten van de Ardense rust, mooi weer en ook een super Roc d’Ardenne.
Ook de kinderen genoten opnieuw van de piratenboot in de tuin, de herten, het plaatselijke speelpleintje en de mini-Ardennenwandeling.

Weekje Ardennen

Sinds vrijdag zijn we terug van een weekje Ardennen. Het werd een zalige vakantie waar de kids zich konden uitleven op de piratenboot in de tuin, de schapen en herten konden voederen achteraan ons vakantiehuis en steentjes konden gooien in de Ourthe. Ze genoten met volle teugen! Intussen kon papa ook eens de fiets op en genieten van de schitterende streek en klimmetjes.
We bezochten ook het dierenpark in Saint-Hubert die een stuk mooier was dan het park in La Roche. Je mocht er zelfs tussen de herten wandelen! Ook Plopsa Coo stond op ons lijstje net als Parc Chlorophyle in Dochamps. Je merkt het: de week is voorbij gevlogen maar leverde enkele prachtige kiekjes op. Kijk maar eens in het fotoalbum!

Nog eens een Ardennentocht!

Vandaag nog eens met de fiets doorheen de Ardennen getrokken. Vanuit Polleur, waar we een weekendje verblijven, trok ik richting Hoge Venen en het hoogste punt van België: Botrange. Dit zorgde er voor dat de eerste twintig kilometers verre van plat waren. Gezapig ging het steeds omhoog om uiteindelijk op zo’n 694 m te beginnen aan de afdaling. Via Jalhay en (onvoorzien) Spa ging het nadien richting Theux en Polleur. Een mooi tochtje die net voor zonsondergang eindigde. Het was genieten van begin tot einde en het deed deugd nog eens in zo’n mooie omgeving te kunnen fietsen. We kijken al uit naar de lenteklassiekers in de Ardennen.

Bataille des Ardennes

Afgelopen zondag was het om 07 uur verzamelen geblazen om nog eens richting Ardennen te trekken. Met 7 Fuerzanen waagden we ons aan de Ardennenslag nabij Gomzé-Andoumont. De strijders van dienst: Pieter Igodt, Bert Desimpelaere, David Decoene, Hannes Dekeyzer, Bert Declerck, Stephen Hiergens en ikzelf.

De start- en aankomstplaats van dit gebeuren was een plaatselijke boerderij waar de koetjes even uit de stal mochten om plaats te maken voor de bikers. Na de sanitaire behoeften trokken we met zijn allen van start om de 81 km en 1800 hoogtemeters te overwinnen. We besloten om er een gezellig gezamenlijk tochtje van te maken ondanks het verplichte stuurbordje en chronogedoe. Na een snelle asfaltafdaling wisten we al vlug het menu voor de volgende 80 kilometer: rotsige ondergrond, af en toe een boomworteltje en een afwisseling van klimmen en dalen.
Al vlug kwamen we aan de eerste van de vele bevoorradingen. Helaas was het aanbod niet niet echt veel soeps. Wat peperkoek, een sinaasappeltje en een bekertje water.

Af en toe reden we stukken van de Ardennes Trophy. We passeerden zelfs de startplaats van deze andere marathon uit de streek. Net na een lange afdaling op kiezel sloeg de pech echter een eerste keer toe. De achterderailleur van Bert D. was een losse vijs rijker en het kleine derailleurwieltje ging te wiebelen. Als een echt “the A-team” zochten we een oplossing en werd het probleem opgelost met een spanbandje. Terug op tocht was het al vlug de beurt aan de andere Bert D. om halt te roepen. Een lekke band en een slechte pomp zorgden voor heel wat oponthoud. We waren zowat 50 km ver en met alle pech toch al 4 uur onderweg.

Het einde was nog niet in zicht want het derailleurke bleef niet stand houden zodat we regelmatig een ander spanbandje dienden aan te brengen. Bovendien reed Bert D. nog een tweede keer lek en werd het laatste bommetje lucht van Stephen voor grof geld verkocht om toch maar onze tocht verder te kunnen zetten. Uiteindelijk bereikten we na bijna 6 uur de finish!
Deze tocht was dus zeker qua duur een Houffamarathon waardig. Hopelijk blijft de pech binnen twee weken achterwege en worden het dan ook effectief fietsuren. Nu stonden we maar liefst anderhalf uur stil. Gelukkig was het amusement en zorgde het zonnetje en het schitterende parcours voor de rest!We will come back!