Laatste berichten

Traphangen!

Traphangen? Wat is dat nou voor iets? Wel, aangezien ik nog steeds veel last had van mijn borstkas – de pijn was nog toegenomen en goed slapen was onmogelijk – besloot ik om nog maar eens de dokter te raadplegen. Besluit: waar de onderste ribben samenkomen aan het borstbeen loopt het fout en zit alles niet zoals het moet. Oplossing: kraken of je eens goed laten hangen met je hele lichaam. De enige plek waar me dit lukt is aan de trap. Zo hing ik reeds een paar keer aan onze nieuwe trap om daarna toch wel wat verschil te voelen. Hopelijk is dit vlug opgelost en kunnen we eindelijk weer eens de fiets op. Het is immers hoog tijd! Ik moet zeggen dat het wel al begint te kriebelen… en als het kriebelt moet je sporten hé!

Niemand ontsnapt aan "meneer griep"

De eerste maand van 2009 zit er zo goed als op.  Deze week nog serieus wat last gehad van mijn longen (of zijn het de ribben?). Blijkbaar is er toch iets blijven “plakken” na die griep van vorige week. Bij Joke is het zeker blijven hangen, want zij was deze week geveld door het virusje. Op die manier ontsnapt er dus niemand aan “meneer griep”. Voor de rest was het een drukke week met weinig nieuwsfeiten.
Kleine Marie beleefde trouwens een super week! Ze was ferm actief en at dat het een lieve deugd was! Zelfs ‘s nachts liet ze zich af en toe eens horen om toch nog wat te drinken te krijgen. Kortom: ze is weer de oude, speelse, goedlachse Marie! Bekijk maar eens het filmpje dat we maakten tijdens haar speelmomentje.

Back in business!

Met deze slogan begon onze mountainbiketrots Filip Meirhaeghe opnieuw na zijn dopingschorsing aan het tweede deel van zijn wielercarrière. Voor mezelf betekent het een herstart na een weekje lappenmand. De afgelopen week véél gerust, veel gezeteld, veel nieuws gevolgd en bekeken op televisie. Zo was er Obama die tot eerste zwarte president gekroond werd, maar vooral het drama van Dendermonde zal bijblijven. Wat bezielt iemand om als een gek tekeer te gaan in een kinderdagverblijf? Nu ikzelf ook papa ben, sta ik er waarschijnlijk nog veel meer bij stil. Maandag gaat kleine Marie ook weer naar haar vertrouwde plekje “Petoeter”. Een mens zou het eventjes benauwd krijgen…  Ik denk dat die zoen morgenochtend nog een dikkere smakkerd zal zijn dan gewoonlijk. Wedden dat ik niet de enige papa zal zijn?

In de ziekenboeg

Man, man, man, miserie! Niet enkel Fernand van de Kampioenen kent die uitspraak. Het is er eentje waar ik me deze week perfect kan in vinden. Reeds van zaterdag lig ik immers in de lappenmand. Opgestaan met keelpijn, hoesten en koorts. Voor alle zekerheid naar de dokter geweest want hoe vlugger je er bij bent, hoe vlugger je “die beestjes” de baas bent. Helaas dus… blijkbaar was het virusje Influenza A zo vriendelijk geweest zich te nestelen bij mij. Lang geleden dat ik nog de griep had en hopelijk zal het nog lang duren vooraleer hij de volgende keer zal langskomen. Man, man, wat ben je daar mottig van!
Intussen kreeg ook kleine Marie het leuke beestje te pakken en zitten we hier reeds een weekje samen “gezellig” te zieken. Gelukkig is mama Joke de rots in de branding! Ik hoop dat ik me vlug een stuk beter voel en weer naar het werk kan want ook daar beginnen er stapeltjes te groeien. Gegroet!

O what a day!

Vandaag, 13 januari 2009: een speciale dag want precies 4 jaar geleden was het het begin van Joke en Bert. Die bewuste donderdagavond startte ons avontuur. Nu 4 jaar later is er reeds heel wat gebeurd! Intussen zorgt Marie voor de nodige animo en werd Wilg 30 onze nieuwe thuis.
Voor de rest was het een dag zoals 13 (hoe origineel) in een dozijn. Beginnen met het dagelijkse ochtenritueel: was, plas, koffietas en jas. Gevolgd door een ritje langs Petoeter om nadien school op te zoeken.  O ja, toch een kleine unieke belevenis deze morgen: het had niet gevroren! De eerste keer in dit nieuwe jaar dat er ‘s morgens geen ijslaagje op de auto lag. Dank u wel!

Vanavond zal het alleszins geen uitbundige feestpartij worden want na het thuiswachtscenario van gisteren waarbij dochterlief weigerde tot slapen en eten, zal ik mezelf eens voornemen vroeg onder de wol te duiken. Benieuwd of kleine Marie dat toelaat…

Brr… vriezedag!

06 januari 2009:  Driekoningen maar ook vriezedag! Vandaag wordt het één van de koudste dagen in de afgelopen 10 jaar. We zullen het geweten hebben!

Deze morgen de auto met veel moeite ijsvrij kunnen maken. Het was zelfs zo erg dat mijn simpel maar o zo sierlijk ijsschrepertje de geest gaf.

Nou ja, wat is een ijsschrepertje? Even later hoor ik het nieuws op de radio waarin gezegd wordt dat er in onze hoofdstad een dakloze dood werd aangetroffen. Ook in eigen provincie werd een vermiste man dood teruggevonden. Brr… je krijgt het er nog kouder van. We mogen nog van geluk spreken dat we met onze muts, handschoenen en sjaal buiten kunnen komen om onze heilige koe, de wagen,  ijsvrij te maken. Wat een verschil in zorgen, bedenk ik me plots… . Uiteindelijk toch met een ronkende motor kunnen vertrekken richting school voor een nieuwe werkdag vol uitdagingen en … verrassingen. Zo stonden de kinderen van het koor deze middag plots aan het bureau met een recital aan Driekoningenliederen. Het is immers een slordige 2000 jaar geleden dat die drie wijzen (Melchiar, Kaspar en Balthazar) een bezoekje brachten aan de kribbe. Tjonje, tjonge, zou het toen ook zo koud geweest zijn? Ik hoop voor hen van niet!

Vakantie is voorbij…

Morgen is het weer zover… de eerste werkdag van het nieuwe kalenderjaar. De kerstvakantie is precies voorbij gevlogen. Ja, ik weet het, als ik dit zeg dan zijn er weer een heleboel die zullen zeggen dat ik al zo’n gelukzak ben met veel vakantie, maar toch… . Het was trouwens een vakantie met heel wat gebeurtenissen:  kleine Marie die ziek was en enkele dagen in het ziekenhuis verbleef, kerstavond en kerstmis die mede daardoor minder plezant en aangenaam verliepen, nog heel wat boor-, zaag- en klopwerk in de nieuwe woning, en tussenin nog eens zelf geveld worden door buikgriep.
Nou ja, je zou voor minder nog even op adem willen komen!
Maar desondanks starten we morgen opnieuw met de nodige energie en enthousiasme. Laat ons hopen dat Marie’tje deze nacht voor even geen “nachtmarie” heeft en zoetjes verder droomt tot de wekker ons genadeloos uit de vakantie rukt.
Goedemorgen 5 januari!

Wilg 30 is geboren!

Het heeft heel wat voeten in de aarde gekost maar uiteindelijk is het dan toch gelukt om “wilg30” op de wereld los te laten.
In dit nieuwe kalenderjaar willen we er een goed voornemen van maken om tijdig deze webstek aan te passen en zo snel mogelijk weer de gekende pagina’s aan te vullen. Voorlopig is het nog maar een magere bedoening maar we zullen er snel verandering in brengen.

Deze pagina is bovendien een blogpagina. Dit wil zeggen dat hier telkens nieuwe berichten verschijnen via een logboek. De overige pagina’s zijn infopagina’s met nieuws over onze reisavonturen, het mountainbiken en de bewoners van “Wilg 30”. Blader er al maar even door…

Tot slot willen we iedereen ook een prettig, sportief, maar vooral gezond 2009 toewensen.
Groeten van ons drietjes,

Joke, Bert en Marie.

Raid des Hautes Fagnes 2007

Raid des Hautes Fagnes

– 17 juni 2007 –

Terwijl de meeste Fuerzanen zich vandaag zouden wagen aan de platte wielertoeristenrit van Gent-Wevelgem koos ik er opnieuw voor om naar Malmédy af te zakken voor de schoonste rit in België. Op zaterdagavond kwam ik mosselbiker Piet tegen het lijf gelopen en sprak ik ook nog even af met Gerrit. Beiden hadden zich ingeschreven voor de 105 km. Ikzelf koos dit jaar (wegens te weinig trainingskilometers) voor de 65 km.

Net zoals de vorige keren worden we onmiddellijk de hoogte ingestuurd. Ik besluit om er toch al stevig tegenaan te gaan want nadien volgen er enkele moeilijke passages en als je dan moeten aanschuiven gaat er reeds heel wat tijd verloren. Alles verloopt vlot tot er moet geschakeld worden! De versnellingen werken niet zoals het moet zodat ik vertrokken ben voor 65 km gesukkel met tand en wiel. Verdorie!

Dit zorgt er o.a. voor dat ik bepaalde passages noodgedwongen moet wandelen terwijl ik weet dat er anders zeker kon gefietst worden. In het begin erger ik me er enorm aan maar na verloop van tijd leg je je bij de feiten neer en probeer je er het beste van te maken.

Om het aprcours van de 65 km ontbreekt de lus naar de Hoge Venen maar dit zorgt er allerminst voor dat het makkelijker is. Zowat alle hellingen zijn immers ook opgenomen in deze kortere tocht. Via Ovifat gaat het richting Robertville om na het stuwmeer de bewuste technische passage te nemen. Langzaam rijden we weer richting Malmédy om na de groeve nog een fikse beklimming te nemen. Hier voel je de benen verzuren. Gelukkig ben je dan bijna aan de meet. Ditmaal lag de aankomststreep aan de sporthal en moesten we nog even door het drukke centrum “cruisen”. Voor de weinige fietskilometers behaal ik uiteindelijk een prima resultaat: 94ste op 596 renners. Een top 100 is dus mogelijk. Mits wat meer trainen (en een goede fiets) zit er dus meer in. Volgend jaar misschien?

Ardennes Trophy 2007

Ardennes Trophy

– 28 mei 2007 –

Zoals de traditie het nu al even wil, moet je op Pinkstermaandag in Theux zijn voor de gekende Ardennes Trophy. Dit jaar hadden de organisatoren een vernieuwd parcours voorgeschoteld waarbij je kon kiezen uit 65 km of 85 km. Ikzelf besloot al op voorhand om de 65 km te rijden. Bovendien zorgden de technische problemen er ook voor dat die keuze niet lang hoefde te duren. Startend zonder voorvering (wat hebben die techniekers van Marzocchi toch uitgestoken?) en een haperende versnellingsapparaat vooraan zorgen alvast niet voor veel gejuich aan de start. Hier sta je dan in een uithoek van België samen met een duizendtal andere bikers te wachten tot je van start mag gaan in één van Belgisch lastigste marathons. Fuerza stuurde ook nu weer zijn zonen uit: Bert Desimpelaere, Gerrit Demolder, Pieter Igodt en ikzelf gaan de uitdaging aan om deze tocht tot een goed eind te brengen.

Vijf minuten na de eerste startblok mogen wij de eerste helling van de dag opvliegen. Om de tel niet te vergeten plaatst de organisatie aan elke voet van de beklimming een bordje met het nummer en het aantal meter dat je omhoog mag klauteren. Helling 1 is meteen goed voor 1130 meter klimmen aan een gemiddelde van 7,5%. Je bent meteen gerodeerd! Tijdens de Ardennes Trophy komt het er vooral op aan om te doseren want er zijn immers 20 hellingen op het parcours wat ervoor zorgt dat je zelden kan op adem komen. Bovendien zijn de afdaling ook niet van de poes! Opletten is de boodschap.

Het parcours brengt ons langs alle uitwegen van Theux. Zo rijden we doorheen een prachtig kasteeldomein en volgt het kasteel van Franchimont waar de splitsing is en waar de mindere goden – ikzelf incluis – een makkelijkere klim voor de wielen krijgen. Maar zo afwisselend als het parcours is, zo gevaarlijk is het om een klopje van de hamer te krijgen. Uit de vorige edities wist ik al dat het venijn in de staart zit. De laatste 15 km bevatten immers nog drie deftige klimmen. Zo rijd je “Le Stanneux” (gemiddeld hellingsgraad van meer dan 10%) en de 2 km lange “Chasseur” op. Hier sneuvelt de ene na de ander biker in het zicht van de meet.
Als toetje van de dag volgt dan de slotklim naar La Reid. Maar liefst 3 km lang!
Uiteindelijk bereik ik de finish na minder dan 4 uur. Best tevreden na een toch wel zware Ardennes Trophy want net zoals in Waimes zorgde de regen er toch voor dat het parcours er zwaar bij lag. Gerrit schuimt als enige Fuerzaan de 85 km af en doet dit in een vlotte 5 uur 25 minuten. Pieter en Bert gooien hun mountainbike na ongeveer 4 uur 40 minuten over de streep. Mission completed! Alle Fuerzanen bereikten de meet en keren tevreden terug naar het vlakke land.

Hier komen we zeker terug. Hopelijk is de zon volgend jaar opnieuw van de partij want dit maakt het toch iets aangenamer fietsen. Dan durven we ons ook opnieuw wagen aan de 85 km. Ik kijk er al naar uit!