Langsheen het Tourparcours

Tour2015Net zoals vorig jaar wou ik dit jaar opnieuw de Tourkaravaan eens aan het werk zien. Arras ligt nu niet zo ver van de Belgische grens waardoor de rit van vandaag best een haalbare kaart was. Ik besloot om niet naar Arras zelf te rijden maar zo’n 30 km daar vandaan de auto te zetten om op die manier mijn eigen ritje te kunnen meepikken. Zo gezegd, zo gedaan! Helaas waren de weergoden (net als vorig jaar tijdens de kasseirit) opnieuw niet gunstig gezind. Er stond een stevige zuidwester en de miezerige regen maakte je in geen tijd toch kletsnat. Een tweede tegenvaller was het feit dat mijn route wel op de GPS stond maar dat de achterliggende kaart niet verscheen. Het was dus af en toe serieus gokken en eens verkeerd rijden. Toch lukte de rit richting Arras redelijk vlot. Eenmaal op het goede pad trotseerde ik de wind en kwam ik aan bij de startplaats van de Tour. De publiciteitskaravaan trok zich juist op gang. De renners lieten nog anderhalf uur op zich wachten. Aangezien ik toch wel koud begon te krijgen besloot ik de terugweg aan te vatten die ook langs het Tourparcours liep. Het werd eventjes zoeken om Arras te verlaten en na veel applaus als de eerste renner van het pak vond ik na enkele kilometers toch weer de rustigere wegen die me naar Mont Saint Elo brachten. Hier hield ik even halt om de rare ruïne te bewonderen op de top. Een plaatselijke journalist merkte me op en een interviewtje was het egvolg. Bijgevolg staat er in één of andere Franse regionale krant morgen een artikel over de Flandrien Bert Vanhauwaert. Mijn doel was om de renners voorbij te zien rijden nabij het cimetière NOtre-Dame de Lorette maar de overijverige agenten hielden me meermaals tegen om nog op de weg te rijden. UIteindelijk zag ik de renners voorbij zoeven in Carency. Nou ja, zoeven? Ik stond net aan een wegversmalling over een riviertje en daar eindigde ook de Tour van Nacer Bouhanni. Deze valpartij van dichtbij meemaken toont nogmaals de hectiek van de Tour. Alle mecaniciens sprongen uit de wagens, spurtten richting renners, dokters komen aangestormd, auto’s toeteren en eventjes lijkt er grote paniek. Maar na zo’n dikke 5 minuten oponthoud trekt de karavaan zich weer op gang en laat ze opnieuw een stilte achter. Deze stilte valt ook over jou wanneer je het immense cimetière voorbijrijdt. Hierboven de helling heb je bovendien een mooi zicht op de streek. Ik zet mijn tocht nu snel verder richting Rouvroy want de regenbuien zorgden er toch wel voor dat ik flink kou heb gevat en de Tourgekte is me nu toch wel genoeg geweest. Straks de ontknoping volgen op tv lijkt me ook wel tof!

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *