Reis Namibië

Namibië was SUPER! Adembenemende landschappen, prachtige lodges, en superlekker eten! Ja echt! We hebben heel wat plaatselijke diertjes op de menulijst gekregen : springbok (superlekker), zebra (lekker), kudu (niet zo super), krokodil (bah), gemsbok (lekker) en het kersje van de taart : struisvogel (superlekker!). Daarnaast trokken we rond van de ene lodge naar de andere. Ook dit was prachtig! Al onze slaapplaatsen waren superverzorgd: welkomstdrankjes, welkomstwoordje op ons kussen, mooi versierde kamers, … echt ondenkbaar!

Maar het was niet voor die luxe dat we naar Namibië gingen, integendeel we hadden dit totaal niet verwacht (maar wel leuk meegenomen toch…). Het was vooral een natuurreis, want veel cultuur hebben we daar niet gezien. De panorama’s waren buitengewoon adembenemend. We trokken rond in onze truck van het ene schilderachtige plaatsje naar het ander. We hebben heel wat kilometers moeten afhaspelen om het ganse land te doorkruisen, maar de landschappen die we passeerden maakte de lange busritten zeker goed!

Bij onze aankomst in Windhoek stond onze gids, Peter Dil, ons al op te wachten. We maakten kennis met de groep en reden richting Bitterwasser lodge. Onderweg werd onze chauffeur al op de proef gesteld en kregen we een lekke band. Er waren wat problemen met de sleutel om de band te wisselen waardoor we moesten rekenen op een vriendelijke voorbijganger. Tijdens dit intermezzo kregen we de kans om te genieten van het prachtige wijdse landschap van Namibië en om kennis te maken met de andere groepsleden. Eenmaal aangekomen in Bitterwasser lodge (na zonsondergang) kregen we een welkomdrankje, lekker eten (springbok op de braai) en nog een leuke verrassing. Een groep kinderen van de San-stam en de Swana-stam kwamen ons na de maaltijd verrassen met hun prachtige dans en zangtalent. Na deze mooie vertoning waren we maar al te blij dat we ons konden terugtrekken in ons hutje om te slapen. De volgende dag stond een drukke rij-dag op het programma…

Die volgende ochtend zijn we niet direct na het ontbijt kunnen vertrekken, want onze truck had opnieuw een lekke band opgelopen. Terwijl de truckdriver de band wisselde kregen wij de kans om even te genieten van de pracht van de omgeving rond de lodge. We vertrokken daarna op goed geluk richting Ai ais, dat een 600 tal kilometer verderop lag. We hadden geen reserveband meer wat onszelf en alle andere medereizigers wel wat ongerust maakte. Na het aankopen van een stel nieuwe banden en een lekkere lunch reden we verder richting Ai ais waar we na zonsondergang toekwamen. Onze kamers werden toegekend, we installeerden ons en aten een lekkere (reusachtige) T-Bone steak in het restaurant. De achterdeur van onze slaapplaats keek uit op het overdekte zwembad van de warmwater thermen van Ai Ais. Bert en ik waagden ons aan een nachtelijke zwempartij. Best wel spannend en … superromantisch!

Vanuit Ai ais reden we de volgende morgen richting de Fish River Canyon, de tweede grootste Canyon van de wereld. Het was er prachtig! Moeilijk om met woorden te beschrijven hoe mooi dit alles was. Jammer genoeg kregen we niet de kans om in de Canyon te wandelen, dit was verboden voor dagjestoeristen, enkel als je een vierdaagse trektocht in de Canyon deed kon je er in. Maar dit zat niet in ons reisprogramma, dus bleef het bij het prachtige panorama van de Canyon. Maar ook dat was echt de moeite!

Onderweg naar onze slaapplaats in Helmeringhausen reden we voorbij een bloeiende kokerboom. De kokerboom komt aan zijn naam omdat zijn stam hol is. De bosjesmannen gebruikten de takken van deze boom om hun gifpijlen in weg te stoppen en op hun rug te dragen. In Hotel Helmeringhausen aangekomen kregen we een welkomstdrankje bij de “Boma’, een cirkel met een vuurtje in het midden. Ook kregen we daar de plaatselijke Namibische cherry te proeven (superzoet!). Na een lekkere maaltijd kropen we snel onder de wol.

De volgende morgen vertrokken we richting Solitaire. Onderweg deden we een aantal stops om foto’s te maken en te lunchen. We kregen een pofadder, struisvogels en heel veel springbokken te zien. Maar vooral schilderachtige panorama’s! In Solitaire aangekomen gingen we met een ander Belgisch koppel naar de zonsondergang kijken. De zonsondergangen zijn hier alvast prachtig! Maar je moet snel zijn… voor je het wel een goed beseft is de zon onder!

Om 5u30 plaatselijke tijd reden we met de truck richting Sossusvlei (Namibwoestijn). We maakten een stop aan de beroemde Dune 45 waar Bert snel omhoog stapte naar de top. Ik daarentegen bedankte er halfweg voor en genoot van de mooie zonsopgang. Daarna reden we met onze truck nog een stuk verder, waar onze plaatselijke gids Boesman ons opwachtte. Met een bakkie werden we dan dieper in de woestijn gereden om dan te voet met Boesman door de woestijn te trekken. Boesman vertelde ons over het leven van de bosjesmannen van vroeger. Het was “baaie” interessant! Ik heb enorm veel respect voor deze stam gekregen. Deze mensen, die vaak omschreven werden als dieren door hun levenswijze die gelijkaardig was, waren max. 1m 50 groot. Ze hadden zich goed aangepast aan het leven in de woestijn! Ze aten vruchten van planten (komkommerplant), dronken vocht uit planten, aten hagedissen, slangen, … Soms hadden ze drie dagen geen voedsel, maar konden bij het vangen van wild wel tot 10 kilo vlees eten! Tot 1918 leefden deze mensen nog in de woestijn, waarna ze jammergenoeg door de westerse bevolking opgejaagd en uitgeroeid werden als beesten.

De woestijn zelf was prachtig! Hoge duinen, prachtige uitgestrekte panorama’s, speciale plantensoorten, … Het zand zelf kreeg zijn rode kleur door geroeste ijzerstofdeeltjes die zich onder het zand bevinden. We bezochten ook de deadvlei, een ingesloten vlakte in de woestijn waar eeuwenoude dode accasia’s stonden. Ook dit was MEGA!

Na onze tocht door de woestijn kregen we de kans om even te wandelen in Sesriem Canyon. Daarna trokken we terug naar Solitaire, waar we na ons avondmaal doodmoe onder de wol kropen.

Na het ontbijt reden we door naar Walvis Bay om de flamingo’s te bewonderen. Er waren enorm veel flamingo’s en heel kort kregen we de kans om een zeehond te zien zwemmen in de verte. Na de lunch reden we verder naar Swakopmund, een havenstadje waar we ons weekend vrij konden doorbrengen. Die avond gingen Bert en ik uit eten in een gezellig visrestaurant : “Kucki’s”.

De volgende morgen gingen Bert en ik paardrijden met een plaatselijke gids op het maanlandschap. Het was een plezante en ontspannende voormiddag. Ik genoot er alvast met volle teugen van! In de namiddag deden we een Townshiptoer. Ter plaatse kregen we een rondleiding van een lokale gids. We bezochten een lid van de Damara en de Nama, die beiden uitleg gaven over hun cultuur. We brachten een bezoek aan de sloppenwijk en kregen een authentieke maaltijd aangeboden. Rijst, kip, bonen, wilde bessen en … rupsen! Jakkes! Maar Bert heeft het toch aangedurfd om eentje te proeven…

’s Avonds gingen Bert en ik lekker gezellig met zijn tweetjes gaan eten in “De Kelder” een plaatselijk restaurantje. Best gezellig na zo’n drukke zaterdag!

Zondag of geen zondag… opnieuw vroeg uit de veren! Vanuit Swakopmund reden we verder naar Cape Cross waar we de (welriekende) zeehondenkolonie konden bezichtigen. Amai niet, wat waren het er veel! Daarna reden we verder naar de White Lady Lodge in Uis. Ter plaatse bezochten we de gesloten tin-mijn, waarna we de zonsondergang bij de brandberg konden bezichtigen. Het was mooi… de berg heeft zijn naam niet gestolen. Net of de berg stond in brand… Na het eten deden we nog een poging om de sterren te bekijken met een sterrenkijker, maar die werkte niet zo goed, waardoor we dit dan maar met het blote oog hebben moeten doen. Ik heb nog nooit zo veel sterren in mijn leven gezien! Daarna kruipen we goedgemutst onder de lakens.

We rijden naar twijfelfontein. Dit plaatsje staat gekend om de rotstekeningen die de bosjesmannen er achterlieten. We maakten een wandeling tussen de rotsen en vertrokken daarna richting Petrified Forest. Ter plaatse gekomen kregen we een rondleiding van een plaatselijke gids. Hij toonde ons de Welwitchia, de tweeblaarkaniedoodnie, een plant die wel 200 jaar oud kan worden. Hierdoor dachten de mensen vroeger dat de plant onsterfelijk was. Daarnaast kregen we ook heel wat versteende boomstammen te zien. Deze bomen waren afkomstig uit Midden-Afrika en via een vloedgolf in Namibië beland. Daarna werden ze bedekt door een laag modder waardoor er geen zuurstof bij. Zo kon het hout verstenen i.p.v. rotten.

Na de lunch reden we snel richting Kamanjab. Onze truckchauffeur had volgens mij zijn bril niet op want in al zijn haast reed hij een koe aan (gelukkig niks ernstigs), reed hij door een groep vogels op de weg en reed hij bijna een overstekende giraf aan. Zo hebben we onze eerste giraffen gespot. Prachtige slanke dieren en zo MEGA dichtbij! Mooi… Mooi… Na dit incidentje reden we rustig richting overnachtingsplaats: de Emro Game farm uitgebaat door Oostenrijkse vrouwen. Een prachtige site met allemaal aparte huisjes. Even had ik schrik, want als huisdier hadden deze mensen drie enorme labradors… maar we zijn in Afrika om onze grenzen te verleggen en het waren lieve brave dieren. Dus kregen ze toch een goeie streelbeurt. Na de overheerlijke maaltijd zochten we de nachtrust op .…

Vandaag gingen we met de ganse groep op bezoek in een Himba dorp. De Himba’s zijn een nomadenvolk die met hun dieren door het land trekken. Ook verbouwen ze maïs om maïspap van te maken. Dit volk wordt door heel wat tradities gekenmerkt. In het midden van het dorp brandt een heilig vuur en alleen mannen mogen in de buurt van het vuur komen. Als er een opperhoofd in het dorp aanwezig is dan mag niemand tussen de hut van het opperhoofd en het heilig vuur komen te staan… De vrouwen wassen zicht niet, maar smeren hun huid in met een mengsel van geitenvet, kruiden en oker. Dit geeft hun huid de typische rode kleur en beschermd hen ook tegen het woestijnklimaat. Ook hechten ze veel belang aan sierraden. De sieraden geven hun positie aan binnen de groep. Jonge meisjes dragen hun haren in twee vlechten voor hun gezicht, meisjes in de puberteit dragen meerdere vlechten en getrouwde vrouwen dragen een klein kroontje van geitenvel op hun hoofd. Ter plaatse kregen we de kans om kennis te maken met de plaatselijke gebruiken, mooie foto’s te nemen en om souvenirs te kopen.

Na het Himbadorp gingen we langs bij een Cheetah farm waar we de kans kregen om even van dichtbij kennis te maken met deze reusachtige katachtigen met toch wel een hoge aaibaarheidsfactor. Best plezierig, maar het blijven onvoorstelbare wilde (en dus onvoorspelbare) dieren.

Door overboeking konden we jammergenoeg niet in Etosha Park zelf overnachten maar werd ons een sfeervolle lodge aangeboden met supervriendelijke mensen: Vreugde Guest Farm. Hier kregen we de kans om een nachtsafari te doen. Al bij al niet veel soeps, zoals we verwacht hadden, maar toch wel spannend om in een bakkie door de wildernis te rijden in het pikkedonker! Veel dieren hebben we niet gezien, maar wel konden we genieten van een prachtig schouwspel van de Social Weavers. Massa’s (ze bleven maar komen, onvoorstelbaar!) kleine vogeltjes vlogen richting struikgewas om er de nacht door te brengen. Ook konden we opnieuw genieten van een prachtige ondergaande zon…

De volgende ochtend was het vroeg dag. We konden bij zonsopgang Etosha National Park binnen en wilden deze beestenboel natuurlijk voor geen geld missen. We kregen heel wat dieren te zien : springbokken, gemsbokken, gieren, hartebeesten, impala’s, wildebeesten, … Ook kregen we een prachtig tafereel te zien van een leeuwenfamilie met kleine baby’s. Daarnaast kregen we heel wat zebra’s en giraffen voorgeschoteld! Tot slot van rekening, na een hele dag zoeken hadden we het geluk om op het einde van de dag toch nog olifanten te spotten…

Met deze safari eindigde ook de Namibiëreis, want morgen wachtte ons de terugtocht naar de hoofdstad Windhoek. Op een halte op een souvenirsmarkt na reed het busje ons direct richting hotel. Wat een luxebadkamer hadden we nu gekregen! Precies een Romeins bad! Na een verkwikkende duik gingen we met de groep eten in een plaatselijk restaurant. We kregen een mix van wild op ons bord. Een stukje krokodil, een hapje springbok, wat stukjes zebra, … het smaakte zeer lekker! Met de Afrikaanse smaak in de mond begaven we ons huiswaarts en doken we voor de laatste maal in ons Afrikaanse bedje.

Vliegtuigdag. De gekende saaie wachttaferelen. Eerst wachten om naar de luchthaven te vertrekken. Dan wachten op de luchthaven om uiteindelijk nog eens te wachten op de passende aansluiting. Via Windhoek ging het opnieuw naar Johannesburg en Londen om uiteindelijk te landen in Amsterdam. Opnieuw 15 uur vliegen… en een nachtje doorbrengen op 10 km hoogte …

Good morning! Welcome in London! Nog vlug de overstap naar Amsterdam en we zijn er vanaf! Onze suvenirs overleefden uiteindelijk wonderwel de reis – ook onze giraf van een meter – maar we waren wel een fototoestel armer! Uit onze hoofdbagage bleek de digitale camera gestolen te zijn. Dit moet vrijwel zeker gebeurd zijn door personeel van de luchthaven want niemand anders kon in de valies snuisteren. Dit laatste was wel een serieuze domper op een fantastische reis. Gelukkig waren er nog andere honderden foto’s die tonen hoe mooi Namibië wel was.

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *