Les cimes de Waimes 2006

Les cimes de Waimes

– 25 mei 2006 –

Op hemelvaartsdag stond de eerste echte Ardennenrit van 2006 op het programma. In het verre Waimes (nabij Malmédy) stond er een chronorit van 70 km op het menu. Deze rit telde ook mee in het ebbt-circuit en was helemaal nieuw voor mij.

Reeds op voorhand bleek dat het geen makkie zou worden. De weergoden laten nu al weken hun oren hangen en overspoelen ons letterlijk met hemelwater. Tot overmaat van ramp werd 25 mei een uitgeregende dag, wat dus ook zijn gevolgen had voor deze marathon.

Na een autoritje van 2 uur 30 minuten komen Gerrit, Joke en ikzelf aan in Waimes. Onderweg nog even halt gehouden om mijn ontbijt naar de oppervlakte te brengen (Wie zei ook alweer dat die chocoladekoeken goed te verteren zijn?).

Dit was al een eerste voorteken van een memorabele etappe. Ongeveer 336 zotten vonden de weg naar de start en willen hun vrije dag wel eens in de modder doorbrengen. Wanneer het startschot gaat vliegen de meesten de eerste asfalthelling op. We besluiten om even het juiste tempo te zoeken en laten ons niet verleiden door de vlugge jongens. We passeren een schitterende ranch en beginnen aan de 8 “cimes” of hellingen. In het begin loopt alles nog vlot maar langzaam wordt het terrein minder en minder berijdbaar. Op sommige plaatsen is het gewoon ondoenbaar en wandel je honderden meters naast je fiets. Wie toch probeert te rijden voelt zijn wielen glijden als in de sneeuw… .

Bij de afdaling van de derde helling voel ik dat de remmen maar weinig grip meer hebben in deze brij. De zomerbandjes weten ook al niet wat hen overkomt en een valpartij kan dan ook niet uitblijven. Op een glibberige boomwortel schuift het voorwiel weg en vlieg ik over mijn fiets. Gerrit vergezelt mij en gaat ook horizontaal. De schade lijkt in eerste instantie mee te vallen… .

Intussen zijn we negers geworden en is de kledij al doorweekt. Er wachten ons nog meer dan 40 km en de moed zakt in mijn druipnatte schoenen. Bovendien blijft de tweede bevoorrading maar op zich wachten.

Die tweede stop bevindt zich op het einde van de moordende klim op de skipiste van Ovifat. Op de piste zelf word je naar boven gejaagd door het natte gras. Wie hier rechtstaat is verloren en voelt zijn wiel glijden. Blijven zitten is superlastig maar lukt gelukkig wel. Boven besluit ik een einde te maken aan deze doorregende, gekke bedoening. Na een korte bevoorrading rijd ik langs de weg door de gietende regen terug naar Waimes. De koude is nu pas echt voelbaar. Zelfs met winterhandschoenen kom ik al bibberend over de meet. Opgave! De eerste maal dat ik echt niet de moed had om door te zetten. Achteraf had ik er wel wat spijt van, maar op het moment zelf was het een wijze beslissing. Bovendien bleek die valpartij niet zomaar onschuldig. Een “pingpongballetje” verschijnt op mijn knie en kleurt mijn gewricht lekker blauw, groen en geel. Stappen lukte ‘s avonds met moeite.

Kortom, memorabel maar geef mij maar de zon, het stof en de warmte! Het parcours moet bij droog weer echt schitterend zijn, maar op zo’n dag beleef je er echt maar weinig plezier aan. Volgend jaar hopelijk opnieuw in een stralend lenteweertje!

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *