Reizen

Paaseieren rapen in de Ardennen

Met het verlengde Paasweekend trokken we naar de Ardennen. Vorig jaar huurden we een vakantiehuisje maar bleek dat dit een dubbele boeking was. De eigenaar zocht een oplossing en als compensatie mochten we nog eens gratis naar het huisje dat we eigenlijk eerst hadden geboekt. En kijk: hier waren we dan! Gelegen in Petite Mormont, zo’n 10 km van Houffalize. Een streek die ik intussen op mijn duimpje ken maar me nog steeds verrast en altijd maar weer rust en vakantiegevoel doet opborrelen.
Het schitterende weer zorgde er tijdens dit weekend voor dat we op zaterdag een mooie tocht konden wandelen langs de oevers van de Ourthe rond le Hérou vertrekkend vanaf de parking. Het was redelijk wat klauteren en dalen maar het zorgde ook voor prachtige uitzichten.
Ook de mountainbike was van de partij. Marie ging opnieuw even mee op uitstap en op zondagmorgen deed ik nog een klein tochtje richting Houffalize.
In de namiddag wandelden we nog in Houffalize en genoten we nog wat van de zon in de prachtige tuin.

Weekendje weg met oma

Nu oma 75 jaar wordt, trekken we er met zijn allen nog eens een weekendje op uit. Bestemming is ditmaal de Vlaamse Ardennen. In Zulzeke verblijven we in ‘t Nophof, een hoeve gelegen met zicht op de kapel Ten Boeker en te midden de schitterende wandelpaden die deze regio rijk is. De zithoek was trouwens ingericht in de oude koeienstal! Dit zorgde wel voor heel unieke beelden. Drie dagen lang konden we (ondanks het mindere weer) even op rust komen in de stilte die deze streek uitademt. Een fietstochtje op zaterdagmorgen (met helaas een klapband voor Jonas) en een wandeling in de namiddag zorgde voor een sportieve dag. ‘s Avonds werd er nog een quiz gespeeld en genoten van een lekker biertje. Op zondag gingen we wandelen in het Hotondbos en was er de verjaardag van oma. Ook nonkel Sooi en tante Nine maakten de oversteek naar het Nophof om samen een stukje taart te eten. De muzikale bende kleinkinderen zorgde voor de muzikale omlijsting. ‘s Avonds trakteerde oma Tine nog op de top van de Kanarieberg in de mooie én lekkere bistro ‘de Boekzitting’. Santé op oma’s verjaardag!
Het weekend sloten we op maandag af met een looptochtje richting Koppenberg waar de crossers zich aan het opmaken waren voor de traditionele cyclocross. In de namiddag konden we vanuit de warme zithoek de stortbuien zien neervallen op het parcours en zagen we hoe Iserbyt de maat nam van de anderen. Na de koers (op tv) trokken we ook huiswaarts en genoten we nog na van een gezellig, familieweekendje in de Vlaamse Ardennen.

Er even tussenuit in Limburg

Terwijl de kinderen op kamp vertoeven (ook in Limburg trouwens) trekken Joke en ikzelf naar Bree om er vier dagen te genieten van de rust en het natuurschoon. De B&B ‘t Welthof is onze uitvalsbasis en ligt op een boogscheut van het centrum van Bree. We beschikken er over een klein appartementje met een kitchenette en mogen ‘s morgens gezellig aanschuiven voor het lekkere ontbijt.
Op zaterdag fietsen we nog even naar het centrum van Bree om een hapje te eten en een wandelingetje te maken. Bree is niet zo groot maar straalt wel heel wat gezelligheid uit.
Zondagochtend springen we de fiets op voor de route: ‘Bree, de parel der Kempen’. Deze tocht over schitterende fietspaden brengt ons langs Meeuwen-Gruitrode, Dilsen-Stokkem (op een boogscheut van Mats’ kampplaats) en Tongerlo. Eindigen doen we in het centrum van Bree in ijssalon De Potter. Wat hebben ze hier heerlijk ijs! Een mooie beloning voor onszelf na ons tochtje van zo’n 60 km doorheen Limburg.
Maandag mogen de wandelschoenen aangetrokken worden om de zandvlakte van Oudsbergen te verkennen. De Oudsberg is de hoogste en grootste open stuifduin van Vlaanderen en is vanzelfsprekend ook een fantastisch wandelgebied. Start- en eindplaats is aan de camping Zavelbos. Hier kan je ook lekker eten of genieten van een drankje. Mooi meegenomen! Zeker na een stevige tocht van zo’n 15 km.
Onze laatste dag in Limburg willen we al fietsend door de bossen doorbrengen. De trekpleister van Limburg ligt in de buurt van Hechtel en daarom besluiten we al wat huiswaarts te rijden met de wagen om de fietsroute te starten vanuit Hechtel. Na zo’n 10 km komen we al aan de speciaal aangelegde piste doorheen de boomkruinen. Mooi, spectatculair maar jammer dat het niet nog eens 5 meter hoger was want dan kon je genieten van een immens vergezicht over de boomtoppen. Onze tocht leidt ons verder naar een indrukwekkende Duitse begraafplaats in Kattenbos, nabij Lommel. Hier wordt je even stil van als je weet dat er hier meer dan 38000 soldaten begraven liggen die gesneuveld zijn in de Tweede Wereldoorlog.
Na bijna 40 km op de fiets komen we terug aan in Hechtel en zit onze vierdaagse in de Limburgse Kempen er op. Limburg: het blijft je steeds verrassen met de rust, de prachtige fietspaden en schitterende wandelmogelijkheden. Ook de gastvrijheid verdient een pluim. We’ll be back!

Vakantie in de Ardennen

Even leek het of de zomervakantie in het water ging vallen. Ja, je mag dit zowel letterlijk als figuurlijk interpreteren. Figuurlijk omdat we zo’n twee weken geleden bericht kregen van de eigenaar dat er een dubbele boeking was. Gevolg: hij zou voor ons een ander huisje zoeken en vastleggen. Uiteindelijk konden we onze Ardennenvakantie doorbrengen in ‘le petit levron’, een mooi huisje op een boogscheut van de oorspronkelijke locatie.
Dat onze zomervakantie letterlijk in het water zou vallen is dan weer te wijten aan deze ‘kwakkelzomer’ die een dieptepunt bereikte rond 14 juli. Toen viel er massa’s regen die ervoor zorgde dat vele Ardense beken en rivieren uit hun oevers traden en het water metershoog stond in bepaalde steden.
Onze verblijfplaats was gelukkig hoog gelegen en ondervond hier geen last van. Toch merkten we langs de Ourthe heel wat meegesleurd vuil op en zag je dat het water er meer dan een meter hoger had gestaan. Indrukwekkend!

Toch waren we blij en opgelucht dat we tien dagen mochten doorbrengen in Petite Mormont, een klein gehuchtje op een boogscheut van Wibrin en Achouffe, zo’n 10 km van Houffalize.
Dat onze kwakkelzomer bleef aanhouden deerde niet echt want om te trappen of te stappen was de temperatuur ideaal en heuse regendagen bleven gelukkig uit. Al was er misschien wel eentje maar toen hadden we juist een bezoekje gepland aan het Euro Space center in Transinne.

Verblijven in de Ardennen is telkens weer genieten van de mooie vergezichten, de rust en de deugddoende wandelingen en fietstochten. Deze streek drukt telkens even de ‘pauzeknop’ in van het drukke dagelijkse leven en doet me weer stilstaan en intens genieten van elk moment.
Met zo’n 45 wandelkilometers in bossen en weilanden en bijna 125 mountainbikekilometers was het een meer dan geslaagde vakantietijd. Dubbel zo leuk maakte dat ook Marie en Mats mee de mountainbike op sprongen om me te vergezellen tijdens een tochtje.

Verder wil ik zeker ook nog het bezoekje aan het War Museum in Bastogne vermelden. Deze uitstap was echt wel de moeite waard en dompelt je onder in het leven tijdens het Ardennenoffensief (december 1944). Bovendien krijg je op een schitterende manier de volledige geschiedenis verteld van Wereldoorlog I en Wereldoorlog II op een interactieve manier. Prachtig gedaan en door 4 personages voorop te stellen wordt het hele gebeuren heel levensecht, begrijpelijk en tastbaar. Mooi.

Onze tiendaagse in eigen land was meer dan de moeite waard en liet ons opnieuw plekjes ontdekken waar we nog niet eerder kwamen: de schitterende wandeling naar Le Hérou of Cheslé, de feeënwandeling in Achouffe. Sublieme plekjes in een fantastisch decor. Blij dat we nog eens mogen terugkomen in de Paasvakantie.

Eindelijk nog eens Houffalize!

Wat deed het deugd om weer eens in de Ardennen te vertoeven. Wat deed het deugd weer eens in Houffalize te zijn. Wat deed het deugd om te wandelen en te mountainbiken in deze schitterende streek. Wat heb ik dit gemist!

Echt, na meer dan een jaar zonder Ardens avontuur was dit een zeer blij weerzien met de andere kant van ons landje. De rust, de schoonheid, het andere ritme, het buitenleven, … het doet me telkens weer even stilstaan en genieten.
Ook al was het weer niet al te schitterend toch kreeg ik het warm vanbinnen na enkele dagen op de flanken van de heuvels rond Houffalize. Het is ook hier dat we meermaals kwamen kijken naar de wereldbeker mountainbike, dat we verbleven in de Moulin Bock en de eerste echte Ardennen mountainbikeritten maakten met de maten. Houffalize: waar we verbleven in Ol Fosse d’Outh tijdens de uitpijling van de LCMT, de plek waar we deelnamen aan de Houffamarathon of de XC-wedstrijden. De plek waar er Choufkes werden verzet, waar we op daguitstap kwamen om te biken en er zelfs nog eens door de sneeuw fietsten op onze eerste mountainbike. Zotte avonturen maar fabuleuze herinneringen.

Nu zoveel jaren later is het iets rustiger maar wil ik er toch nog steeds het maximale uithalen. ‘s Ochtends de mountainbike op om te genieten van de prachtige tracks en in de namiddag de wandelschoenen aanbinden om de streek te verkennen met het gezin.
We kozen dit keer ook voor een wandeling in Buret, een deelgemeente van Houffalize. Clara gaf me ooit eens het boek ‘Wandelen in de Ardennen’ waarin heel wat tochten uitgestippeld staan. Deze 8 km lange wandeling bracht ons eens op andere paden en in een andere streek van Houffalize, flirtend met de landsgrens. Mooi!

Na drie intensieve dagen in de Ardennen mocht de balans er best zijn: 105 km mountainbike en 2625 hoogtemeters + 28 kilometer gewandeld en 521 hoogtemeters. Chapeau ook aan de kinderen die deze wandelingen allemaal vlotjes verteerden.

Dit was echt een blij weerzien en we kijken al uit naar het verblijf tijdens de grote vakantie. Nog wat warmer weer en het kan helemaal niet meer stuk in deze mooie omgeving.

Reis Normandië

Dit jaar hielden we het iets dichter bij huis omwille van het hele corona-verhaal. Op slechts 4 uur 30 minuten rijden van de Wilgenstraat ligt het Normandisch kustdorpje Ver-sur-Mer. Een weekje lang verblijven we er in een huisje op zo’n 2 km van het strand. Na een eerste wandeling (verkenning) doorheen het dorpje om nog enkele boodschappen te doen, blijkt al vlug dat dit kustdorpje zéér rustig is en geen toeristen lokt. Er is nochtans een museum gevestigd die verteld over de oorlogstijd en over de overzeese postvluchtverbinding in 1927.
Dat deze streek geschiedenis ademt merk je overal. Er zijn tal van begraafplaatsen, musea en monumenten die herinneren aan D-Day zo’n 76 jaar geleden.
Tijdens de eerste korte uitstap naar Port-en-Bessin blijkt dit ook nog eens: deze vissershaven was in de tweede wereldoorlog een belangrijke haven voor het aanvoeren van petroleum. Nu is het een druk bezochte havenplaats waar je kan rondwandelen en waar je ook een Vauban-toren vindt. Het (keien)strand ligt er ook bezaaid met enorme Sint-Jakobsschelpen. We verkennen even de kleine poeltjes die zijn ontstaan door het terugtrekkend water en zoeken garnalen en krabben. Een leuk avontuur!
Een vakantie in deze streek staat ook voor een dagje geschiedenis. Zo dichtbij de landingsstranden moet je jezelf gewoon een dagje onderdompelen in juni 1944. We bezoeken eerst Arromanches 360° waar een twintig minuten durende film het verhaal vertelt van deze periode. De pakkende beelden, geprojecteerd rondom jou, laten niemand onberoerd. Buiten het gebouw zie je de pontons in zee drijven die dienst deden als ‘kunstmatige haven’. We rijden verder langs de stranden en stoppen bij Omaha Beach. Hier kwamen de Amerikanen aan wal en hadden ze de moeilijke taak om het strand nabij Colleville-sur-Mer in te nemen. Dat deze taak leidde tot heel wat slachtoffers is te merken aan de impressionante Amerikaanse begraafplaats. Meer dan 9000 Amerikaanse soldaten liggen hier begraven. Onder hen ook generaal Roosevelt.
Nog wat verderop langs de kust maken we nog een stop bij Pointe du Hoc. Deze kliffen waren heel moeilijk in te nemen tijdens de tweede wereldoorlog en waren dus een speciale taak voor de Amerikaanse rangers. Ze moesten de 30 meter hoge kliffen bedwingen en dat terwijl de vijand hen onder vuur nam. Van de 225 infanteriesoldaten stierven er meer dan 130 tijdens deze aanval.
Om de geschiedenisdag volledig te maken brachten we ook een bezoekje aan het Overlord-museum. Hier wordt de gebeurtenissen chronologisch weergegeven en zie je ook heel wat toestellen (vliegtuigen, tanks, auto’s, kledij, …) uit deze bloederige periode. Je zou het haast vergeten maar we mogen van geluk spreken dat we dit moeten beleven. Nooit meer oorlog!

Na de geschiedenisdag wachtte een leuke wandeldag in het Zwitsers Normandië. Nabij Saint-Philbert-sur-Orne vind je de Roche d’Oetre, een hoog gelegen uitkijkplaatsje boven de gorges van de rivier la Rouvre.
We wagen ons aan de wandeling van net geen 9 km met als start een afdaling naar de rivier om nadien zo’n 4 km de waterloop te volgen en terug te keren via enkele mooie dorpjes rond de vallei. Het pad is heel afwisselend en de lok van het water van het riviertje doet ons regelmatig stoppen om eens de ‘rotsen’ te beklimmen. Nabij het ‘maison du paysage’ stoppen we om een ijsje te eten. Hier verlaten we ook de rivierbedding en gaan we langzaam omhoog richting vertrekpunt. Tussenin ontdekken we nog een eenzaam muisje en komen we ruiters op een koe tegen. Uiteindelijk eindigen we terug aan de Roche d’Oetre en zoeken we nog even het ‘menselijk profiel’ die zichtbaar is langs de zijkant van de overstekende rots.

Nu de temperaturen ook hier de hoogte ingaan is het tijd voor een heuse stranddag. Eventjes niksen, een zwemmetje in zee, een spelletje petanque of kubb en kastelen bouwen in het zand. Hier is er meer dan plaats genoeg op het strand!

Omdat ik elke reis ook een factor ‘avontuur’ hoort gaan we ook op uitstap naar het viaduct van Souleuvre. Hier kan je met een rodelbaan de helling naar beneden zoeven, een touwenparcours doen tussen de bomen en zelfs benji-jumpen. Dit laatste zien we liever gebeuren dan zelf mee te maken.
Er is ook een park waar je een blote voetenpad kan volgen waarbij je wandelt op allerlei stenen, zand, hout en zelfs doorheen modder en water.

‘s Avonds bewonderen we de zonsondergang ter hoogte van de batterie de Longues, een Duitse verdedigingsplek nabij Longues-sur-Mer. Hier dichtbij vind je ook de natuurpracht van ‘les demoiselles de Fontenaille’.

We sluiten de reis af met hoge temperaturen en nog een stranddagje. Genieten aan het strand van Courseulles-sur-Mer of het landingsstrand van Juno Beach waar de Canadezen aan land kwamen.

Merci Normandie pour ce voyage intéressant et amusant!

Normandië 2020

Een drôme-reis.

01 augustus 2019 (171)

Onze jaarlijkse zomerreis bracht ons ook dit jaar weer in Frankrijk. Ditmaal was de minder toeristische streek van de Drôme de eindbestemming. We maakten eerst een tussenstopje nabij Tournus waar we gingen bootje varen en zwemmen om nadien koers te zetten naar het mooie vakantieverblijf ‘Le Chastan’ nabij Soyans. Dit verblijf bestaat uit een vijftal vakantiehuizen die worden uitgebaat door een heel vriendelijke Belg, Guy, die er de plaatselijke hoeve ombouwde tot een mooi, gezellig, prachtig gelegen vakantieverblijf. Te midden de schitterende natuur geniet je van een prachtig uitzicht en de rust. Hier mochten wij een weekje lang leven ‘als goden in Frankrijk’.
De eerste dag was het weer nog eventjes wat minder waardoor we het museum van snoep en nougat bezochten in Montélimar, zo’n 20 minuten verderop. We zagen er snoepjes uit de oude doos, mochten proeven van nougat en zagen ook een tentoonstelling over het speelgoed doorheen de tijd. Even herinneringen ophalen bij de eerste computerspelletjes, de flippo’s of de rummikub! Na al dit spelplezier was het tijd om een eerste keer het zwembad in te plonsen want bij ons verblijf hoorde ook een gezellig groot zwembad om de warmte van de voorbije dag van je af te spoelen. Zo gebeurde het ook na dag 1 (en de volgende dagen).
Op maandag trokken we het grote bos van Saou in. Dit ongerepte bos strekt zich uit over 13 km tussen de steile kliffen van Roche-Colombe (886m) en de Trois-Becs: le Veyou (1589m), le Signal (1559m) en la Roche Courbe (1545 m). Het is een spectaculair voorbeeld van een geologische plooi gevormd door spitse bergtoppen en bedekt met een dicht bos van witte eiken, dennen, beuken en ceders. Het bos wordt bewoond door gemzen, everzwijnen, steenmarters, wezels, marmotten en roofvogels.
We besloten er de klim te maken naar de kapel St. Médard die op een van de bergtoppen ligt. Het werd een wandeling met steile beklimmingen die voor Clara, Mats en Marie eigenlijk maar net gingen. We kregen even een bezorgde waarschuwing van een koppel om te melden dat het misschien net te gevaarlijk was met kinderen. Toch bereikten we allen de top en genoten er van een schitterend uitzicht! Missie volbracht! Uiteindelijk werden er bijna 450 hoogtemeters overwonnen en legden we zo’n 5 km af.
De dag nadien werden er nog méér grenzen verlegd want we gingen kanovaren op de Drôme. Niks spectaculair denk je dan tot de kano van mama en Mats plots kapseist en Mats even spoorloos bleek (onder de kano). Paniek in de andere kano en eventjes ben je ook machteloos. Gelukkig kwam Mats al snel aan het wateroppervlak maar de schrik was er niet minder om! Ook Clara maakte nog eens kennis met het (relatief ondiepe) water zodat er toch een paar blij waren dat de tocht er op zat. Toch was het ook een grensverleggend en leuk avontuur: zwemmen in de Drôme, picknicken langs de rivier, genieten van het mooie uitzicht: dit was het ook!
Op woensdagochtend sprong ik op de koersfiets om de col de la Chaudière te beklimmen terwijl de rest van de kroost genoot van lezen, spelletjes spelen en wat uitrusten. In de namiddag bezochten we Bourdeaux en Dieulefit en werd er … gezwommen. Eevn een rustdagje tussendoor kan geen kwaad!
Op donderdag trokken we terug de bergschoenen aan voor de wandeling rond Francillon sur Roubion. Deze wandeling brengt je naar het riviertje, de Roubion, waar je kan dammen bouwen, ploeteren of een ‘bad’ nemen. Het vervolg van de wandeling leidt je door het bos en de zonnebloemvelden terug naar het kleine dorpje. Er werden minder kilometers en hoogtemeters afgemaald maar het genot was zeker even groot.
Op vrijdag gingen we naar het marktje in Dieulefit waar de kinderen een mooie zomerhoed aankochten en we ons lieten overtuigen om nougat te kopen. Amai, wat was dit duur! We werden duidelijk ‘toeristisch beetgenomen’. Om deze avontuurlijke week compleet te maken eindigden we in de namiddag in het acroparc van Marsanne. Hier kon je allerlei klimparcoursen volgen tussen de bomen. Er was voor elk wat wils: van babyparcours tot zwarte pistes van meer dan 15 meter hoog! Ook nu werden er angsten overwonnen en kwam Clara via de deathride naar beneden van het groen parcours. Wat een prestatie en wat een afsluiter van deze schitterende, avontuurlijke week.
Het werd een week waarin we actief bezig waren en tijd te kort hadden om ook de leuke dorpjes te bezoeken of wat meer te genieten van zon en water. Uiteindelijk wil je ook zoveel mogelijk beleven in deze prachtige streek. We zagen zeker nog niet alles en een tweede bezoekje is zeker niet uitgesloten. Tot de volgende keer?

Drôme 2019

Reis Guillestre

Ons Frankrijk-avontuur startte ditmaal met een driedaagse tussenstop in camping ‘Le coin tranquile’ in Les Abrets. Een gouden tip van juf Hilde bracht ons naar deze plek aan de voet van de Alpen. Drie dagen genieten van de soberheid van het kamperen, het schitterende weer, een mooi uitzicht en de rust van een kleinschalige camping. Om de nodige verkoeling te vinden konden we elke dag een duik nemen in het zwembad. Dit vonden de kinderen natuurlijk super! Ook de afwas doen, het slapen in een tent, op je strandslippers het sanitair opzoeken om je tanden te poetsen waren allemaal avontuurlijke momenten voor Marie, Mats en Clara. 
Gelukkig waren de weergoden ons meer dan goedgezind zodat deze driedaagse kampeerervaring heel goed meeviel.  
Op de doorreisdag (zaterdag) kleurde de lucht grijs en konden we net tijdig de tent opplooien vooraleer verfrissende druppels wat afkoeling brachten in Les Abrets. Wij lieten de camping achter ons en trokken richting Alpen: Guillestre!
Na nog een reisje van zo’n vijf uur kwamen we aan bij chalet ‘Le Renardeau’ in Guillestre. De gastvrouw Nicole wachtte ons op en na een korte rondleiding kwam ook de gastheer Dirk er even bij om de mogelijkheden van de streek voor te stellen en te bespreken. We kregen ‘de rode bijbel’ (een map met 36 mogelijke uitstappen) overhandigd en keken wat er interessant en haalbaar was. Al snel kreeg onze week vorm met een uitstap naar de Izoard om van daaruit te wandelen naar Lac des Souliers, een rafting-avontuur op de Durance, een bezoekje aan Lac de Serre-Ponçon, de vallei van St-Véran, de col d’Agnel, … Meer dan genoeg om er een boeiende week van te maken. Dat werd het trouwens ook!
Zoals gezegd gingen we de eerste dag de col d’Izoard omhoog om vanuit Casse Déserte wandelend op zoek te gaan naar het Lac des souliers. Een mooie wandeling met prachtige vergezichten en een schitterende beloning als doel: een bergmeertje op een idyllische plek zo’n 2500 meter hoog.
De toon was gezet! 
Op maandag trokken we met z’n allen onze wetsuit aan en kropen we in een raftingboot! De schrik maakte plaats voor amusement en ook Clara genoot van deze afvaart van de Durance. Zo mochten we eens rechtstaan en springen in de boot, zwemmen in het koude water of van een rots springen. Echt een onvergetelijke belevenis!
Dinsdag stond de Val d’Escreins op het programma. De Vallei van Escreins is een natuurreservaat dat de bezoeker veel te bieden heeft: prachtige landschappen, een weelderige natuur met een rijke flora, rivieren, wilde paarden en de ruïnes van het oude dorp die ook nog een cultureel aspect toevoegen. Een ideaal gebied om in te wandelen. Bovendien loop je steeds langs het riviertje ‘Rif Bel’ wat het voor de kinderen ook avontuurlijk maakt (lees: dammen bouwen). Als ideale tussenstop vind je er ook een schuilhut terug waar je rustig, langsheen het water, je picknick kan verorberen op de zitbank. Het prachtige uitzicht krijg je er gratis bij!
Woensdag was er kans op onweer in de namiddag. s’ Ochtends sprong ik de mountainbike op om Risoul te beklimmen en in de namiddag kozen we ervoor om onze verkenning per wagen verder zetten. Een tocht langsheen het meer van Serre-Ponçon met een wandeling naar het Lac van Saint-Apollinaire. Hier zagen we de vissen spartelen in het water. In de verte zagen we een regengordijn over Gap trekken zodat een zwemmetje in het Plan d’eau d’Embrun er niet meer inzat. Een stop in het plaatselijke stadje kon er wel nog bij!
Donderdag werd een drukke dag met een uitstap richting Italië. Omstreeks 10 uur stonden we al boven op de Col d’Agnel, zo’n 2744 meter hoog! Een adembenemend uitzicht was onze beloning. De weg naar de top is bovendien ook fantastisch: marmotten, een kudde bergkoeien, een kabbelend riviertje, mooie bergdorpjes: je ziet het allemaal!
Na de picknick op de flanken van de col gingen we naar St.-Véran en namen we er een shuttlebusje die ons de vallei in bracht. Nadien wachtte nog een wandeling naar het kapelletje. Ook hier waren de marmotten van de partij. Op onze terugweg stopten we nog even bij de plaatselijke imker om er een voorraadje honing in te slaan. 
Aangekomen aan ons huisje wachtte Dirk ons op met het voorstel om rond 19 uur op pad te gaan om dieren te spotten. Een snelle hap was dus noodzakelijk en een halfuurtje later waren we alweer op weg richting Ceillac. Onze gids bracht ons eerst naar een schitterende waterval en liet ons nadien meekijken naar marmotten, reeën en gemsen op de bergflanken. We zagen ook de schapen grazen boven op de bergtoppen! Een unieke belevenis om deze dieren in het wild te ‘spotten’.
Onze laatste volledige dag deden we het opnieuw wat kalmer aan en bleven in de buurt van Guillestre: een bezoekje aan het gehucht Gros waar je een mooie blik hebt op de Gorges van de Guil en Guillestre, een bezoek aan Mont Dauphin en wat ontspanning aan de Lac d’ Eygliers en de marmottenwandeling. Goed gevuld zodat we met een rugzakje vol mooie herinneringen konden terugkeren naar België.
Tja, op zaterdag was het dan zover: we lieten de bergen achter ons maar niet vooraleer de col de Galibier te hebben overwonnen! Na zo’n vijf uur rijden kwamen we aan bij onze tussenstop in Chagny. De broeierige temperatuur joeg ons meteen naar het plaatselijk zwembad en wat waren we blij dat we ‘s anderendaags rond 09 uur (en al 29 graden) onze ‘microgolf-verblijf’ mochten verlaten. Op naar huis, op naar Wilg 30! Terugkijkend op een zéér mooie reis doorheen een prachtig stukje Frankrijk. Vive les Hautes Alpes! 

Frankrijk 2018

Enkele dagen Limburg

Gisteren keerden Joke en ik terug van enkele dagen Limburg. We genoten er de voorbije drie dagen van het fantastische fietsparadijs, de gezellige Hasseltse binnenstad, de rust en de zalige B&B waar we verbleven. Nadat we donderdag aankwamen, parkeerden we de auto buiten de stad en sprongen we op onze tweewieler richting stadscentrum. Een bezoekje aan de toeristische dienst, een wandeling doorheen de straatjes en genieten van de zon en wat verkoeling op een terras. Na 16 uur zochten we onze B&B op aan de rand van Hasselt: ‘de Kiezel’. Een mooie stek dicht bij alles maar toch in alle rust. Na een korte kennismaking en wat uitleg konden we ons opfrissen vooraleer we een mondje gingen eten. In de Walputsteeg genoten we van een lekkere maaltijd in een mooi decor. Nadien snoven we nog even de sfeer op op de plaatselijke Parkies. Buscemi zorgde voor de zwoele beats in het Kapermolenpark.
Op vrijdag, de 13de, onze huwelijksverjaardag sprongen we op de fiets om het Limburgs fietsparadijs te verkennen. Ja, dat is het echt wel! Met meer dan 60 km in de benen moesten we maar zelden auto’s dulden op ons traject. We genoten van heel mooie fietspaden, toffe tussenstops (Bokrijk, Holsteenbron, De Bosberg, De Wijers, ‘t Goed Leven) en wederom het schitterende weer. Een zalige dag die we dan ‘s avonds nog lekker afsloten in de mooie brasserie ‘t Pleintje in Godsheide.
Zaterdag gingen we meer zuidwaarts om de fruitstreek rond Borgloon te ontdekken. De tropische temperaturen en ditmaal geen bosrijke omgeving zorgden ervoor dat onze rit wat werd ingekort. We fietsten wel langsheen de mooie kunstprojecten van Borgloon en ja, (what’s in a name) ook deze streek viel best te pruimen! Mooi om al die fruitboomgaarden te zien, het rustige glooiende landschap met daartussen verscholen de kunstprojecten. Het heeft iets!
Uiteindelijk stopten we rond 15 uur onze fietstocht op een terrasje, reden nog richting Paal om te supporteren voor onze Rode Duivels. Met nog een bezoekje aan Paal 26 waar we Wendy nog eens ontmoetten namen we afscheid van het rustgevende fietsparadijs!

 

Een dagje zee…

Nu het mooie zomerweer maar blijft aanhouden was dit het uitgelezen moment om nog eens naar de zee te trekken. Geen vakantiewerking voor Clara, Mats en Marie vandaag. Ook mama was een dagje thuis dus konden we met z’n allen richting Koksijde. Het was er helemaal niet druk en het zeebriesje zorgde zelfs af en toe voor een nodige T-shirt. Echt zwemmen in zee zat er nog niet in. Desondanks was het toch mooi strandweer en kon een lekker ijsje van ‘t Zwart Schaap niet ontbreken. Smakelijk!