Losse berichten

In de stille Kempen…

Na een midweekje Ardennen kozen we ditmaal voor de Kempen aan de grens met het Hageland. Dit weekendje is een alternatief voor het uitgestelde Vormselfeest van Mats. Vier dagen lang vertoefden we in de prachtige Linushoeve in de zuidelijke Kempen nabij Herselt en Wolfsdonk. Een plek om jeugdherinnering op te halen want hier vertoefden we ook meerdere keren op Chirokamp. Where’s the time?
Na de frisse paasvakantie lieten de weergoden ons nu ook weer in de steek: zeer wisselvallig en niet bijster warm. Gelukkig moet het geen tropisch weer te zijn om te wandelen, fietsen of te genieten van de schitterende streek.

Onze verblijfplaats lag vlak aan wandel- en fietsknooppunten waardoor we letterlijk maar de deur hoefden te openen om te vertrekken. Dat deden we dan ook de eerste dag met een verkenning van de buurt.

In de buurt van Herselt is er ook een aangepaste wandeling ‘stoerparcours’ om met kinderen op stap te gaan. Doorheen de bossen kom je enkele speeltoestellen tegen om het wandelen aangenamer te maken. Uiteindelijk is het een wandelingetje van zo’n 4 km in het domein Hertberg.
Op vrijdagnamiddag kozen we als vertrekplaats de abdij van Averbode om via de zanderige bospaden te eindigen in de alomgekende lekdreef. Een ijsje was meer dan verdiend na dit tweede wandeldeel van de dag. Uiteindelijk staat de teller toch ook weer op 10 kilometer voor vandaag. Goed gestapt allemaal!

Zaterdag waren er vooral veel buien, hier en daar een droog momentje maar toch ook de kans om de Demerbroeken te verkennen. Dit natuurgebied in Testelt is de graasweide voor koeien en paarden en wij mochten er gewoon deel van uit maken. Wat was dit tof om zo dicht bij deze grote viervoeters te vertoeven. De wandeling bracht ons richting Zichem om langs de boorden van de Demer terug te keren naar onze vertrekplaats. Ondanks de regen lieten we het niet aan ons hart komen en wandelden we toch zo’n 7,5 km door een mooi, ongekend gebied.

Deze streek heeft duidelijk heel wat te bieden. Neen, het zijn geen bergen maar wel mooie, eindeloze onverharde paden voor wandelaars en mountainbikers. Veel bos, zanderige bodem en vooral… prachtige natuur. Aangename kennismaking, Herselt!

Een paasloopje

Intussen toch al een dik jaar terug de loopschoenen aangebonden. Ik moet zeggen: ik heb de smaak opnieuw te pakken. Enkel jammer dat een aantal kleine ongemakken (rugpijn, spierpijn) me soms wat tegenhouden.Dit heeft natuurlijk ook te maken met de aard van dit beestje hier: misschien net iets te gedreven om steeds wat sneller en verder te lopen. Dat dit niet altijd goed is, wat ik maar al te best maar tja, éénmaal in actie wil een sporter steeds dat tikkeltje meer.
Enfin, ik ben blij dat ik het genot van het lopen terug ontdekte en hoop dit nog lang te kunnen doen (zonder pijntjes).

De looppiste verkennen

Voor de eerste maal de looppiste gaan uittesten in Wevelgem. Met behulp van de badge konden we gebruik maken van de nieuwe piste. Echt wel een schitterende accommodatie voor de sporters! Clara liep enkele toertjes mee maar kon ik eerder aan de slag aangezien ze met de badge al binnengeglipt was. Het gevolg was wel dat ikzelf minstens 5 minuten moest wachten om ook de piste te kunnen betreden. En ik die dacht dat we samen (met één badge) konden sporten. Niet dus. Maar dit kon de pret niet bederven. Chapeau aan de gemeente Wevelgem om zo’n mooi sportcentrum te creëren. Duim omhoog!

Niet weer!

Dinsdag 02 februari. Aangezien Clara vorige week in contact was gekomen met enkele kinderen die positief testten op corona moest ze dit weekend een coronatest ondergaan. Deze ochtend kregen we het resultaat en wat bleek? Positief! Potverdorie, dit betekent opnieuw in quarantaine, opnieuw 10 dagen aan huis gekluisterd en alle plannen in de vuilbak kieperen. Voor de derde maal in een jaar tijd speelde alles zich de komende 10 dagen weer af in de Wilgenstraat 30.

Dag van de directeur

Na de gedichtendag is het ook tijd voor de ‘dag van de directeur’. Dit is op 31 januari en dus op zondag. Wat fijn voor alle directies dat ze een vrije dag hebben! Ik heb een enorme bewondering voor directies die zich dag in dag uit inzetten voor hun school en hun team. Uit (kleine) ervaring weet ik dat je als directeur nooit gedaan hebt, dat een schooldag niet begint om 08.30 uur en eindigt om 16.00 uur zoals vele mensen denken. Neen, je blijft verantwoordelijk elk moment van de dag en je blijft het aanspreekpunt voor vragen groot en klein.
Ik was dan ook blij dat collega Elien vond dat we ook onze codi niet mochten vergeten. Samen met de collega’s die ‘fladderen’ tussen de scholen maakten we een boek waarin we berichten plakten voor onze directeur. Samen met een geschenkje bezorgden we dit aan huis. Proficiat, Hans!

Magisch park

Op de valreep brachten we nog een bezoekje aan het magisch park. Gedurende de hele kerstvakantie kon je er ‘s avonds heen om de lichtinstallatie te bewonderen die het gemeentepark omdoopte tot een kleurrijk en sfeervol geheel. Ook de vijver werd gebruik: een projectie kwam tevoorschijn boven het wateroppervlak.

Tot nooit meer 2020, welkom 2021.

Nu het vreemde jaar 2020 er op zit nam ik toch even de tijd om in de foto’s te snuisteren van dit rare jaar. En wat bleek? Eigenlijk was het nog niet allemaal kommer en kwel. Ondanks corona beleefden we toch weer heel wat. En dankzij corona leerden we de eigen streek kennen, wandelden we nog nooit zoveel kilometers, bakten we brood en deden we het bewust wat kalmer aan. Misschien hadden we die stop-knop wel even nodig? Toch missen we ook de vele sociale contacten, de spontane ontmoetingen, een knuffel, de feestjes, het gezellig samenzijn. Als we de goede dingen uit 2020 kunnen aanvullen met deze mooie momenten dan wordt het zeker een kleurrijk 2021. Dat is onze wens!