Actualiteit

Leve de Mia’s!

Samen met Viktor keek ik al een eindje uit naar de uitreiking van de Mia’s. Wat we er moesten van verwachten was niet duidelijk. Een grote zaal, een live show en een tv-opname.
Onmiddellijk na school reden we naar Brussel richting Paleis 12. We parkeerden met zicht op het Atomium op een boogscheut van de feestlocatie. We zagen nog heel wat artiesten hun intrede maken op de rode loper: het Zesde Metaal, Emma Bale, Netsky, Lost Frequencies, de zusjes Leyers, Bazart, Stan van Samang, Tourist Le MC en nog vele andere vedetten. Het spektakel kon beginnen. Zonder ook maar één controle (jaja, we zijn in Brussel bij niveaudreiging 3) gingen we de zaal binnen. Na wat praktische uitleg kon de liveshow van start gaan. Een prachtige opener van Laura Tesoro en de Ertebrekers zette de toon. Al vlug mochten de gasten van het Zesde Metaal hun eerste Mia ophalen uit handen van gemeentegenoot Stefaan Degand. Nadien volgde er nog een tweede exemplaar, zagen we Bazart de woorden ‘vide le roi’ uitspreken en genoten we van mooie acts van Emma Bale, Netsky, Stan van Samang en het wonderlijk Bazart dat met de meeste prijzen ging lopen. Toen Bart Peeters na de live-uitzending iedereen uitnodigde om wat dichter te kome voor het optreden van Bazart mochten we ons tussen de champagneflessen wurmen en ons laten omarmen door Miss België, Bart Peeters en andere BV’s. Het feest was nog niet ten einde want na Bazart zette Lost Frequencies de beentjes nog in werking van het publiek. We genoten en konden met een smile het feestje verlaten. Dank voor een leuk avondje plezier.

Het verhaal van de kerststal.

kersstalMaandag las ik verstomd de krant toen bleek dat er een gemeente in Vlaanderen de kerststal moest wegnemen omdat anderen hier aanstoot aan geven. Nou moe! We zijn in de periode van het jaar dat iedereen de winkels plat loopt om cadeautjes te kopen voor elkaar, dat men allemaal de kerstboom versiert en duizenden lichtjes hangt om het gezellig te doen ogen maar diep van binnen weet men eigenlijk niet meer welk feest er gevierd wordt. Tegenwoordig kan je overal je mening kwijt en in de multiculturele samenleving proberen we met iedereen rekening te houden maar vergeet men toch zo vaak om zich eens in de plaats van een ander te stellen. Men hangt geen lichtjes om het donker te verdrijven maar om zelf gezien te worden. Men koopt cadeautjes voor een ander om zijn koopkracht te tonen en er zelf ook eentje te krijgen en te weinig uit liefde en overtuiging. Men noemt alle vluchtelingen met gemak profiteurs en alle godsdiensten gevaarlijk. Brrr… op zo’n momenten biedt de kerstsfeer maar weinig warmte. In het krantenartikel vind ik het straf dat er mensen aanstoot nemen aan een kerststal maar zich wel te goed zullen doen op 25 december en superblij zullen zijn dat dit een feestdag is. Na de hele heisa rond Sinterklaas is het ditmaal de beurt aan de kerststal. En zeggen dat er véél grotere en belangrijkere problemen zijn in deze zotte wereld. Hopelijk brengt 2017 toch wat meer menselijkheid en inlevingsvermogen bij de mens.

Ploegsteert

Wat een leuke verrassing om zaterdag rond de klok van 18 uur naar Radio 1 te luisteren. “Ploegsteert” van Het Zesde Metaal staat voor het eerst helemaal bovenaan in de 100 op 1, dé lijst met de honderd beste Belgische nummers door de luisteraars van Radio 1 gekozen. De onderstaande versie van in “de Laatste show” maakt het nog mooier door de samenvloeiing van de beelden van VDB en het lied. Proficiat Zesde Metaal en een mooie hommage aan Frank Vandenbroucke.

Merci Zesde Metaal!

shg_hzm_calais33Gisteren mocht ik samen met collega Viktor genieten van een exclusieve avant-première van de nieuwe cd van het Zesde Metaal. De geheime locatie van de avond bleek het zaaltje boven het platenlabel van Unday Records te zijn. We kwamen in een gezellige ruimte terecht waar we konden genieten van een mooi, stevig concert van het Zesde Metaal. Nieuwe nummers werden afgewisseld met gekend werk en af en toe nam Wannes kort het woord om er een oneliner door te jagen. Na iets meer dan een uur spelen volgden de bisnummers en enkele ‘praktische mededelingen’ rond het verkrijgen van de nieuwe cd. En ja, wie hem niet meer hoefde was er aan voor de moeite. “Betaald is betaald”, zei Wannes! Iedereen gaf met plezier zijn centjes want deze nieuwe plaat is echt wel een schitterend broedsel met enkele leuke synthesizerdeuntjes die je onderdompelen in de songs. Bravo gasten en je zou al bijna blij zijn dat er nog problemen zijn in de wereld om liedjes over te schrijven. En neen, ‘t is nog belange al nie noa de wuppe!

Brussel.

2Brussel.22.032 maart 2016. Een datum die iedereen zich zal blijven herinneren. Niet omdat de lente nog maar pas begonnen was en de dag zich zonnig liet geworden wel omdat we er onze eigen ‘nine-eleven’ bij kregen. Net zoals ik nog goed weet waar ik stond op die elfde september (cfr. in de klas van het tweede leerjaar) zo zal ik me ook het eerste berichtje op mijn iPhone herinneren: ‘ontploffing op luchthaven Zaventem’. Een brave ziel denkt dan nog aan een ongelukje en werkt niks vermoedend verder in de klas terwijl de leerlingen gaan zwemmen zijn. Maar de berichtengolf blijft aanhouden en al vlug krijg je de indruk dat er iets ergs aan de hand is. Als de leerlingen een uurtje later terugkeren van het zwembad weten ze al goed wat er gaande is en geef ik hen eerst wat uitleg over het feit dat er twee bommen zijn ontploft in de luchthaven van Zaventem en dat er ook een bom ontplofte in de metro. Plots zijn er veel vragen bij de leerlingen wetende dat we over twee maanden op stadsklas trekken naar Brussel. Wie heeft dit gedaan? Hoe is dit kunnen gebeuren? Heeft IS er iets mee te maken? Na wat geruststellende antwoorden wordt de les gestart door de stagiaire en neem ik snel een kijkje op de website van de VRT redactie.
Met een ongemakkelijk gevoel trekken we ‘s middags huiswaarts en denk ik even terug aan wat ik zaterdag nog zei tegen de directeur: ‘Hopelijk keert de rust nu terug in Brussel nu ze Salah Abdeslam opgepakt hebben, want als er nu nog iets gebeurt dan vrees ik voor de stadsklassen…’. Precies drie dagen later is het al werkelijkheid. Brussel blijkt een onveilige plek voor schoolkinderen, toeristen, werkende mensen en inwoners. Wat gevreesd werd, is realiteit geworden. Deze oorlog is moeilijker te bestrijden dan gelijk welke oorlog want de vijand komt ons op eigen (veilige) grond onherkenbaar aanvallen. Na 22 maart kijken we nooit meer hetzelfde rondom ons in een station, voetbalstadion of concertzaal. Het geloof in de goedheid van de mensen is aangetast. Achter elke burger met lange jas, zonnebril of vissershoedje schuilt misschien één of andere kamikaze. Vooral dat gevoel maakt de toekomst angstig.

 

Bib in het park.

PapierkoningNeen, ik ben niet de grootste boekenwurm (alhoewel ik wel graag lees) maar toch probeer ik regelmatig eens een kijkje te nemen in de bib. Met drie opgroeiende kinderen biedt deze plek immers een schat aan ontdekkingsmateriaal en prikkels om de curieuzeneuzen in hen los te laten. Elke bezoekje eindigt toch wel weer met een verrassend boek of spel. Ja, want de bib is meer dan boeken alleen!

Ik was dan ook heel nieuwsgierig naar de nieuwe ‘Bib in het park’ en ik moet zeggen dat ik héél aangenaam verrast ben na het openingsbezoekje. Het gebouw is nog slechts een geraamte van zijn vroegere versie. De volledige binnenruimte is prachtig vernieuwd en ademt openheid en rust uit. De feestelijke opening was echt een voltreffer! Met enkele collega’s hadden we afgesproken om als ‘vroege vogels’ erbij te zijn om 09 uur. Zo gezegd, zo gedaan. Na een warm onthaal konden we met een plannetje op verkenning in de nieuwe ruimte. De kinderen waren al meteen in de ban van de papierkoning die op een meesterlijke manier zijn verhaal bracht. Alleen al voor deze koning mag een koninkrijk nooit verdwijnen. Ook ikzelf genoot mee van het verhaal en de manier waarop het gebracht werd. Mooi.
Met een koffiekoekje in de hand konden we op pad. (Tja, boeken en koffiekoeken samen: het mocht voor één keer). De prachtige leeshoek, de uitdagende vertelhoek, veel plaats om tot rust te komen in het salon, de kraakwitte kasten, de efficiënte manier waarop met kleuren wordt gegoocheld om iets terug te vinden, de tentoonstellingsruimte en last but not least: de manier waarop het gebouw zich nu in het park bevindt! Raar maar waar, maar vroeger was dit een gebouw in het park en was het eerder een storende vlek in de groene Wevelgemse mini-long. Nu lijkt het gebouw in harmonie met zijn omgeving en krijg je een andere blik op het park wanneer je uit de bib naar buiten kijkt. Vroeger had ik dit gevoel niet. Nu wel. De naam ‘Bib in het park’ is meer dan passend en past hier ook thuis.
En weet je, ik denk dat ik hier wel eens vaker thuis zal komen. Al was het maar om even in het salon te zitten.