Tag Archive: Worldcup

Worldcup Houffalize

Opnieuw feest in de Belgische mountainbikehoofdstad! De wereldbeker is terug. Samen met de kids gingen we dan ook de sterren gaan aanmoedigen op de flanken van de Sertomont. Helaas zorgde de ijzige wind ervoor dat Marie en Mats heel wat last hadden van de kou.
De wedstrijd zelf bleef lang spannend zodat de beslissing pas viel in de laatste ronde. Het was opnieuw Julien Absalon die aan het langste einde trok in Houffalize. Sven Nys reed een verdienstelijke wedstrijd en werd knap 33ste.

De uitbaatster van ons weekendhuisje wist ons bovendien te vertellen dat Houffalize kandidaat is voor het wereldkampioenschap mountainbike in 2013 of 2014. We kijken er al naar uit!

‘k Moet zeggen dat het altijd deugd doet om weer eens rond te dwalen in Houffalize … en zeker tijdens de wereldbeker! Alvast tot ziens!

 

Mountainbiketocht rond Houffalize (deel 2).

Opnieuw reden we richting Achouffe om nadien verder te trekken richting Engreux. Via de rode route  (nummer 3) ging het dan richting voetbalstadion van Houffalize. Hier pikten we in op het parcours van de open race om nadien via de helling van Sertomont terug naar het huisje te biken in ‘Fin de ville’.

Mountainbiketocht rond Houffalize (deel 1).

Vandaag voor het eerst sinds lang weer de mountainbike opgesprongen. ‘k Moet zeggen: het deed deugd! We reden vanuit ons huisje richting Achouffe om nadien enkele stukken van de Houffamarathon en de open race te verkennen. Natuurlijk bekeken we ook even het nieuwe wereldbekerparcours op de flanken van de Sertomont. Er op rijden was niet mogelijk aangezien dit enkel voorbehouden was voor de deelnemers aan de wereldbeker. Misschien maar best want er zaten enkele heel steile afdalingen in! Neen, de angsthaas is de laatste jaren wat in mij naar boven gekomen waardoor ik sommige stukken zeker niet af zou rijden. Dan is het maar best om van langs de zijlijn toe te kijken en een eigen traject te fietsen op de flanken van Houffalize.

Worldcup Houffalize

Een weekendje Houffalize is altijd iets om naar uit te kijken. Het kleine Ardense stadje aan de Ourthe moet zowat mijn meest bezochte vakantiebestemming zijn in eigen land. Reeds meer dan 10 jaar komen we naar hier afzakken om hét mountainbikefeest van het jaar mee te maken: de worldcup @ Houffalize! Nu de conditie zelf een heel pak minder is bestaat het weekend uit een gezellig tochtje in de wijde omgeving op zaterdagmorgen om nadien de verschillende wedstrijden mee te pikken rond het parcours. Enig nadeel: aangezien je zelf niet deelneemt kan je ook niet meer proeven van het spectaculaire parcours dat ze er elk jaar aanbieden. Alhoewel…  men is van plan om het wereldbekerparcours permanent toegankelijk te maken. Ik heb hier wel mijn bedenkingen bij: ofwel wordt dit parcours iets voor dummies ofwel zullen er toch heel wat bikers rare stoten beleven op deze moeilijke tracks.
De wedstrijden dan. Bij de dames steekt heel wat nieuw talent de kop op. Vorig jaar was dit al een deel het geval en keek ik toen al uit naar de prestaties van de Italiaanse Eva Lechner. (Ik kies er altijd wel een relatief nobele onbekende uit om aan te moedigen).
Ik was dan ook aangenaam verrast toen bleek dat Lechner samen met Fullana en Osl aan de leiding reed. Na een spannende wedstrijd haalde Lechner het uiteindelijk voor de Amerikaanse Wilow Koerber en Elisabeth Osl. Had ik maar een pronostiekje ingevuld…
Bij de wedstrijd van de mannen waren de winstkansen van Roel Paulissen al meteen weg na één meter koers. De Tsjech Kulhavy kwam ten val en hield de rest op die manier aan de praat. De enige die als een speer vertrok was Manuel Fumic. Hij reed dan ook tot de voorlaatste ronde aan de leiding. Achter hem startte José Antonio Hermida aan een serieuze inhaalrace. Tijdens de laatste ronde ging hij dan ook op en over Fumic. Spanje boven dus! Mijn favoriet Ralph Naef reed naar een verdienstelijke vijfde stek. Paulissen finishte uiteindelijk veertiende.
Tot slot: een mooi filmpje van Houffalize is te vinden via de website van Merida:

Worldcup Houffalize

Houffalize  Dit (verlengde) weekend was weer een feest! Het mountainbikecircus was terug van de partij in Houffalize en wij waren er natuurlijk bij. Vrijdag vertrokken we richting Ardennen en werd al een kleine verkenning gedaan. We sprongen zelf ook nog even op de fiets om na een mini-tochtje en een stevige regenbui terug af te zakken naar ons luxeverblijf. Op zaterdag trokken we dan toch op pad voor een langere tocht rond Houffalize. Het circuit van de wereldbeker was niet meer toegankelijk zonder stuurnummer zodat we deze uitdaging maar aan ons voorbij lieten gaan. In de namiddag genoten we van de wedstrijden en slenterden we ook even door het bikerspark. Zondag was het dan hoogdag! Crosscountry worldcup én tevens laatste internationale mountainbikewedstrijd van Filip Meirhaeghe. Na een spannende race trok Julien Absalon aan het langste eind en eindigde mijn favoriet Ralph Naef op stek 3. En Filip? Die vierde 5 ronden lang feest en dronk daarna een lekkere chouffe!

Worldcup Houffalize 2005

Worldcup crosscountry – Houffalize

– 28/29 mei 2005 –

Het weekend waar elke biker telkens weer naar verlangt kwam er weer aan: Houffalize 2005! Vrijdagavond trokken we gepakt en gezakt met fiets en ander materiaal richting Houffalize om er onze intrek te nemen in onze chalet “quality et confort”. Dat was er wel genoeg, want naast prachtige kamers was er zelfs een sauna aanwezig. Vrijdagavond gezellig genoten van het tropische zomerweer en voor het spokenuur het bed in gekropen want ‘s anderendaags stond de open wedstrijd op de kalender en in de ochtend wilde ik toch eerst nog even het parcours rijden.

Om 9 uur spreken we met de Fuerza boys Frederik en Kurt af om een rondje te rijden op het parcours. Al vlug stel ik vast dat de Magura-remmen niet goed zijn bijgesteld door Capino. Toch rijd ik een volledig rondje en ben ik heel blij dat het parcours er kurkdroog bij ligt. Ik zie het ferm zitten deze namiddag ondanks de loden hitte. De temperatuur wijst rond de middag meer dan 30° C aan. Het wordt hoe dan ook zweten.

Kort na de middag rijd ik nog vlug naar de Magura stand om mijn remprobleem op te lossen. Die mannen sleutelen gratis en voor niks aan mijn bike en omstreeks 14 uur kan ik hem picobello terug ophalen. Samen met “Extreme biker” Peter rijd ik nog even de  starthelling op om nadien rustig aan te schuiven voor de start. De omroeper laat weten dat er één startronde wordt afgelegd en nadien nog 3 volledige ronden volgen. Een zware opdracht dus in deze temperaturen.

Na het startschot snellen meer dan 400 bikers er vandoor. Op de asfaltklim wordt ik meegezogen door de massa en rijden we aan meer dan 25 per uur de helling op. Eenmaal boven zoek ik mijn eigen tempo en zie ik de eerste 100 bikers afstand nemen… Geen paniek, er wachten immers nog 3 volledige ronden na de eerste doortocht.

Na 20 minuten overschrijd ik de eerste keer de finish en maak ik me op voor de klim naar Rue Ste. Anne en de daarop volgende afdaling van Ol Fosse d’Outh. Ditmaal kunnen we voortdurend op onze fiets blijven en is het echt de max! De lange klim naar St. Roch neem ik op het middenblad en de eerste (te) snelle starters heb ik te pakken. Het loopt wonderwel en na de spectaculaire afzink naar het schooltje volgt de steilste helling met de omgehakte bomen. Geen sikkepit schaduw op deze plek maar wel veel supporters. Thanks! De tropische temperatuur speelt heel wat bikers parten en dat begint in mijn voordeel te spelen. Ik vlieg de tweede ronde door en zie Gerrit voor me rijden aan het begin van de St. Roch klim. Boven op de top vlieg ik hem voorbij en schreew hem nog wat moed toe. Later zou blijken dat Gerrit zijn dagje niet had en dat hij kort daarop het traject verliet. Jammer, want hij had hier zo naar uitgekeken en hij was beslist wel goed voorbereid…

De laatste ronde is in aantocht en tot mijn verbazing komt Peter weer bij me rijden. Hij was me op het einde van de eerste volledige ronde voorbij gegaan en kwam plots achter me aan gefietst. Lek gereden was de verklaring. Samen beginnen we voor de laatste maal aan de asfaltklim uit het dorp. De afdaling naar Ol Fosse d’Outh neemt hij als eerste. Ik volg in zijn wiel en zie tot mijn verbazing de gele vlag omhoog gaan: een val! Peter ligt in het stof en kruipt recht naast zijn fiets. Helaas zorgt een tweede lekke band voor het eind van deze wedstrijd. Ikzelf kom heelhuids beneden en trek me voor de laatste maal naar het hoogste punt van het parcours. Het loopt nog wonderwel want de ene na de andere biker raap ik op. Uiteindelijk flits ik na 1 uur 47 minuten door de finish. Goed voor een mooie 76ste plaats op meer dan 400 deelnemers (volgens www.mountainbike.be ). En als ik dan de lijst bekijk dan stel ik vast dat er slechts een 14-tal niet vergunninghouders voor me finishten. Een echte opkikker en ik hoop volgend jaar even goed te doen en misschien zelfs nog iets beter, met hopelijk ook Gerrit op één van deze eerste 100 plaatsen. We kijken er al naar uit: Houffalize 2006, here we come!

Worldcup Houffalize 2004

Worldcup crosscountry – Houffalize

– 29/30 mei 2004 –

Eindelijk keerde het mountainbike circus terug naar ons Belgenlandje. Houffalize was de “place to be” voor de tweede manche van de wereldbeker. Na Madrid vorige week (waar Filip Meirhaeghe won voor Roel Paulissen) beloofde het opnieuw een spannende strijd te worden tussen de thuisrijders. Maar voor het allemaal zo ver was, mochten de mindere goden aan het werk op het wereldbekercircuit. Dit jaar was het circuit een stuk korter (slechts 6,6 km) maar wel veel intenser met adembenemende afdalingen en enkele serieuze steile hellingen. Bovendien moest je ook over een ferme portie techniek beschikken om niet in het decor te belanden. Een veeleisend parcours dus die er wel uitzonderlijk droog en stoffig bij lag. Dit zou wel eens voor ongelukken kunnen zorgen….

Tijdens de wedstrijden van de junioren en de masters  hoorde je meermaals de ambulances heen en weer rijden. Blijkbaar hadden een paar bikers letterlijk in het stof gebeten. Medeorgansiator en LCMT-medewerker Emile Grandjean vertelde nadien dat er inderdaad een paar ongevallen gebeurd waren door het te droge en stoffige (en dus supersnelle) parcours.

Gerrit en ikzelf namen deel aan de open wedstrijd. Van de vorige editie wist ik al dat de beginfase één lange file kon worden tot aan de afdaling van Ol Fosse d’Outh. Bovendien had ik startnummer 283, wat betekende dat ik een hele rits mountainbikers voor mijn neus zag staan bij de start. Gerrit en Cis hadden door het vooraf inschrijven meer succes en konden starten op de 79ste en 80ste plek. Voor mij zat er niks anders op dan onmiddellijk na de start het gashendeltje meteen open te zetten en de helling op te spurten in de hoop voor Ol Fosse d’Outh al een pak plaatsen te hebben gewonnen. Groot was mijn verwondering toen ik dan ook bij Cis terecht kwam juist voor de beruchte afdaling. Na het aanschuiven verliep het allemaal iets vlotter en kon je je eigen wedstrijd rijden. De lange klim naar St. Roch lag me wel en ik schoof dan ook langzaam op. Problemen met de versnellingen (Capino? Waar was je?) zorgden ervoor dat ik niet op de beste versnelling naar boven en naar beneden kon. Toch zou ik niet opgeven en desnoods de bike de helling opsleuren! Uiteindelijk mocht ik dit jaar wel vlot 3 ronden rijden en klokte ik af op een 111de stek op zo’n 25 minuten van de winnaar. Gerrit deed nog beter en behield zijn 80ste plaats. Besluit: het verliep allemaal al veel vlotter dan 2 jaar geleden en mits een beter startnummer zat er wel top 100 in. Maar ja, deelnemen is belangrijker dan winnen en nu weten we ook wat de elites de dag nadien zullen voelen… hard labeur!

Over de elitewedstrijden kan je op meerdere websites een verslag vinden. Hier vind je wel de foto’s. Het gebeuren zelf was echt formidabel. Zaterdagavond nog een gesprekje gehad met Paulissen waarin hij vertelde over de “100 grammen” die wel eens beslissend kunnen zijn aan een fiets en een eventuele overwinning. De “day before” zag hij er opmerkelijk rustig uit. Niks deed vermoeden dat hij de dag nadien met een heus spektakel zou uitpakken. Proficiat Roel! Proficiat ook Houffalize! Je bezorgde me een prachtweekend en nog meer zin om af te zien op die mountainbike.

Nog even dit: het is prachtig hoe de top-mountainbikers tijd nemen voor het publiek. Meirhaeghe zat 2 uur na de wedstrijd nog handtekeningen uit te delen in zijn bezwete outfit! Maandagmorgen stonden de twee Belgische tenoren, samen met Gunn-Rita Dahle ook nog eens present voor een mountainbiketocht met O2 Bikers-leden. Benieuwd of onze wegvedetten dit ook zouden doen. Ik denk persoonlijk van niet. Je moet al maar eens proberen om hen na de wedstrijd aan te spreken: hup autocar in en weg!  Het wordt dan ook hoog tijd dat mountainbike en zijn renners eens als volwaardige sport beschouwd wordt. Als je ziet hoe al die mannen afzien voor een schamele winstpremie, dan past maar één woord: respect!