Tag Archive: wielrennen

Mooie bericht van journalist Hans Vandeweghe

Hieronder de tekst die ik las op de blog van journalist Hans Vandeweghe. Mooi en eerlijk gezegd heel herkenbaar. Ook ik schrik me elke fietstocht wel eens te pletter of erger me aan het roekeloze gedrag. Maar ja, meestal krijg je de wind van voren dat de weg niet van jou is. Ik rij meestal alleen en op landelijke wegen én langs de rechterkant van de weg. Toch moet je soms straf in de remmen knijpen omdat een tegenligger je bijna de graskant in maait. Vandaar deze herkenbare tekst. Lezen die handel!

Ik kan de dood van Scarponi niet uit mijn hoofd zetten. Het heeft er behoorlijk ingehakt

 

Bij het fietsgekke geslacht Declercq zag ik voor het eerst het Youtube-filmpje van Michel Scarponi met zijn papegaai Frankie. Ze hebben bij de Declercqs ook een papegaai, vandaar hun interesse voor Scarponi die op training zijn Frankie op zijn schouder had zitten, liet wegvliegen en dan terugriep. Zoek het maar even op: mens en papegaai die één worden, allebei blauw en geel.

Een plezante mens, die Michele Scarponi, dat zie je zo. Een renner die blij was renner te zijn, zoals de meeste renners want anders kan je dat vak niet beoefenen. In de necrologieën werd dat gelukkig benadrukt. Ten overvloede werd ook vermeld dat hij wel eens een donkere periode heeft gehad en bij Fuentes en Ferrari patiënt was. Dat had er nu eens niet bij gemoeten.

Vroeg of laat liggen we allemaal tegen de grond, heel af en toe door onze schuld, maar meestal door de schuld van iemand in een stalen doos op vier wielen die zich oppermachtig voelt

Michele Scarponi is 37 jaar geworden en is dit weekend morsdood gereden door een auto die hem niet had gezien en/of een stopteken had genegeerd. Wie zal het zeggen wat de ware toedracht is en wat doet het er toe? De dood van Michele Scarponi is niet zo maar een ongeval, dit is ook het noodlot niet. Iedereen die fietst, herkent de wetmatigheid. Vroeg of laat liggen we allemaal tegen de grond, heel af en toe door onze schuld, maar meestal door de schuld van iemand in een stalen doos op vier wielen die zich oppermachtig voelt.

Nog maar eens is een wielrenner gestorven op training en deze helemaal alleen tijdens een losrijritje van niemendal tegen een kleine dertig per uur. Neen, geen wielerterrorist in een groep van gelijkgezinde fietshunnen. Evenmin een student die met doodsverachting tussen de auto’s laveert. Neen, een bijzonder handige solitair die één is met zijn machine, werd zaterdag genadeloos van de weg gemaaid en weet u wat de eerste bedenking is bij iedereen die wel eens fietst? Dat had ik kunnen zijn.

Eén zin is bijgebleven van alle interviews die Tom Boonen heeft gegeven net voor hij de fiets aan de haak hing. “Wat ik niet zal missen, is het gevaar. Elke dag, elke training was er wel dat moment dat ik overhoop had kunnen worden gereden als ik niet had opgelet.” Ik ben een ongetalenteerde wielertoerist van het zevende knoopsgat, maar recent maakte ik samen met een fietsmaat tijdens een tochtje net dezelfde bedenking. Kunnen wij nu echt geen enkele keer buiten komen zonder ons minstens één keer onwaarschijnlijk boos te moeten maken op een chauffeur die ons uit onkunde of onwil in de kant wil rijden, de pas afsnijden, geen voorrang geeft of wat al niet meer?

Iemand vijf meter voor jou zien opschept worden en bloedend op de asfalt gekwakt worden, dat beeld raak je nooit meer kwijt

 

Na twee zware ongevallen van een naaste, het tweede zag ik voor mijn ogen gebeuren, ben ik nog meer angsthaas op de fiets. Voortdurend wordt gepraat en gedirigeerd: pas op, auto voor, auto achter, vluchtheuvels, geparkeerde auto’s, putten en gaten in de weg aanwijzen. En nog ging het die ene keer finaal fout. Een auto met gierende banden uit een zijstraat zien komen, iemand vijf meter voor jou zien opschept worden en bloedend op de asfalt gekwakt worden, dat beeld raak je nooit meer kwijt.

Ik fiets zo defensief als maar kan. De richtsnelheid is een goeie 30 bij windstil weer, iets meer bij wind in de rug en pompen tot 30 bij wind op kop. Ik rij vaak alleen, ook soms met twee, één keer per week in een kleine groep. Ik rij nooit zo maar gratuit een kruispunt op, ook niet als ik voorrang heb, in elke geparkeerde of rijdende auto vermoed ik een aanslagpleger, ik rij heel zelden met twee naast elkaar.

Ik heb een bel, op de koersfiets, die blasfemie neem ik erbij. Ik draag altijd een helm die ik vroeger afzette in een lange, hete klim in een warm land, maar zelfs dat durf ik niet meer. En toch, elke rit – lang of kort – gaat het minstens één keer fout en zou ik de autobestuurder uit zijn/haar auto willen halen, de sleutels afnemen, een oorveeg geven en verder rijden.

Fietsers zijn niet de verkeersagressoren, het spijt mij zeer. De auto’s zijn de moordenaars en ik heb er zelf twee van

Fietsers zijn niet de verkeersagressoren, het spijt mij zeer. De auto’s zijn de moordenaars en ik heb er zelf twee van. Rij ik anders met de auto als ik een fietser zie? Ja, en ik herken ook de autobestuurders die zelf weten wat fietsen is. Zij houden in als ze een fiets kruisen, vertragen als ze een fiets inhalen, houden afstand, toeteren nooit en de echt begripvolle geven een rijdende fiets zelfs voorrang waar die eigenlijk zou moeten stoppen.

Ik kan de dood van Scarponi niet uit mijn hoofd zetten. Het heeft er behoorlijk ingehakt en mij gesterkt in mijn voornemen. Ik zal nog defensiever rijden, nog meer waarschuwen, maar mij nóg agressiever gedragen tegen wie mijn leven in gevaar brengt. Tot ze het leren.

KBK 2014

kbk2014Vanmorgen trok ik samen met Marie even naar Kuurne om er de start mee te pikken van Kuurne-Brussel-Kuurne. Na de sneeuwval en afgelasting van vorig jaar was het dit jaar genieten onder een stralend zonnetje. Wat wel opviel was de toegankelijkheid waarmee je tussen de renners kon stappen – en in Marie haar geval – zelfs fietsen. In vergelijking met Gent-Wevelgem is dit een serieus verschil! Leuk voor de supporters maar toch leidt dit soms tot gevaarlijke situaties. Zo moesten alle teambussen zich een weg banen tussen honderden nieuwsgierige wielerfans en moesten de renners zich nadien een weg banen tussen de menigte én de wagens van de karavaan naar de startplaats. Maar kom, we zagen toch al even de helden van de fiets in levende lijven en konden zelfs een fotootje nemen van de latere winnaar, Tom Boonen.

 

Proficiat Philippe Gilbert!

Zondag werd Philippe Gilbert wereldkampioen wielrennen te Valkenburg. Dit zorgde alleen maar voor blije gezichten in de Wilgenstraat 30 want ook Marie en Mats zijn intussen fan geworden van Gilbert. Het zorgde alvast voor een sjieke foto van Mats met de kampioenenposter in de hand.

Stil…

Als je regelmatig op de fiets kruipt, dan slaat zo’n bericht als vandaag je wel met verstomming. Ook al ken je de renner niet persoonlijk toch slaat het in je maag. Wielrennen is een schitterende sport (de mooiste sport) en ook wij, simpele wielertoeristen en mountainbikers, houden van de snelheid en het risico: afdalen tegen topsnelheid, rijden in de bergen, tot het uiterste gaan! Af en toe staan we dan weer eens stil bij de gevaren. Eén ding dringt gelukkig wel al door: de helm dragen is onontbeerlijk. Wouter Weylandt, rust in vrede…

WK Wielrennen

Vanmorgen waren het niet de kids die me vroeg uit bed haalden maar wel het WK wielrennen in Geelong (Australië). Aangezien Philippe Gilbert grote kanshebber was én bovendien nog eens mijn favoriete renner, wou ik dan ook deze gebeurtenis niet missen. Om 07 uur kroop ik voor de buis om – wonder boven wonder – Philippe in de aanval te zien trekken! Iedereen paste en sterke Phil begon met een voorsprong van 20 seconden aan de laatste (vlakke) kilometers, maar achter hem vormde zich een grotere groep en die raapte Gilbert op 3 kilometer van de streep op. Met z’n twintigen draaiden ze de laatste rechte lijn op. Uiteindelijk was Hushovd de sterkste van het pak. Favoriet Gilbert eindigde als achttiende.
Enfin, het goede weer en een nog een lange zondag voor de boeg maakten de ontgoocheling toch iets minder. Op naar de najaarsklassiekers waar onze Phil ook wel nog eens met de bloemen zal zwaaien!

Leuke hypothese

Als journalist kan je je dikwijls eens wagen aan een hypothese. Bekijk maar eens de mening van Karl Vannieuwkerke omtrent de Ronde van Vlaanderen.
http://vannieuwkerke.wordpress.com/2010/04/10/matti-breschel/
Mijn besluit is simpel: Spartacus uit Bern was sowieso de beste en krachtigste renner. Bovendien zal hij dit morgen nog eens netjes overdoen. Leve Cancellara!

Gent-Wevelgem

Gent-Wevelgem 2010Vanmorgen was vroeg opstaan de boodschap! Net zoals de vorige jaren dragen we terug ons steentje bij tot het welslagen van de start van Gent-Wevelgem.  Het ontieglijke vroege vertrekuur naar de startplaats (06 uur) en de uurverandering naar de zomertijd zorgen voor een vermoeide start van de dag. Hopelijk zorgt het zonnetje voor de eerste vrolijke momenten! Na veel spandoeken gezien te hebben komen de eerste rennersbussen omstreeks 10.20 uur het rennersdorp binnen. Het zou echter nog bijna een halfuur duren vooraleer de eerste coureurs zich effectief op hun fiets hijsen om het startblad te tekenen. De eerste was een Spanjaard van Euskaltel-Euskadi. De laatste in de rij moet zowat de winnaar van gisteren geweest zijn: Fabian Cancellara. En Boonen? Wel, die reed via de ingang van de bussen naar de Grote Markt en ontgoochelde op die manier vele fans. Jammer… want dit is toch maar een kleine moeite voor een topsporter.
Na een boeiende koers (dankzij de parcoursveranderingen en de vele smalle wegen) spurt de Oostenrijker Bernhard Eisel naar de bloemen. Meteen de eerste Oostenrijker op het palmares van Saint-Vélo. Revelatie Sep Vanmarcke wordt tweede en Philippe Gilbert maakt het podium compleet.

Ritje doorheen de westhoek regio…

Vandaag een ritje met de koersfiets afgehaspeld doorheen de westhoekregio. Nou ja, via Beselare en Zonnebeke trok ik richting Tyne Cot cemetery naar Poelkapelle. De wind zorgde voor de nodige lastigheid maar al bij al ging het toch al iets beter. Ik had graag nog de aankomst van de E3 prijs gezien waardoor ik wat vlugger rechtsomkeer maakte. Gelukkig maar… want het vet was van de soep tegen dat ik de thuishaven bereikte. Na een vlugge douche zag ik nog net een demonstratie van Boonen op de Paterberg. Een uurtje later snelde sterke Cancellara als eerste over de meet in Harelbeke. Dik verdiend! Leve de Zwitser! Altijd al een supporter geweest van deze bonk uit Bern.

Route 27.03.2010

De echte Flandriens

Yes, het was weer zover! Dit weekend werd het Belgische wielerseizoen op gang geschoten.  De renners zullen weer menig maal de kasseien, boerewegen en Vlaamse hellingen trotseren. Kwaremont, Paterberg, Kruisberg, Taaienberg,  en nog vele andere legendarische bulten behoren weer tot ons wekelijks lexicon. Het openingsweekend was er alvast eentje voor echte Flandriens (al wonen die blijkbaar niet meer in dit Vlaamse land). Zaterdag won de Spaanse pijl “Flecha” op meesterlijke wijze de Omloop Het Nieuwsblad. Onze held, Gilbert, werd pardoes uit de wielen gereden en Juan Antonio kon zonder verdere tegenstand de eerste Belgische bloemen van dit jaar in ontvangst nemen.
Zondag zorgde het stormweer ervoor dat ene Bobby Traksel geschiedenis kon schrijven. Chapeau voor deze Nederlandse renner die heel erg blij was met zijn Kuurnse ezel! Een mooi geschenkje voor zijn 12 weken oude dochtertje Maud. Ja, ook deze familiebelevenis werd door de VRT netjes de huiskamer binnen geloodst.  In Kuurne kwamen bovendien maar 26 renners over de eindstreep. Topfavorieten knepen vroegtijdig de remmen dicht en zochten ook warmere oorden op in plaats van door het ijzige rotweer te fietsen. Toch verdienen de 26 aangekomen renners een bijzondere vermelding: echte Flandriens!