Tag Archive: Waimes

Weekendje Waimes

Het verlengde weekend van Hemelvaart is traditioneel het weekend van Les Cimes de Waimes. Of beter: is OPNIEUW het weekend van deze Ardennenmarathon. Na een afwezigheid op de kalender was het dit jaar opnieuw verzamelen geblazen in de Oostkantons. En wat een geluk! Dit jaar breien we er meteen een verlengd weekendje Ardennen aan. Op donderdag het mountainbikeavontuur en de rest van het weekend familieplezier. De weergoden waren alvast zeer gunstig want het werd een topweekend. Het avontuur van de mountainbikerit vind je hieronder. Op vrijdag gingen we alle samen fietsen op de Ravelroutes die de Oostkantons doorkruisen. Echt zalig! Autovrije fietspaden die zo goed als vlak zijn en je naar alle uithoeken brengen. We besloten naar Bütgenbach te fietsen om er te picknicken aan het meer. Het werd een supergezellige tocht met enkele leuke stopplaatsen. Onze kleine coureurs deden het supergoed en legden maar even meer dan 27 kilometer af. Chapeau!
Zaterdag bonden we dan de wandelschoenen aan om op zoek te gaan naar de waterval van Bayehon. In de vallei van de Warche trokken we gepakt en geakt over de rotsen, door het water en tussen de bossen. Met een temperatuur van bijna 30° graden was dit niet evident. We waren dan ook superblij dat we in het afgelegen Longfaye toch een herberg vonden om even bij te tanken. Met behulp van de gps keerden we terug doorheen het bos om uiteindelijk zo’n 10 kilometer later terug aan de startplaats te belanden. Oef!
Zondag sprong ikzelf nog even de fiets op vooraleer het onweer de Ardennen zou bereiken. Op de paden van de ‘cimes de Waimes’ genoot ik nog even na van een schitterend verlengd weekend. Dit gaf echt een vakantiegevoel!
Waimes 2017

Les cimes de Waimes

Yes, we zijn terug! Na een afwezigheid op de kalender werd deze mountainbikemarathon eindelijk weer ingericht. Na enkele regenedities was het nu genieten van mooi weer en opnieuw de echte mountainbikesfeer opsnuiven. Samen met Bert Desimpelaere en Gaetan gingen we iets na 10 uur van start in het centrum van Waimes. Aan een vlot tempo namen we eerste deftige ‘cimes’ vooraleer we richting steengroeve trokken. Hier wachtte een echte kuitenbijter die je toch wel herinnerde dat de Ardense klimmen niet de Westvlaamse Heuvellandklimmen zijn. Aan de splitsing besloten Gaetan en ikzelf om voor de 65 km te gaan. Een wijselijke beslissing want eenmaal na het meer van Robertville was ‘de jus’ uit de benen verdwenen. Op een wat gezapiger tempo reed ik richting aankomst. Na 4 uur 03 minuten reed ik over de streep. Dit werd een leuk weerzien met de ‘cimes de Waimes’. Tot volgend jaar? En het weer mag dan hetzelfde zijn.

Les cimes de Waimes 2012.

Op Hemelvaart staat traditiegetrouw de mountainbikemarathon in Waimes op het programma. Deze schitterende tocht groeide de laatste jaren uit tot een echte klassieker en is voor velen één van de mooiste in ons land. Het parcours brengt je dan ook naar de vallei van de Warche, de Amblève en de Warchenne en schotelt je enkele stukken voor uit de Raid des Hautes Fagnes. Als toetje mag je bovendien de skipiste van Ovifat naar boven klauteren en rijd je naar het hoogste punt van het land. Je leest het: meer dan de moeite waard!
Dus trokken Bert (Simpie), Gaetan en ikzelf richting Waimes. Onder het motto “de ochtendstond heeft goud in de mond” zetten we reeds om 05.30 uur koers richting Waimes. Na een pitstop en menige vetragingen wegens werkzaamheden kwamen we juist op tijd aan de start. Klaar om 85 km af te haspelen over acht “cimes” of toppen. Nou ja, er zijn er zeker meer maar er steken er gewoon een achttal boven uit! Ik had mezelf voorgenomen om rustig te rijden en vooral te genieten. Het was immers de eerste serieuze Ardennentest van het jaar en de hoogtemeters – zo’n 1800 hm – jaagden me toch wat schrik aan. Toch bolde ik makkelijk over de eerste tientallen kilometers. Met wat reserve in de achterzak én in de benen trok ik richting skipiste. Eenmaal je daar de top bereikte wist ik  dat de rest van het parcours iets makkelijker bolde. Nog redelijk fris bereikte ik de bevoorrading te Ovifat. Na een deftige pauze om te eten en te drinken wachtte me de laatste 30 km. Botrange, het meer van Robbertville, de laatste “cimes”: alles liep gesmeerd. Ik was dan ook best tevreden toen ik na zo’n 5 uur en 29 minuten over de finish bolde. Opdracht volbracht! Zonder dipje en zonder forceren (nou ja, duwen moet je sowieso!) kwam ik over de meet. Dit zorgt voor vertrouwen voor de komende tochten.

Les cimes de Waimes

Les cimes de WaimesLes cimes de Waimes. Deze marathon staat meestal garant voor slecht weer maar ook wel voor een schitterend parcours in de Oostkantons. In het verleden kwam ik al vaker naar hier afgezakt maar nog nooit reed ik er rond met een ‘super’ gevoel. Het zou dit jaar niet anders zijn… . Dit wordt mijn vijfde mountainbikerit van dit jaar en de gedachte alleen al maakt het wat angstaanjagend. Komt daar dan nog de ijzige kou (5° C bij de start) en de regen bij. Kortom genoeg ingrediënten om met wat twijfels te starten in het centrum van Waimes. Gelukkig zijn er ook voordelen: de parcourskennis leert me dat het zwaarste stuk eerst komt en het tweede deel merkelijk beter bolt.

Om 09.45 uur schieten we ons op gang en beklimmen we de eerste cimes van de dag. Volgens de organisatie wachten er ons 8 hellingen (cimes) op deze 75 km lange tocht. Het gevoel is allesbehalve goed en al hijgend komen we boven. Na een ellendig wandelstuk  bereiken we al vlug de tweede helling die traditiegetrouw aanvat na de ranch. ‘Wolfsbusch’ heet de cimes en hij bezorgt ons opnieuw meer dan 2 kilometer klimwerk. Juist voor de eerste bevoorrading krijgen we al de derde helling voorgeschoteld en zorgen de plaatselijke hoornblazers voor wat ambiance. Tijd om de energieke colasnoepjes eens uit te proberen vooraleer we koers zetten richting vallei van de Warche en de Bayehon. Het parcours blijft lastig maar gelukkig is de regen voorlopig afwezig. Na zo’n 40 km komen we aan de voet van de klim naar Ovifat. Dit is de legendarische klim van deze marathon: de beklimming van de skipiste waar je gelukkig boven lan genieten van de tweede bevoorrading. Na deze serieuze hindernis wordt het parcours een stuk makkelijker en dat zorgt toch wel voor een kleine geruststelling. Nog even wordt er verder geklommen tot het dak van België (Botrange) waar de thermometer 3°C aanwijst. Het sein om het jasje stevig dicht te trekken vooraleer we terug afdalen richting stuwmeer van Robertville. Nou ja, stuwmeer? Het grote bassin staat kurkdroog en dit is toch wel een raar zicht. Veelt tijd om te kijken is er echter niet want na de technische passage langsheen het meer wacht de laatste helling van de dag. Het bordje meldt ons dat de klim 5,5 km lang is. Niet slecht om te eindigen lijkt me. Eenmaal boven denk je dan dat het ergste achter de rug is maar wat blijkt? Er wacht een ongelooflijke modderstrook die je doet glijden en vooral stappen! Even wordt je fiets weer een ‘modderzuiger’ en sta je tot aan de enkels in deze smurrie. Neen, dit heb je echt niet nodig na 70 km plezier! Geef me a.u.b. de finish! Gelukkig is die niet meer veraf en rijden we na een glibberige afdaling doorheen een weide over de meet. De tijd? Die is ondergeschikt vandaag en klokt af op 5 uur 50 minuten. Blij dat we over de finish geraakt zijn en vooral… uitgereden hebben! Conclusie: de conditie is zeker niet prima maar door dit avontuur tot een goed einde te brengen hebben we daar al ietsje aan gedaan.

Nog een woordje van dank aan de mede-Fuerzanen die deze tocht aanvatten: Dries Barbier, David Decoene en Bert Desimpelaere.  Ook Gaetan Verfaille verdient een vermelding. Hij bracht ons veilig en wel in Waimes en terug en zorgde bovendien voor een technisch klus door mijn voorwiel in orde te brengen. Duizend maal dank!

Les cimes de Waimes 2007

Les cimes de Waimes – Waimes

– 17 mei 2007 – (chrono 70 km)

Les cimes de Waimes stond vorig jaar garant voor zondvloed en wintertemperaturen. Dit jaar had ik mezelf voorgenomen pas in te schrijven als het weer tenminste al wat lente in zich had. Helaas bracht de ochtendstond niet veel goud maar eerder een grijs en regenachtig uitzicht. Aangezien we reeds van de dag voordien in Robertville verbleven moesten we ons niet echt haasten om de start te bereiken. Eenmaal aangekomen in Waimes stonden de overige Fuerzanen al aan de inschrijvingen. Bert en Gerrit zijn van de partij maar ook Laurens en Steven Descheemaeker wagen de verre verplaatsing naar Waimes om deel te nemen aan deze marathontocht. Ik besluit om onmiddellijk mijn regenjasje aan te doen bij de start want vorig jaar ben ik hier helemaal verkleumd van de kou uit de wedstrijd gestapt na de skipiste. Dit jaar wil ik op zijn minst de tocht tot een goed eind brengen. De tijd? Dit speelt geen rol.

Om 09.30 uur schieten we uit de startblokken en begint de eerste klim. Op asfalt trekken we naar boven. De eerste cimes is meteen een feit. Nadien rijden we over een stukje fietspad op weg naar een echt “Far West” uitzicht. Langsheen de paarenranch rijden we tot aan de volgende hellingen. Ik besluit het rustig aan te doen omdat ik toch met de nodige frisheid aan de skipiste wil geraken. Gerrit is intussen al lang vertrokken en de andere Fuerzanen zitten ergens in de achtergrond. Aan de eerste bevoorrading kom ik Jo Naert (Beachbiker) tegen en samen besluiten we verder te rijden. Het traject is echt super! We rijden de vallei van de Warche in en krijgen af en toe een technisch hoogstandje voor de wielen geschoven. Behoedzaam laveren we tussen de modder, regen en de natte boomwortels. Wanneer we in Bayehon terecht komen weten we dat we aan de ultieme klim van de dag mogen beginnen. Vanaf hier gaat het bergop tot aan de top van de skipiste van Ovifat. Het eerste stuk klimmen we op een paadje in het bos om uiteindelijk de grasvlakte op te klauteren naar de tweede bevoorrading. Hier staat ook Joke! Blijkbaar vonden ook de meiden elkaar want samen met de vriendin van Jo piepen ze van onder de paraplu wie er allemaal al zwoegend de helling oprijdt. Eenmaal aan de bevoorrading hangt het bordje “nog 25 km”. Ik voel van mezelf dat ik al wat vermoeid ben van de inspanningen en neem de nodige tijd om te eten en te drinken. Het slechte weer speelt me voorlopig weinig parten. Ik heb het warm genoeg en denk ditmaal niet aan stoppen. Het meest vervelende is de regen en de modder op de bril. Zonder bril is het dan weer opletten voor het rondvliegend moddergeweld.

Samen klimmen we weer op onze mountainbike maar al vlug moet ik Jo toch wat laten rijden. De stroken die nu komen heb ik nog nooit gereden maar bevinden zich vooral op drassige ondergrond. De fiets wordt bijna de grond ingezogen. Dit maakt het natuurlijk extra moeilijk. Gelukkig hebben we reeds de meeste cimes overwonnen. Er wachten ons nog slechts 2 hellingen. De eerstvolgende is de lange maar minst steile helling van dit parcours. Op houten plankjes en op veenbodem rijden we naar het hoogste punt van België: Botrange. Eenmaal we de toren bereiken weten we tenminste dat er nu zeker een afdaling volgt. Deze afdaling brengt ons naar Robertville waar ik Joke nogmaals kruis. Vanuit de auto zoekt ze dekking voor de regen. Een korte stop en dan opdraaien voor de laatste helling (die naam waardig) van de dag: “Belair”. Ik ben nog maar het bord voorbij of de kramp schiet in mijn bovendij. Blijkbaar toch te weinig gedronken. Ik drink mijn bidon helemaal leeg en kieper nog een W-cupje achter de kiezen. De pijn verdwijnt weer even en zonder veel snee rijd ik toch de laatste helling pijnloos op. Wat volgt is de eindsprint naar Waimes. Voor mezelf zit er niet veel sprint meer in. Moe maar voldaan bereik ik na 4 uur en 42 minuten de streep. Als dorstlesser krijgen we Cola Zero overhandigd. Slechter kiezen kan niet! Suikerloos kieper ik het drankje naar binnen om dan vlug de fiets een wasbeurt te geven en mezelf weer herkenbaar te maken voor de mensen.

Blij met het halen van de streep maar het heeft me toch meer moeite gekost dan vooraf gedacht. De conditie is zeker niet echt super maar hoe kan het anders? De mountainbike herkent me nauwelijks nog. Wanneer je wat minder op de fiets kruipt dan laat zich dat al gauw voelen tijdens zo’n Ardennenmarathon. Dat hebben we vandaag alvast ondervonden. Op naar de volgende!

Les cimes de Waimes 2006

Les cimes de Waimes

– 25 mei 2006 –

Op hemelvaartsdag stond de eerste echte Ardennenrit van 2006 op het programma. In het verre Waimes (nabij Malmédy) stond er een chronorit van 70 km op het menu. Deze rit telde ook mee in het ebbt-circuit en was helemaal nieuw voor mij.

Reeds op voorhand bleek dat het geen makkie zou worden. De weergoden laten nu al weken hun oren hangen en overspoelen ons letterlijk met hemelwater. Tot overmaat van ramp werd 25 mei een uitgeregende dag, wat dus ook zijn gevolgen had voor deze marathon.

Na een autoritje van 2 uur 30 minuten komen Gerrit, Joke en ikzelf aan in Waimes. Onderweg nog even halt gehouden om mijn ontbijt naar de oppervlakte te brengen (Wie zei ook alweer dat die chocoladekoeken goed te verteren zijn?).

Dit was al een eerste voorteken van een memorabele etappe. Ongeveer 336 zotten vonden de weg naar de start en willen hun vrije dag wel eens in de modder doorbrengen. Wanneer het startschot gaat vliegen de meesten de eerste asfalthelling op. We besluiten om even het juiste tempo te zoeken en laten ons niet verleiden door de vlugge jongens. We passeren een schitterende ranch en beginnen aan de 8 “cimes” of hellingen. In het begin loopt alles nog vlot maar langzaam wordt het terrein minder en minder berijdbaar. Op sommige plaatsen is het gewoon ondoenbaar en wandel je honderden meters naast je fiets. Wie toch probeert te rijden voelt zijn wielen glijden als in de sneeuw… .

Bij de afdaling van de derde helling voel ik dat de remmen maar weinig grip meer hebben in deze brij. De zomerbandjes weten ook al niet wat hen overkomt en een valpartij kan dan ook niet uitblijven. Op een glibberige boomwortel schuift het voorwiel weg en vlieg ik over mijn fiets. Gerrit vergezelt mij en gaat ook horizontaal. De schade lijkt in eerste instantie mee te vallen… .

Intussen zijn we negers geworden en is de kledij al doorweekt. Er wachten ons nog meer dan 40 km en de moed zakt in mijn druipnatte schoenen. Bovendien blijft de tweede bevoorrading maar op zich wachten.

Die tweede stop bevindt zich op het einde van de moordende klim op de skipiste van Ovifat. Op de piste zelf word je naar boven gejaagd door het natte gras. Wie hier rechtstaat is verloren en voelt zijn wiel glijden. Blijven zitten is superlastig maar lukt gelukkig wel. Boven besluit ik een einde te maken aan deze doorregende, gekke bedoening. Na een korte bevoorrading rijd ik langs de weg door de gietende regen terug naar Waimes. De koude is nu pas echt voelbaar. Zelfs met winterhandschoenen kom ik al bibberend over de meet. Opgave! De eerste maal dat ik echt niet de moed had om door te zetten. Achteraf had ik er wel wat spijt van, maar op het moment zelf was het een wijze beslissing. Bovendien bleek die valpartij niet zomaar onschuldig. Een “pingpongballetje” verschijnt op mijn knie en kleurt mijn gewricht lekker blauw, groen en geel. Stappen lukte ‘s avonds met moeite.

Kortom, memorabel maar geef mij maar de zon, het stof en de warmte! Het parcours moet bij droog weer echt schitterend zijn, maar op zo’n dag beleef je er echt maar weinig plezier aan. Volgend jaar hopelijk opnieuw in een stralend lenteweertje!