Tag Archive: reis

Er even tussenuit…

Het doet altijd deugd om er even tussenuit te knijpen in de herfstvakantie. De voorbije maanden waren voor mij bovendien ook wel hectisch. Op school bleef het werk lang achterop lopen door een valse start in september. De wisseling van server in twee scholen maakt(e) het ICT-pakket geen lachertje. Het slechte nieuws eind augustus van Lies liet meer zijn sporen na dan gedacht en zo start je eigenlijk al een stukje mentaal vermoeid aan een nieuw schooljaar. Gelukkig kon ik de afgelopen maanden flink mijn zinnen verzetten op school en zorgden de contacten met de collega’s ook voor heel wat aangename momenten. Toch is zo’n herfstvakantie heilzaam. Zeker als je er ook even letterlijk op uit trekt. Ditmaal kozen we voor Zeeland en het Roompotverblijf in Bruinisse.
Het park is niet meer van de nieuwste maar heeft wel heel ruime huisjes in een mooie omgeving. Bovendien is er ook een eenvoudig zwembad aanwezig en een bowlingbaan om de regenmomentjes op te vangen. Die waren er de afgelopen dagen gelukkig niet zodat we konden genieten van de zilte zeelucht en de weidse Zeelandse omgeving. In een halfuurtje sta je aan de andere kant van het eiland en slenter je op het strand van Renesse. De kleine dorpjes ogen allemaal zo vreedzaam en stil. In deze streek lijkt de tijd toch even te hebben stil gestaan. Ook de kinderen genoten de voorbije dagen van de strandwandeling, het zwembad, het bowlen, het speelplein, het wandelen doorheen de stadjes en van het even weg zijn. Op reis gaan is immers ook wel even meer tijd hebben voor elkaar.

Een oud vissersdorpje en een strandje.

27 juli banner’s Morgens nog snel even boodschappen doen om de volgende dagen door te komen. Na het eten van een broodje in ons vakantiehuis trokken we richting Kerlouan. Aan de kustlijn vind je er tussen de rotskliffen de restanten van het dorpje Menehan.  Tot 1950 leefden er hier vissers in deze huisjes. Nu kan je de mooie gerestaureerde site bezoeken en wordt er uitleg gegeven over hoe de mensen er vroeger woonden en werkten. Zeker een aanrader want het domein ligt bovendien vlak aan de zee waar je op de verschillende rotsen kan klauteren en genieten van een schitterend panorama.
Iets verderop liggen de meer toeristische strandjes van Brignogan. We sloten de dag af met een bezoekje aan één van deze strandjes. En ja hoor, we konden al even met de voeten in het water stappen, het zand voelen krullen tussen de tenen en genieten van de zon!

Océanopolis

bretagnedag2Lap! Dan rijd je 800 km en sta je op onder een grijs dreigend wolkendek. Niet veel later valt er zelfs al regen uit de lucht. Toch laten we het niet aan ons hartje komen en besluiten we naar Brest te trekken. Daar bevindt zich Oceanopolis, een groot park die de onderwaterwereld weergeeft in drie verschillende paviljoenen. Je brengt er een bezoekje aan de zeedieren van de polen, de tropische oceanen en de gematigde zeeën. De kinderen keken hun ogen uit bij het aanschouwen van haaien, grote krabben, pinguïns en kleurrijke vissen zoals Nemo. Ook de zeeleeuwen stalen de show!
Na het bezoek klaarde de hemel ook op boven Brest en trokken we nog even langs de haven om vermoeid terug te keren naar ons vakantiehuisje. Vermoeid? De kinderen niet hoor! Daarom trokken we na het avondeten nog eens naar de zee om lekker uit te waaien en het water uit te dagen. Wie werd er nat denk je? Juist ja, onze Mats was bijna zo nat als de zeeleeuwen deze namiddag!

Vroeg uit de veren!

bretagnedag1Kukelukuu! Om vier uur ’s morgens uit de veren om de reis te beginnen richting Bretagne. Na alles nog eens gecontroleerd te hebben en de kinderen de auto ingezet te hebben konden we rond 05 uur vertrokken onder het gebrul van de donderwolken en een malse regenbui. Op naar Bretagne! Wie dacht dat de oogjes van de kroost direct weer zouden dicht vallen was er aan voor de moeite. De spanning van het reisavontuur hield hen klaarwakker tot de middag. Gelukkig viel de autorit goed mee. Met een verrassingszakje voor iedereen vol boekjes, spelletjes en een filmpje tussendoor waren er al gauw een aantal uren verstreken. ’s Middags waren we al flink genaderd en zorgden we voor een langere pauze om te picknicken. Nadien volgden de laatste kilometers richting Plouguin. Uiteindelijk kwamen we na 800 kilometer rijden om 15 uur aan op onze bestemming. De gastvrouw was nog bezig met alles in orde te brengen – we waren immers een uurtje vroeger dan voorzien –  maar onthaalde ons reeds met veel sympathie en gaf ons een stevige rondleiding om het prachtige domein. Een grote tuin vol speelavontuur, een mooi ingericht huisje en een speelzaal voor de kinderen. Wauw! En dit alles op 5 minuten van het strand en de Bretoense kust!
Dit worden beslist leuke vakantiedagen.

Reisje naar de Ardennen.

Compogne. Wat Compiègne is voor Parijs-Roubaix is dit stadje geworden voor ons: de uitvalsbasis van Ardens plezier. Reeds voor de vijfde keer nemen we er onze intrek in het huisje van Mevrouw Wenkin, een aardige dame die in Houffalize woont en dit huis met plezier ter beschikking stelt aan vakantiegangers. Als verwelkoming krijgen we er ditmaal zelfs twee flessen zelfgemaakt appelsap bovenop. Gemaakt met de appelen uit de tuin!
De kinderen zijn reeds verzot op de tuin met de piratenboot. Bovendien zorgen de herten ook nog eens voor extra animo.
Het werd dan ook een schitterend weekje vakantie. We konden voor het eerst enkele echte Ardennenwandelingen maken, hadden de weergoden mee, genoten van enkele leuke uitstapjes, konden de fiets op en kregen aangenaam bezoek over de vloer.
Zo kwamen de grootouders even langs en kwamen ook nonkel Lieven, tante Ilse, Jonas, Marlies en Jolien even meewandelen door de Ardense bossen.
Het deed dan ook pijn om na een weekje deze vredige rust te moeten verlaten en opnieuw terug te keren naar het vlakke, bebouwde Vlaamse land. Maar zoals ze in Senegal zo mooi kunnen zeggen: “Il faut partir pour mieux revenir”. Tot ziens, Compogne!

Compogne2014

Midweekje Domburg

Tijdens deze herfstvakantie konden we de batterijen even opladen met een bezoekje aan Zeeland. Van maandag tot vrijdag trokken we richting Domburg om er te logeren in Buitenhof Domburg van Roompotparken. Na een autoritje van een tweetal uur (vooral het gevolg van lang wachten aan de brug over het kanaal te Terneuzen) kwamen we aan bij onze kindervilla. Er was meer dan plaats genoeg voor de kids om te spelen en alles oogde fraai en net. Na het uitpakken bekeken we nog even wat er zoal te gebeuren viel in en rond onze badplaats.  Een leuke ontdekking was de bolderkar in de garage!
Deze trekkar was een geschenk uit de hemel voor de kinderen. We trokken de dag nadien dan ook meteen op verkenning. Genesteld in de kar gingen Mats en Marie samen met papa de buurt verkennen. Zwembad checken, supermarktje zoeken, de indoorspeeltuin uitproberen en de kortste weg naar het strand volgen. We waren klaar om in de namiddag de zee op te zoeken en Domburg te verkennen. Nadien mocht een pannenkoek en wat spelen niet ontbreken!
Ook op woensdag konden we nog rekenen op flink wat zon zodat we besloten om in de namiddag richting Vlissingen te trekken. We maakten er een fikse wandeling (met bolderkar) en eindigden onze tocht met een zoektocht naar de auto.
‘s Voormiddags was ik mijn koersfiets opgesprongen om de Nederlandse fietspaden uit te testen. Dit was echt wel een aangename ontdekking! Prachtige brede fietspaden en steeds op veilige afstand van koning auto. Een droom voor elke fietser!

1 november, Allerheiligen, guur herfstweer. Tijd om het zwembad in te duiken en de indoorspeeltuin in Vlissingen op te zoeken. Kortom: een dagje fun voor de kids! Ze genoten echt met volle teugen van zwembad en ballenbad. Een mooie afsluiter van dit (te kort) verblijf in Domburg.

Aangezien we op vrijdag reeds om 10 uur het huisje uit moesten, besloten we om donderdagavond nog huiswaarts te keren. Na het avondeten en het maken van pak en zak, gingen de oogjes van de kids vrij snel dicht. Het werd dan ook een zeer vlotte en rustige terugreis richting Wevelgem.

Schitterend Normandië

Terug van een weekje vakantie in Normandië. Onder het motto “ik heb mijn wagen vol geladen” trokken we richting Port en Bessin in de Calvados (Normandië). Na een rit van iets meer dan 7 uur – met dank aan de vele péages – kwamen we aan bij onze verblijfplaats. Een mooi groot huis met een schommel in de tuin! Marie was al in de wolken en haar reisje kon al niet meer stuk.
Port en Bessin is een havenstadje gelegen temidden de landingsstranden van D-Day. De gezelligheid van het dorpje staat in schril contrast met de wreedheden die zich hier zo’n 65 jaar geleden moeten hebben afgespeeld.
Na een verkenning van het dorpje, het aanschaffen van enkele kaarten en het voederen van de meeuwen (ja, hier mag dit nog) konden we plannen maken voor de rest van de week.

Met de fiets reden we naar ‘de batterie de Longues’. De Longues batterij is de enige batterij in de regio die nog in het bezit is van de goed bewaarde kannonen waarmee de Duitsers de geallieerden afweerden. Onderweg naar dit overblijfsel van WO II moesten we wel enkele serieuze kuitenbijters overwinnen. Bovendien reden we nog even verkeerd zodat we plots met onze fiets boven op de kliffen stonden. Een schitterend uitzicht was wel de beloning! Je had zicht op Port en Bessin en op de kunstmatige aanleghaven van Arromonches.

Na een dagje zeeplezier waarbij Mats proefde van de Normandische zandkorrels en Marie genoot van zo’n grote zandbak trokken we naar Courville-sur-Mer waar we een bezoek brengen aan de Amerikaanse begraafplaats. Een uitgestrekt veld met witte kruisen, prachtig gelegen op een klif boven Omaha beach, waar bijna 10.000 gesneuvelde Amerikaanse soldaten begraven liggen. Zeer indrukwekkend. Je krijgt er zelfs koud van. De Amerikanen besteden heel veel zorg aan de nagedachtenis van hun helden.  Ze zijn dan ook de woorden indachtig van de commandant van het Amerikaanse expeditieleger die zei: “Tijd zal de glans van hun daden nooit doen vergeten.”
Omdat ‘de andere kant van  het verhaal’ ook aandacht verdient, bezoeken we vervolgens de Duitse begraafplaats bij La Cambe. Deze is veel soberder dan de Amerikaanse. De ruim 21.000 gesneuvelde soldaten liggen hier per twee onder een kleine grauwe grafsteen. Nabij de begraafplaats is er ook een tuin aangelegd waar meer dan 1200 esdoorns  levende symbolen zijn voor de vrede. Het plaatselijke museum biedt dan ook een overzicht van de vele oorlogen en zijn gevolgen wereldwijd.

Tussen de bezoeken in vond ik ook de tijd om tweemaal mijn koersfiets van stal te halen. Op mijn eerste tochtje reed ik langs de westkust richting Point du Hoc. Point du Hoc is gelegen boven op een klif met uitzicht op Omaha Beach. Het domein bevat nog verschillende Duitse bunkers die in juni 1944 op de Amerikaanse landingstroepen vuurden. Na een kijkje op deze site reed ik langs de landelijke wegen van het binnenland terug naar onze verblijfplaats. Goed voor 58 km.
De tweede tocht volgde ik de oostkust langs Arromanches naar Ver sur Mer. Via Crépon en Bazenville (waar er nog een Brits oorlogskerkhof is) trok ik terug naar Port en Bessin. Deze toch leverde me 50 km op.

Als de regen dan toch eens de bovenhand kreeg (wat gelukkig maar één keer gebeurde) dan stond de stad Bayeux op het programma. Een bezoekje aan deze oude stad met prachtige basiliek, een rondrit doorheen het historische stadscentrum en voor de anderen van de groep nog een bezoek aan het wereldberoemde tapijt van Bayeux. (Wij trokken toen reeds met vermoeide kids huiswaarts).

Om de D-day ervaring compleet te maken gingen we ook naar Arromanches 360°. De film “The Price of Freedom” wordt er  geprojecteerd op 9 schermen in een cirkelvormige zaal. Beelden van de oorlog worden afgewisseld met beelden van nu. Zo’n twintig minutenlang maak je deel uit van een film en wordt je heen en weer geslingerd tussen 1944 en 2010. Tussen oorlog en de hedendaagse restanten. Een schitterende beleving die je nogmaals doet aanvoelen wat hier moet hebben plaatsgevonden zo’n 65 jaar geleden. De woorden ‘nooit meer oorlog’ zijn hier op zijn plaats als je de zaal buiten stapt.

Om de mix van historiek, ontspanning en strand- en zeegebeuren compleet te maken, werden er natuurlijk ook schelpen en stenen gezocht, bouwden we zandkastelen, maakten we geulen voor het aankomende zeewater, stopten we elkaar onder het zand of genoten we van de rust en de prachtige kustlijn van Normandië. Mooi, ongerepte natuur met een rijk verleden.