Tag Archive: Raid des Hautes Fagnes

Raid des Hautes Fagnes

IMG_0820De jaarlijkse afspraak met de mooiste marathon van België! Ook dit jaar was er een ruime Fuerza delegatie maar de ambities van enkele jaren geleden hebben bij iedereen plaats gemaakt voor plezier en vertier. De voorafgaande barbecue op zaterdagavond is al even leuk als de marathon zelf. Een lekkere ricard erbij, een goed stukje vlees en nadien nog een pintje om alles te doen zakken. Neen, de pasta van vroeger en de sportdrank waren er niet!
De marathon zelf blijft wel nog zijn tradities behouden: loodzwaar en nog steeds het venijn in de staart van de etappe. We reden op een gezapig tempo met drie vier Fuerzanen tot Hannes uiteindelijk zijn eigen tempo verkoos. Na de laatste bevoorrading in Reinhardstein trok ieder zijn plan en reden we individueel de laatste 22 km van de tocht. Uiteindelijk kon ik toch nog Stijn inhalen die op de laatste klim de man met de hamer was tegengekomen. Na zo’n 5 uur en 20 minuten onderweg (maar zo’n 4 uur 25 minuten effectief fietsen) kwam ik terug aan in de Expohallen. Moe maar voldaan en net op tijd voor er een hevige regenvlaag losbarstte!

Raid des Hautes Fagnes – Malmédy

RDHFDe RDHF is de Ronde van Vlaanderen voor de klassieke renner od de Ronde van Frankrijk voor de ronderenner. Het is de mooiste, uitdagendste en lastigste mountainbikemarathon in eigen land. Het is bovendien schitterend georganiseerd en de tocht brengt je in één van de mooiste natuurgebieden van België. Alleen daarom moet je hier elk jaar aan de start staan.
Dit jaar waagde ik me nog eens aan de 90 km. De voorbije jaren reed ik steevast de tocht over 65 km maar toch wou ik nog eens de Hoge Venen doorkruisen. Gelukkig kon ik dit op droge wijze doen want dit parcoursgedeelte is pas echt lastig als het de voorbije weken ferm geregend heeft. Gelukkig lag alles er kurkdroog bij zodat de talrijke  boomwortelspassages niet al te gevaarlijk waren. Toch was niet alle geluk aan mijn kant want na zo’n 50 km kon ik mijn kleinste blad vooraan niet meer gebruiken. De ketting bleef steeds blokkeren waardoor ik de klim naar het kasteel van Reinhardstein te voet mocht doen. Bij de fietsstand aan het kasteel spoot men wat olie op de ketting en dit deed toch wonderen. Ik besloot hier te wachten op de andere Fuerzanen Gaetan en Stijn want de tocht was immers nog meer dan 30 km lang en beloofde nog zwaar te worden. Samen rijden leek me dan ook veel plezanter. En wonder boven wonder deden de ketting en het kleine blad het weer prima en putte ik nieuwe moed uit de beklimmingen die volgden. Uiteindelijk reden we met zijn drieën over de meet na meer dan 6 uur fietsen. Maar toch was dit een schitterende toch en was ik niet helemaal op. Dit laatste deed me vooral deugd!

Raid des Hautes Fagnes – Malmédy

Tradities zijn er om in ere te houden. Zo stond eind juni opnieuw de RDHF op de kalender. Reeds voor de tweede maal wordt deze mountainbikemarathon verreden door vele Fuerzanen aangezien we er een clubweekend van maken. Door de loop der jaren evolueerde de focus van het weekend toch wel wat. Waar we vroeger op zaterdagavond vroeg onder het dons  kropen, de biertjes of de wijn aan ons lieten voorbijgaan en ons buikje rond aten met spaghetti en andere koolhydraten verloopt alles nu meer gemoedelijker en komen de geneugten des levens zeker aan bod: een aperitiefje met hapjes, een lekkere barbecue met cote à l’os, een flesje wijn en voor de vrijwilligers nog een banaantje met chocolade. We lieten het ons wel smaken. De ambitie voor mezelf was immers om de 65 km zonder krampen en in een deftige tijd te kunnen uitrijden. De weersomstandigheden konden echter wel roet in het eten gooien … en zo geschiedde …

RDHF-2013Bij de start hielden we het nog droog maar met een magere 12° graden kon je moeilijk van een zomers weertje spreken. Het parcours kende ik intussen al redelijk goed zodat ik niet voor verrassingen kwam te staan. Eenmaal aan de eerste bevoorrading nam ik de tijd om te eten en mijn truitje met lange mouwen mee te geven met de Fuerza-dames. Nog maar net was mijn truitje uit of de miezerige regen begon neer te dwarrelen. We waren vertrokken voor een glibberige, modderige en regen-editie van de RDHF. Dit zorgde er ook voor dat ik regelmatig last had van ‘chainsuck’ en mijn ketting er manueel mocht opgooien. Eenmaal aan het kasteel van Reinhardstein zorgde de regen ervoor dat de fun er af was. Ik wist dat er nog een heel technisch stuk volgde en een twee loodzware klimmen. Met nog zo’n kleine 20 km voor de boeg nam ik opnieuw voldoende tijd om te eten en te drinken. Hier kwam ik voor het eerst ook andere Fuerzanen tegen. Bert D. en Alain reden me na de eerste zware klim voorbij om hun weg te vervolgen op de 90 km. Ikzelf mocht na de passage door de Warche mijn weg vervolgen richting Malmédy. Met enkel de klim naar Chôdes nog voor de boeg was de eindmeet dichtbij. Ik finishte uiteindelijk na iets meer dan 05 uur op een 230ste plaats. Niet echt schitterend maar de conditie was dan ook niet echt super.

Raid des Hautes Fagnes

De raid des Hautes Fagnes staat gelijk met de mooiste maar de zwaarste marathon in België. Klimmen naar de Hoge Venen langsheen de mooiste plekjes in de Ardennen: het kasteel van Reinhardstein, de vallei van de Tros Marets, de waterval van Bayehon, de skipiste van Ovifat, de streek van Ferme Libert en het zicht op Franchorchamps. Allemaal hoogtepunten van een veeleisende marathon.
Dit jaar koos ik opnieuw voor de 90 km en na de weinige trainingskilometers van de voorbije weken was dit meer dan genoeg! Het ‘zuur’ zat letterlijk nog in de benen van vorige week waardoor ik toch met wat angst de start nam. Het eerste stuk van het parcours was gekend en bracht ons meteen naar de hoogt boven Malmédy. Toch trokken we na zo’n 15 kilometer de andere richting uit en wachtte een minder zwaar deel dan vroeger. Men had ons echter gewaarschuwd voor de hernieuwde finale die loodzwaar en gevaarlijk zou zijn.
In een goede cadans reed ik steeds mijn eigen tempo om zonder problemen richting Ovifat te trekken. Hier hadden we precies 50 km op de teller en had ik voor de eerste keer weer krampen in de dijspieren na een klim. Dit had ik niet verwacht en daardoor besloot ik op de klimmen heel soepel te fietsen en me niet te forceren. Intussen was de zon verdwenen en wachtte een stevige wind en regenbui ons op aan de skipiste van Ovifat. Het begin van een een echte ‘regendouche’ die niet meer zou eindigen tot na de meet. De regen veranderde het parcours intussen op bepaalde plaatsen in een modderpoel en voorzichtigheid was dan ook op zijn plaats. Aan het kasteel van Reinhardstein kreeg ik mijn regenjasje en kon ik enigszins ‘warmer’ de tocht verderzetten. Nog een 30-tal kilometers in een gewijzigde finale. Ditmaal trokken we na de steile klim uit het dal richting Xhoffraix en Mont om nadien via de camping te klimmen naar Chôdes. Waar we vorige jaren naar beneden denderden richting finish mochten we nu verder klimmen richting Ferme Libert om nadien een onmogelijk helling te bedwingen vooraleer we op 5 km van de meet aan een singletrack konden beginnen. Het parcours het intussen meer weg van een modderbad en de downhill was dan ook niet zonder gevaar. In de laatste bocht ging ook ik over het stuur (maar gelukkig zonder veel erg). Na zo’n dikke 6 uur – 6u 07 min – kwam ik als een verzopen mijnwerker over de meet. Fjoew, wat kan mountainbiken toch mooi zijn!

Raid des Hautes Fagnes

De mooiste marathon in België! Anders kan je deze tocht niet omschrijven. Reeds voor de zesde of zevende keer sta ik hier aan de start van deze schitterende Ardennenmarathon. Dit jaar koos ik opnieuw voor de 90 km. Wetende wat er zoal op het menu staat (en vooral in de laatste 15 km) besluit ik rustig van start te gaan. De startklim ligt me wel in Malmédy en daardoor schuif ik toch al wat op naar de voorste gelederen. Eenmaal de afdaling begint schakel ik over naar een veiliger en rustiger tempo. De wijzigingen in het parcours zorgen er voor dat we sneller aan Ferme Libert komen en dat we ook op een andere manier naar de splitsing van de 65 en de 90 km rijden. Gelukkig werd de schitterende (wandel)passage langsheen het beekje behouden! Ik slaag er in om steeds voor een vrouwelijk duo te fietsen van het Smart Cycling Team. Op de passage aan de Hoge Venen duiken ze met een snelvaart af richting de vallei en verderop Reinhardstein. Hier raak ik ze even uit het vizier. Met het kasteel in zicht (na een schitterende en lange klim) kom ik toch opnieuw in hun spoor. Helaas niet voor lang want aan de bevoorrading neem ik de tijd om wat energie naar binnen te werken terwijl de dames hun tocht verder zetten. Na het kasteel volgt immers nog een zware 24 km met o.a. 3 deftige klimmen! Ik voel me nog verrassend fris en besluit na een korte stop de rest van de toch aan te vatten. Klim na klim behoud ik het goede ritme en voor ik het goed en wel besef zijn we aan de laatste serieuze helling van de dag. Nog even rijd ik verkeerd juist voor de schitterende singletrackafdaling uit het bos. Uiteindelijk kom ik na 5 uur en 35 minuten over de streep op een 51ste stek algemeen en als 20ste master1. Ik ben best tevreden met dit resultaat, vooral omdat ik vrij fris aan de finish kwam. Zelden voelde ik me gedurende 90 km zo goed. Wat een verschil met de Ardennes Trophy van zo’n twee weken geleden! Jammer dat het nu even windstil is op marathongebied. Toch even kijken of we nog ergens eentje kunnen meepikken… .

Raid des Hautes Fagnes

Raid des Hautes Fagnes13 juni: verkiezingsdag! Moet het nu toch wel lukken zeker dat ik die dag in het ‘buitenland’ verkeer en mijn plicht niet kan vervullen! In plaats van het stemhokje op te zoeken, banen we ons een weg doorheen de Hoge Venen en de prachtige tracks die onze vrienden van Malmédy hebben uitgestippeld.

Het kan niet genoeg gezegd worden. De Raid des Hautes Fagnes is dé mooiste mountainbikemarathon in ons Belgenlandje. Elke afstand (115, 90 of 65 km) brengt je naar het plateau van de Hoge Venen en laat je genieten en afzien langs de vallei van de Warche en de Bayehon. Je komt oog in oog te staan met het kasteel van Reinhardstein en de stuwdam van Robertville. Je glijdt van de skipiste van Ovifat en je kijkt uit op het racecicuit van Franchorchamps. Tussenin worden je benen en je uithouding meermaals op de proef gesteld. Kortom: een toch om duimen en vingers van af te likken als je tenminste wat in conditie bent.
In deze marathon kies je zeker niet voor de 65 km om het rustig aan te doen want in tegenstelling tot de langere afstanden krijg je op deze kortste afstand geen recuperatiestuk. Aan de aankomst wijst de teller immers juist geen 2000 hoogtemeters aan. Dit zegt dus genoeg!

Omstreeks 10.30 uur trok ik me dan ook op gang voor de 65 km. Fuerzaan Bert D. was intussen al een halfuur vertrokken voor zijn 90 km lange tocht. De startklim is traditiegetrouw al meteen zware kost en zorgt ervoor dat ik bijna helemaal voorin (ongeveer in 15de stek) aan de afdaling kan beginnen. Al bij de eerstvolgende klim stuiten we op de staart van de bikers die tien minuten voor ons waren vertrokken. Op mijn eigen tempo slalom ik tussen deze bikers door. Tot aan de eerste bevoorrading is het echt wel zware kost en is doseren echt wel noodzakelijk. Na 20 km komen we aan de eerste ravito. Ook Sebastien, mijn bikegenoot van vandaag is nog van de partij. Na een appelsientje en wat koeken trekken we ons op gang voor het vervolg. Sebastien besluit het wat trager aan te doen en ik zet alleen koers richting Hoge Venen. Wanneer ik na 35 km aan de volgende bevoorrading arriveer komt ook Bert D. uit de bocht! Welkom Fuerza! Samen rijden we nadien de rest van de toch verder tot we aan de laatste splitsing komen. Juist voor de steengroeve maken de mannen van de 90 km immers nog een ommetje om nog twee extra klimmen op te zoeken. Wij, de mindere goden van de 65 km, rijden nu rechtstreeks naar de laatste twee hellingen van de dag. Deze twee zijn echt wel steil en doen je nog even flink puffen vooraleer je via de trapjes kan afdalen naar het centrum van Malmédy. Na 4 uur en 37 minuten rijd ik uiteindelijk voldaan over de finish. Goed voor een 137 stek op 563 vertrekkers.

Raid des Hautes Fagnes

Malmedy.jpgRaid des Hautes Fagnes staat bij mij al enkele jaren synoniem voor de mooiste marathontocht in eigen land. Dat deze marathon plaatsvindt in het verre Malmédy neem ik er dan ook graag bij want zelden rijd je op zo’n prachtig parcours en is de organisatie zo dik in orde als in deze RDHF.

Als gevolg van de verre verplaatsing is vroeg opstaan noodzakelijk. Omstreeks 05.45 uur zetten we koers richting Oostkantons. Het weer ziet er nog redelijk uit: niet te fris, niet te warm en voorlopig is er van regen geen sprake. Hoe meer we richting Ardennen trekken, hoe blauwer de hemel zelfs wordt!

Na een dikke 2 uur rijden komen we aan bij de expohal van Malmédy, het zenuwcentrum van deze organisatie. Intussen kregen we reeds een sms uit Wevelgem met de leuke melding dat het er deftig aan het gieten is. Oei, wordt het dan toch nog een verzopen marathon? Hopelijk niet. Ik besluit toch maar om zonder regenjasje te vertrekken en zou daar later geen spijt van krijgen.

Na het plaatsen van het startnummer en de banden nog even opgepompt te hebben fietsen we al even de startklim gedeeltelijk op. Het is duidelijk dat dit een zware brok zal worden! Al vlug keren we ons vehikel en rijden we naar de start. Om 09.30 uur weerklinkt het startschot en zijn we weg voor 90 km biken doorheen de prachtige Oostkantons. Op het menu staan er bovendien meer dan 2300 hoogtemeters en gelukkig ook een 5-tal bevoorradingen.

De startklim van Outrelepont is een deftige kuitenbijter die al onmiddellijk naar adem doet happen. Eenmaal boven is het kaf al serieus van het koren gescheiden en brengt een razendsnelle afdaling ons in een mum van tijd naar de volgende helling. De eerste 25 km zijn een helse aaneenschakeling van klimmen en technische passages. Zo passeren we ook aan Ferme Libert waar we via een tunnel de 4-cross piste dwarsen. Tot aan bevoorrading 1 is er van rust weinig sprake. Ook daarna blijft het prachtig maar hard. De vallei van de Tros Marets doet ons even wandelen maar ook dat hoort erbij! Na zowat 30 km komen we aan de Hoge Venen. Hier bolt het een stuk beter en krijg ik de tijd om wat op adem te komen. Ik nestel me in het wiel van een Vegabiker uit Tielt en samen rijden de we Hoge Venen (en tweede bevoorrading uit) om koers te zetten naar de vallei van de Bayehon. We zijn halfweg en het vervolg belooft zeker nog de moeite te worden. Ik besluit dan ook even wat gas terug te nemen en tot aan het kasteel van Reinhardstein op wat reserve te rijden. Vooraleer we het majestueuze kasteel bereiken mogen we eerst nog even de skipiste van Ovifat afdalen om daarna via prachtige stukken verder af te zakken naar het riviertje. De klim van Reinhardstein is kort maar steil en de bevoorrading op het binnenplein van goudwaarde! Ik herinner me nog het resterende deel (nog 23 km) van vorige jaren en neem dan ook de tijd om wat energie op te doen. Malmedy2.jpgOnmiddellijk na de passage over de stuwdam worden we via een supersteile afdaling opnieuw naar de rivier geloodst. De volgende klim is onberijdbaar en brengt ons al stappend naar het gehucht Walk. Eenmaal we weer voldoende hoogte bereikt hebben worden we weer de dieperik ingestuurd om daarna een extra lusje eraan te breien. Hier rijden de 65 km rijders onmiddellijk naar de slotklim terwijl de overige afstanden er een extra stuk bijnemen met nog eens twee superklimmen. Het venijn zit duidelijk in de staart en werd ook vooraf aangekondigd. De drie zwaarste klimmen werden opgespaard tot het laatst. Een helling van meer dan 20% gevolgd door een zuigende klim op de steengroeve brengen ons op een goede 5 km van de meet. In de afdaling van de voorlaatste klim verlies ik even de controle op de losse keien en ga ik uit de bocht. De fiets knalt tegen de grond maar gelukkig kom ik nog goed tegen de bultige ondergrond terecht. Helaas krijgt de achterderailleur een stevige knauw en lukt het schakelen niet meer. De laatste klim wordt dan ook een calvarietocht met veel gesakker, een vastzittende ketting tussen pion en wiel en zwaar stoempen op het middenblad naar boven. De frustratie doet me nog even sneller rijden en zorgt ervoor dat ik nog één doel heb: eindigen onder de zes uur! Na een spurtje in de straten van Malmédy klok ik uiteindelijk af in 6 uur 01 minuut. Een minivloekje, maar vooral tevredenheid dat dit serieuze beest weeral eens werd bedwongen. Bovendien mogen we in beide handjes wrijven dat we er zonder letsels vanaf zijn gekomen.
Eén ding staat vast: hier komen we volgend jaar zeker terug. Deze toch is zonder twijfel de mooiste die er is in eigen land. Het parcours is schitterend. De moeilijkheidsgraad juist voldoende om te zweven tussen genieten en haten. Iemand die hier voor de eerste keer een Ardennentochtje rijdt zal wel eerder in de tweede categorie terecht komen. Kortom: je moet het eens doen maar zorg dat je toch wat getraind bent!

Raid des Hautes Fagnes 2007

Raid des Hautes Fagnes

– 17 juni 2007 –

Terwijl de meeste Fuerzanen zich vandaag zouden wagen aan de platte wielertoeristenrit van Gent-Wevelgem koos ik er opnieuw voor om naar Malmédy af te zakken voor de schoonste rit in België. Op zaterdagavond kwam ik mosselbiker Piet tegen het lijf gelopen en sprak ik ook nog even af met Gerrit. Beiden hadden zich ingeschreven voor de 105 km. Ikzelf koos dit jaar (wegens te weinig trainingskilometers) voor de 65 km.

Net zoals de vorige keren worden we onmiddellijk de hoogte ingestuurd. Ik besluit om er toch al stevig tegenaan te gaan want nadien volgen er enkele moeilijke passages en als je dan moeten aanschuiven gaat er reeds heel wat tijd verloren. Alles verloopt vlot tot er moet geschakeld worden! De versnellingen werken niet zoals het moet zodat ik vertrokken ben voor 65 km gesukkel met tand en wiel. Verdorie!

Dit zorgt er o.a. voor dat ik bepaalde passages noodgedwongen moet wandelen terwijl ik weet dat er anders zeker kon gefietst worden. In het begin erger ik me er enorm aan maar na verloop van tijd leg je je bij de feiten neer en probeer je er het beste van te maken.

Om het aprcours van de 65 km ontbreekt de lus naar de Hoge Venen maar dit zorgt er allerminst voor dat het makkelijker is. Zowat alle hellingen zijn immers ook opgenomen in deze kortere tocht. Via Ovifat gaat het richting Robertville om na het stuwmeer de bewuste technische passage te nemen. Langzaam rijden we weer richting Malmédy om na de groeve nog een fikse beklimming te nemen. Hier voel je de benen verzuren. Gelukkig ben je dan bijna aan de meet. Ditmaal lag de aankomststreep aan de sporthal en moesten we nog even door het drukke centrum “cruisen”. Voor de weinige fietskilometers behaal ik uiteindelijk een prima resultaat: 94ste op 596 renners. Een top 100 is dus mogelijk. Mits wat meer trainen (en een goede fiets) zit er dus meer in. Volgend jaar misschien?

Raid des Hautes Fagnes 2005

Raid des Hautes Fagnes

– 19 juni 2005 –

Malmédy … of hoe mooi een marathon kan zijn in België.

Een eerste zomerse weekend in juni! Lang leve de zomer, lang leve de Ardennen, lang leve de marathons! We laten de traditionele Gent-Wevelgem dit jaar even links liggen om in Malmédy deel te nemen aan de “Raid des Hautes Fagnes”. Een marathon van 55 of 85 km doorheen de prachtige Hoge Venen met 16 leuke hellingen er tussenin.

Zaterdagavond wagentje volgeladen en vertrokken naar de startplaats. Samen met Fuerzamakker Gerrit de plaatselijke camping opgezocht en nog eens doorheen het centrum geslenterd op zoek naar een lekkere spaghetti. Na de nodige vulling te hebben, vroeg de tent ingedoken om er morgen fris als een hoentje tegenaan te kunnen. Door mijn foute aanschaf in de Décathlon bleek mijn slaapmatje slecht 120 cm lang, wat voor een kleine biker als ik toch nog onvoldoende bleek. Slaapzacht… op de Ardense rotsgrond!

Zondagmorgen, reeds tropische temperaturen bij de start. De klok wijst 9 uur en we komen net op tijd de startplaats opgedraaid. Helaas moeten we ons achteraan de lange rij bikers nestelen en horen we nog net dat er 840 starters zijn. Ere wordt nog gewaarschuwd voor de laatste 2 hellingen (steil en moeilijk) en dan weerklink het startschot. Lap! Algauw merk ik dat ik mijn energiereepjes vergeten ben in de auto. Het wordt dus leven op water, sinaasappeltjes en cake.

We klimmen meteen uit het dal en maken direct 150 hoogtemeters. De asfaltklim gaat over in een bospad en doordat we langs achteren vertrokken, slingeren Gerrit en ik ons door de puffende bikers naar voren. Het loopt lekker. We zitten in hetzelfde ritme en houden er een behoorlijke tred op na. Jammer dat we af en toe eens file hebben op de singletracks en dat we met een gans groepje de afslag in een afdaling missen. Dit zorgt ervoor dat we terug mogen keren (klimmen dus) en opnieuw tussen de mindere goden terecht komen. Maar kom, het is mooi weer. We genieten ten volle van de omgeving en het schitterende parcours. Zelden zo’n mooie singletracks en technische stukken meegemaakt in een marathon. Dit lijkt wel het wereldbekerparcours van Houffalize!

Aan de eerste bevoorrading tanken we even bij. Nu blijkt dat één van mijn bidons eruit getuimeld is bij een technische afdaling over boomworteltjes. Daar gaan we dan: nog 66 km met één drinkbus en zonder energiereepjes.

Tot overmaat van ramp merken we bij het vertrek dat de achterband van Gerrit wel heel plattekes is. Na wat overleg besluit ik op het gemak door te rijden en begint Gerrit aan het reparatiewerk. We rijden richting Botrange en dat betekent dus klimmen à volonté. De organisatie plaatste bij elke helling een nummer en bijhorende lengte. Op die manier wist je goed hoe lang de klim was en hoeveel hellingen je nog te gaan had. Zo merkte je soms op dat er klimmen waren van meer dan 2 km lang, maar waren er ook soms lastige stukken die niet meetelden als officiële helling.

Maar goed, het traject was super en liep over de Hoge Venen naar de skipistes van Ovifat waar we mochten afdalen op de pistes (snelheden tot 80 km/u) en bracht ons verder naar het kasteel van Reinhardstein. Subliem! Nog een kleine 20 km voor de boeg en het gaat verschrikkelijk vlot. Ik voel me nog redelijk fris en kan dan ook de twee zwaarste hellingen van de dag vlotjes naar boven rijden. De ene biker na de andere zwalpt over de weg en stapt af. Dit geeft me enkel maar vleugels en voor ik het weet, daal ik over de trappen af naar het stadscentrum van Malmédy. De klok wijst 4u53min aan. Maar belangrijker is het feit dat ik me nog niet leeg gereden heb.

Gerrit verzeilt intussen nog tussen de bossen van Malmédy. Tot overmaat van ramp knelt zijn achterband een tweede maal en kan hij opnieuw aan de herstelling beginnen. Maar met de echte bikersspirit rijdt hij toch de raid helemaal uit en klokt hij af op 5u45min. Blijkbaar zit onze Fuerzamakker in de hoek waar de klappen vallen, want net als in Houffalize wilde het dus ook hier niet lukken. Nochtans was de start veelbelovend en hadden we samen wel over de meet kunne bollen in minder dan 4u45min.

Maar zoals het hoort onthouden we vooral de goede kanten van deze rit: prachtige omgeving, schitterend weer en… Fuerza ontmoette er ook zijn bloedbroeders uit Turnhout: het Forza MTB Team. We wisselden wat bikerservaringen uit en wensten elkaar het allerbeste toe. Wij hopen alvast om in de komende tochten zonder problemen samen de meet te halen. Amen.