Tag Archive: Paris-Roubaix

De kasseien van Parijs-Roubaix.

Ik hou er van om elk jaar eens de kasseien van deze helleklassieker zelf aan den lijve te voelen. Natuurlijk is dat des te plezanter als je dit de week voor de beruchte koers doet want dan is het volledige parcours bewegwijzerd en zijn de stroken ook genummerd. Net als drie jaar geleden besloot ik de starten in Camphin-en-Pévèle en langs de weg naar Orchies te fietsen. Van hieruit zou ik dan de overige 60 km volgen naar de piste van Roubaix. Na het ererondje zou ik dan terug fietsen naar de startplaats van de dag. Ditmaal was de koersfiets thuis gebleven -aangezien ik mijn Merckx-fiets toch nog een aantal jaren wil houden- en koos ik voor de mountainbike om te dokkeren over de kasseien.
De wind was in de aanloop nog mijn bondgenoot maar zou voor de tocht richting Roubaix voor het overgrote deel in het nadeel blazen. Dit betekende wel dat de uiteindelijke slotkilometers van Roubaix naar Camphin-en-Pévèle dan weer wind in de rug zou opleveren. Altijd een aangename meevaller op het einde van een tocht. Het parcours was al perfect bepijld en na zo’n 17 kilometer aanloop kon ik aan de eerste kasseistrook van Orchies beginnen. Heel wat andere fietsers waren ook op pad en éénmaal de zone van Mons-en-Pévèle en Cysoing in zicht kwam werd het steeds drukker op de kasseien. De campers stonden reeds langs de kant van de weg geposteerd en aan de molen van Templeuve was er zelfs al een heel fandorp van Tom Boonen. De wieken van de molen brachten ook zelfs hulde aan onze Flandrien. Ik trok verder richting Carrefour de l’arbre en was toch blij dat deze strook achter de rug was. Deze kasseien zijn echt op een hoopje gegooid en doen je beven van kop tot teen. Gelukkig zat ik op de mountainbike en niet op de koersfiets. Na de laatste strook in Hem pikte ik aan bij een groepje Britten om samen richting piste te rijden. Na zo’n 75 km kon ik helaas de piste niet oprijden aangezien alles afgsloten was en in gereedheid werd gebracht voor de dag nadien (wielertoeristen) en voor de hoogdag van zondag. Na een mini-pauze besloot ik Roubaix te verlaten en terug te keren naar de auto. Zonder een druppel water in de bidon was ik toch nog genoodzaakt een extra stop in te lassen want ik kreeg een ongelooflijke kramp in de buik. Een bakkerij in Willems bracht soelaas met een heerlijk taartje, een cola en een ice-tea. Uiteindelijk verdwenen de krampen en reed ik nog probleemloos richting Camphin-en-Pévèle nagenietend van een mooi tochtje over Noord-Franse wegen.

Paris-Roubaix

Paris-Roubaix14Vandaag trok ik -net als vorig jaar- richting hel van het noorden om er de laatste 60 km van de helleklassieker te fietsen. Vertrekkend vanuit Camphin-en-Pévèle reed ik langs de gewone weg naar Orchies waar secteur 12 begint. Op die manier wachtten er mij een kleine 20 km kasseien verdeeld over twaalf stroken. De schrik om lek te rijden was in het begin groot maar na verloop van tijd nam het vertrouwen toe en lukte me het om vlotjes over de ‘cobblestones’ te denderen. De eerste stroken waren weer even wennen maar al bij al lagen de kasseien er redelijk goed bij. Enkel de bochten blijven door alle losse kiezels en steentjes een serieuze moeilijkheid.
Ter hoogte van ‘Moulin de Vertain’ nam ik even een pauze om nadien in het wiel van twee andere Vlamingen mijn koers verder te zetten richting Roubaix. De slechtste stroken van Camphin-en-Pévèle en Carrefour de l’Arbre kwamen dichterbij. Vooral die laatste secteur is een echte ‘hel’. Dokkeren van links naar rechts, putten tussen de kasseien, enkele bochten en vooral… oneindig lang! Eenmaal de Carrefour overleefd komt de eindmeet wel snel dichterbij. Het uitlopertje van Gruson en de strook van Hem zijn kinderspel na deze ‘horrorstrook’. Na zo’n 75 km op de fiets kon ik de vélodrome oprijden en een rondje rijden op de legendarische vélodrome. Amai, wat zijn die wanden steil! Ik besloot wijselijk onderaan te blijven en mij wat te sparen om de terugtocht aan te vatten richting auto (lees: Camphin-en-Pévèle). Mijn gps wees me vlot de weg uit het centrum van Roubaix maar liet me nadien wat in de steek aangezien ik plots offroad moest rijden. Na wat omwegen belandde ik uiteindelijk na iets meer dan 90 km terug aan de wagen. Moe maar voldaan en vooral genoten van een mooie tocht!

Dokkeren op de kasseien.

Parijs-RoubaixVandaag wou ik even het parcours van de Hel van het noorden verkennen. Nooit eerder reed ik met mijn koersfiets over de bonkende kasseien van Parijs-Roubaix. Na een blik op de kaart leek Orchies met het ideale vertrekpunt. Deze plek ligt op 61,5 km van de wielerpiste in Roubaix en zorgt ervoor dat je nog zo’n 12 kasseistroken onder de wielen geschoven krijgt. Zo gezegd, zo gedaan! Om iets na 10 uur vertrok ik voor mijn eerste helleklassieker. De eerste stroken bolden vrij goed en lieten me even denken dat dit alles best een makkelijke zaak zou worden. Helaas, de snijdende noordoosterwind, de lage temperaturen en de opeenvolging van slechte kasseistroken deden me al vlug mijn mening herzien. De stroken van Mons-en-Pévèle, Camphin-en-Pévèle en Carrefour de l’arbre zijn echt wel een hoop keien op elkaar gegooid. Ongelooflijk dat die renners daar zondag zullen over vlammen! Ikzelf ging halfweg de ‘carrefour’ even langs de kant staan om het hele kasseigebeuren te overschouwen en me luidop af te vragen wat ik deed middenin deze zotte kasseistrook op mijn koersfiets.
Gelukkig is deze strook ook bijna de uitgang van de ‘hel’ want slechts 15 km verder rijd je de velodrome van Roubaix op. Voor mezelf was deze eer helaas niet weggelegd want de poort bleek gesloten. Er wachtte wel nog een andere opdracht: terug in Wevelgem geraken. Tijdens een vorige tocht richting Roubaix had ik al ondervonden dat je moeilijk uit deze binnenstad wegrijdt zonder omwegen te maken. Daar had ik echter geen zin meer in want de benen waren toch al redelijk moe van 62 km afzien op kasseien en beuken tegen de wind. Toch was het nu ook weer zoeken naar de juiste uitweg. Via Herseaux, Moeskroen en Aalbeke raakte ik toch in het vertrouwde Wevelgem. Mijn gps had ik in al deze gekte per ongeluk uitgezet waardoor mijn volledige tocht niet werd geregistreerd. Het totale aantal kilometers moet ergens rond de 100 geweest zijn. Het besluit achteraf was ook duidelijk: de helleklassieker heeft zijn naam niet gestolen! Hier wint zondag weer een groot coureur!