Tag Archive: Oostenrijk

Reis Oostenrijk

Donderdag 08 juli 2004

Daar gaan we weer! Net zoals vorig jaar trekken Gerrit en ikzelf opnieuw naar het Oostenrijkse Bad Goisern om er deel te nemen aan de Salzkammergut Mountainbike Trophy. Dit jaar wordt het echter een volledig vernieuwde editie. Het parcours werd aangepast en bevat maar liefst 3648 hoogtemeters en gaat over een slordige 102 km. Op ditzelfde traject rijden de dag nadien ook de eliterenners hun wereldkampioenschap marathon. Dit maakt de trip natuurlijk nog aangenamer!

Omstreeks 6 uur in de morgen vertrekt de Berlingo richting Roeselare om er de tweede fiets en biker op te pikken. Nadien kan de lange weg richting “Ober Osterreich” beginnen. We hebben al wat parcourskennis van vorig jaar zodat we vlotjes doorheen Luxemburg en Duitsland rijden naar onze eindbestemming Oostenrijk. Aangename verrassing bij onze aankomst: het weer is hier voortreffelijk. Meer dan 25°C zodat we voor de eerste keer deze zomer zelfs een terrasje kunnen doen! Oververdiend na een autorit van ongeveer 12 uur.

Vrijdag 09 juli 2004

De zomer is hier dus ook maar van korte duur! Vannacht werden we bijna weggewaaid door de strakke wind. Serieuze windstoten gevolgd door een ferm aantal liters water maken de herinnering aan vorig jaar weer levendig! Gelukkig hield onze partytent stand zodat ditmaal niet alles nat geregend is. Onze Nederlandse buren echter zwemmen in het regenwater. Er staat maar liefst 5 cm water in hun tent, maar toch blijven ze er vrolijk bij! Zelden zo’n aangename “Hollandse knullen” meegemaakt!

Vandaag wordt het een dagje om tot rust te komen en we besluiten dan ook eerst naar de supermarkt te gaan om nadien nog een tukje te doen In de namiddag halen we ons startnummer en lopen we voor een eerste maal door het gezellige dorpje. Door de komst van het wereldkampioenschap naar Bad Goisern is het toch iets drukker dan vorig jaar! Tussen de regenbuien in zetten we de fietsen in orde zodat we morgen zonder problemen 100 km kunnen afmalen in de Oostenrijkse bergen… De spaghetti wordt nog gaar gekookt en nadien volgt een lange nachtrust die (hopelijk) eindigt in een zonnige nieuwe dag… .

Zaterdag 10 juli 2004

Die zonnige dag is ver te zoeken. Het is al een half wonder dat we om 10 uur droog naar de start kunnen rijden. De plaatselijke speaker interviewt Gerrit aus Belgien nog even kort vooraleer het meer dan 700 manschappen tellende peloton zich in beweging zet. Omringd door Hongaren, Italianen, Britten en andere Euopeanen gaat het onmiddellijk bergop richting Hochmuth. Eerst zorgt de asfalt er nog voor dat dit vlot verloopt maar eenmaal de karrewegen worden opgezocht en het stijgingspercentage 27-28% bedraagt wordt het toch al wat meer afzien. Na 5 km zijn de eerste 400 hoogtemeters overwonnen en zijn we meer dan opgewarmd. Intussen stak de eerste deelnemer aan de 204 km ons reeds voorbij. Deze helden van de lange afstand rijden 2 rondjes en stonden deze morgen om 5 uur aan de start…

Na Hochmuth volgt een relatief makkelijk stuk tot aan het dorpje Lauffen. Van hieruit vatten we opnieuw een steile klim aan die ons naar de “Ewige wand” brengt. Deze singletrack doorheen twee tunnels biedt een fantastisch uitzicht over de streek en behoort tot het UNESCO werelderfgoed. Geen tijd echter om te genieten want wat volgt is een echt glibberige modderafdaling. Fietsen lukt nauwelijks. Je glijdt gewoon de berg af om nadien voor de eerste maal Bad Goisern binnen te rijden. Op de teller staan 31 km. Het echte werk moet nog beginnen…

Bij het uitrijden van Bad Goisern begint het te regenen. Dit zou zo blijven gedurende de volgende 50 km. Bovendien werd het parcours nu ook een stuk zwaarder. Na een asfaltklimmetje naar Herndl en de aansluitende afdaling naar St. Agatha (zelfde traject als vorig jaar) volgde een 6 km lange klim naar de Halleralm. Samen met een Oostenrijkse bondgenoot en Gerrit fietsen we al babbelend naar de top. Op die manier forceren we ons niet en blijft het klimmen ook aangenaam. Ik voel bij mezelf de honger opkomen en tot overmaat van ramp verloor ik aan het begin van de klim mijn drinkbus. Door de aanhoudende felle regen is het bovendien bitter koud geworden. Onze Oostenrijkse maat weet ons te vertellen dat het 6° C is. Boven op de top eet ik alles wat er te vinden is en na een korte rustperiode besluiten we ons naar beneden te storten. De 8 km lange afdaling is verre van een genot! Door de koude lukt het me moeilijk om snel te dalen en de bochten juist aan te snijden. Ik verlies Gerrit uit het oog en zou hem pas na de aankomst terug zien. Eenmaal in het dal wachtte ons de volgende alpenklim. Opnieuw meer dan 5 km klimmen richting Tauern. Ik besluit mijn eigen tempo te rijden en dit gaat wonderwel. Ik haal meerdere bikers in. Toch krijg ikzelf ook steeds meer last van de koude, zelfs bij het klimmen. Aangekomen op punt P (Tauern) volgt de duik naar Bad Ischl. Ironisch genoeg komen we hier straks opnieuw voorbij om dan verder te klimmen naar het hoogste punt van de dag de Hütteneckalm.

Wij moesten dus eerst nog een ommetje maken langs Bad Ischl om er de Salzberg te bedwingen. In het roadbook staat die omschreven als “Ein berg der dramen”. Betere woorden passen er niet! Met een stijgingspercentage van meer dan 30% besluit ik om bepaalde stukken te voet te trotseren. Vanuit Bad Isch is het immers bijna onafgebroken klimmen tot aan de Hûtteneckalm. Dit betekent dus ongeveer 20 km afzien! Dit zijn ongetwijfeld de zwaarste kilometers die ik ooit gereden heb. Toch blijf ik er de moed inhouden want de zon begint zowaar te schijnen! Ik besluit mijn doorregend jasje uit te trekken in de hoop dat de zon mij wat kan opwarmen. Wanneer ik opnieuw in Tauern aankom heb ik mijn zwak moment overwonnen en gaat het plots weer een flink stuk beter. Op het middelste voorblad lukt het me nog om naar de Hüttenckalm te biken. Dit is een zalig moment! Je bereikt het hoogste punt van de dag, je weet dat de laatste serieuze klim er op zit en je naam wordt afgeroepen door de plaatselijke speaker. Bovendien staan er nog enkele tientallen mensen “super super” te roepen.

De afdaling naar Bad Goisern brengt ons voor een tweede maal naar het glibberige Rathluck ‘n Huttte. Door de weinige zonnestralen lukt het ditmaal wel om op de fiets te blijven. Via de leuke singletrack en het voetgangerstunneltje rijd ik het dorp binnen. Een zalig gevoel om over de meet te rijden!

De klok wijst 7 uur en 50 minuten aan. Vooraf had ik gehoopt om onder de 7 uur te eindigen, maar door het extreem zware parcours (700 hoogtemeters meer dan vorig jaar) en de onvoorstelbare weersomstandigheden is aankomen al een overwinning op zich!

In de eindrangschikking sta ik op stek 318, wat neerkomt op een 116de plaats in mijn categorie. Uiteindelijk reden een kleine 500 bikers (498 om precies te zijn) de wedstrijd uit. Dit betekent dat bijna 30% het voor bekeken hield! Deze marathon behoort ongetwijfeld tot één van de mooiste ooit. Enkel jammer dat het slechte weer het zo waanzinnig lastig maakte. Dat het inderdaad waanzin was zou de dag nadien nogmaals blijken wanneer de eliterenners de strijd om de regenboogtrui aangaan op hetzelfde traject…

Zondag 11 juli 2004

Om 8 uur stonden de elite vrouwen aan de start. Opnieuw zorgde de regen voor een koud en allerminst aangenaam fietsgevoel! Gunn Rita-Dahle en ploegmakker Irina Kalentieva waren de favorieten. We besloten om de start van de mannen en de vrouwen te bekijken om daarna de startklim vanuit Lauffen, de glibberige afdaling en de klim naar Hütteneckalm te bewonderen.

De start van de mannen verliep al in drogere omstandigheden. Zoals al meermaals dit jaar zou het voor de eliterenners toch iets beter fietsweer worden. De regen bleef de ganse dag achterwege zodat de strijd met de weergoden alvast gewonnen was. De strijd voor de regenboogtrui was echter volop bezig! Bij de vrouwen was alles vrij vlug beslist Gunn Rita-Dahle liep tot 20 minuten uit op haar naaste achtervolger en ploegmakker Irina Kalentieva.

Bij de mannen was de strijd veel boeiender. Bij de klim vanuit Lauffen vormde zich een peloton van wel 20 man sterk. Wanneer de renners voor de eerste maal de modderpoel doorkruisten was er al enige afscheiding. De sterke mannen (De Bertolis, Dietsch en Brentjens waren voorop geraakt samen met nog enkele Italianen (Aquaroli), Oostenrijkers en Duitsers (Fumic, Bresser) .

Bij de doortocht aan de Hütteneckalm was alles in een beslissende plooi: winnaar zou de Italiaan De Bertolis worden voor de Fransman Thomas Dietsch en de Nederlander Bart Brentjens.

Wijzelf genoten vandaag van het spektakel en kwamen wat bij na onze prestatie van de dag voordien. ‘s Avonds brachten we nog een blitzbezoek aan Bad Isch om er een plaatselijke pittatent op te zoeken. Het mocht wel eens iets anders zijn dan pasta!

Maandag 12 juli 2004

Opstaan met de regen. Hoe kan het ook anders? Alles inpakken en wegwezen! Reeds twee jaar op rij worden we weggespoeld in Oostenrijk! Er hangt blijkbaar een vloek boven Bad Goisern tijdens de Salzkammergut Mountainbike Trophy. Volgend jaar wordt het hoogstwaarschijnlijk wel een ander avontuur met hopelijk meer zon…

Oostenrijk 2003

Donderdag 10 juli 2003

Vroeg uit de veren vanmorgen! Om 5 uur rijd ik richting Roeselare om er Gerrit, mijn mountainbike-compagnon op te pikken. Na alles ingeladen te hebben vertrekken we richting Oostenrijk. Een rit van zowat 1100 km doorheen België, Luxemburg, Duitsland en natuurlijk gastland Oostenrijk. Het landschap verandert voortdurend: van het vlakke Vlaanderenland, over de Ardense hoogvlaktes naar de Moezelstreek om uiteindelijk te eindigen in het voorgebergte van de Alpen. We rijden voorbij het plaatsje St.-Wendel en kijken even om ons heen: hier wordt nl. elk jaar een manche van de crosscountry worldcup gereden. (Of met andere woorden het Duitse Houffalize). Best mooi, maar toch iets te ver van België voor een daguitstap. We zetten onze tocht verder en rijden langsheen München en Salzburg de Oostenrijkse bergen in. Omstreeks 6 uur ‘s avonds komen we aan te Bad Goisern. Niets doet vermoeden dat hier binnenkort een heuse mountainbike marathon plaatsvindt. We trekken naar de toeristische dienst waar we de nodige info krijgen omtrent de kampeermogelijkheden. Er is een plaats voorzien op het plaatselijke voetbalveld. Allen daarheen dus! Er staat al één eenzaam tentje: Jon, een Nieuw-Zeelander en ook deelnemer aan de Trophy vertelt ons zijn reisverhaal en geeft ons wat uitleg over de wedstrijd van komende zaterdag. We luisteren aandachtig en koken dan ons potje om daarna de tent in te duiken voor een welverdiende nachtrust.


Vrijdag 11 juli 2003


Vandaag wordt een rustdag. We verkennen op het gemakske het dorpje. Veel valt hier eigenlijk (nog) niet te beleven. Een terrasje doen, inkopen doen in de Spar, rondfietsen door de straatjes, fietsen op punt stellen en wachten… ‘s Namiddags kan je je stuurbord en je elektronische chip afhalen. We staan als een van de eersten in de rij en rijden nadien terug naar de camping. Onze plaatselijke voetbalploeg speelt vanavond immers een oefenwedstrijd en dat willen we zeker niet missen. Terwijl we de pasta naar binnen duwen genieten we van het spektakel. Onze “helden” verliezen met 1-2. Hopelijk hebben wij morgen meer geluk…

Zaterdag 12 juli 2003
hoogte.gif

De grote dag! Op het menu staan 3000 hoogtemeters en iets meer dan 100 km. Rond half elf rijden we richting startplaats om er de doortocht van de “crazy people” mee te maken, want naast de marathon over 100 km is er hier ook een tocht over 220 km! Die wordt niet voor niks “hölle und züruck” genoemd. Deze bikers vertrokken vanmorgen om 5 uur en hebben er nu al zo’n 120 km op zitten vooraleer ze hetzelfde parcours als ons afleggen.

Om 11.30 uur is het ons moment. We rijden op geasfalteerde wegen het stadje uit om onmiddellijk de hoogtes op te zoeken. Op de asfaltweg klimmen we naar Herndl. Via een korte gevaarlijke afdaling (de eerste bikers smakken tegen de kiezelgrond) komen we aan in St. Agatha. Van hieruit start de eerste echte klim tot zo’n 1000 meter. (Bad Goisern ligt op 500 meter). We komen voorbij de eerste bevooradingspost en wat blijkt? Al die mannen rijden hier als gekken voorbij! Zelden stopt er een biker om wat voedsel te nemen. Er is nochtans van alles te krijgen: appels, appelsienen, koeken, energierepen, bananen, taartjes, sandwiches, peperkoek, cola, red bull, powerbar drank, water, … Teveel om op te sommen! Na deze eerste tussenstop volgt een fikse afdaling (met snelheden boven de 70 km/u) om nadien via vlakkere wegen richting Hallstatt te trekken. Hier begint de marathon pas echt. Via een steile asfaltklim verlaten we Hallstatt om langs een wandelpad vol haarspeldbochten onszelf naar boven te hijsen. Dit bochtenwerk stijgt makkelijk tot boven de 10%. Eenmaal je aan de kabelbaan komt, denk je het ergste achter de rug te hebben, MAAR… hierna volgt de meest waanzinnige klim die ikzelf ooit gezien heb! Een asfaltweg van meer dan 30% leidt naar de volgende bevoorrading. Ik probeer zolang mogelijk op mijn fiets te blijven en het lukt me nog vrij aardig. Tussen de stappende bikers door slinger ik me een weg naar boven. In het kopje zit echter de gedacht dat er nog meerdere kilometers te wachten staan (nog zo’n 60-tal) en dat “zot doen” op deze klim mij misschien wel eens later (letterlijk) zuur zou kunnen opbreken. Ik stap dus ook maar af en geniet boven van de nodige drank (ja, zelfs een red bull). Met mijn vleugels aan vervolgen we de wedstrijd. Er volgt een korte afdaling om nadien weer gestaag te klimmen naar het hoogste punt van de wedstrijd (1502 meter). Plots worden we echter een wandelpad opgestuurd vol keien en wortels. Fietsen is hier onmogelijk. Met de fiets in de hand klimmen we naar boven. Meer dan een kilometer ver en 300 hoogtemeters hoger bereiken we de top. Er volgt een technische afdaling doorheen de koeien in de weide om uiteindelijk via de gekende “gravelpaden” af te dalen naar Hintertal. We besluiten de bevoorrading achterwege te laten en rijden door. Van hieruit start de laatste serieuze klim. We rijden opnieuw dezelfde berg op maar nu op een brede kiezelweg. Deze klim is ongeveer 7 kilometer lang, maar verloopt vrij regelmatig zonder extreme stukken. Deze klim ligt me wel en ik besluit om op zoek te gaan naar mijn compagnon (Gerrit) die even voordien van me was weggereden. Langzaamaan kom ik terug en eenmaal aan de top van de laatste klim zijn we weer herenigd. We besluiten om samen de laatste 20 kilometer af te leggen. Deze zijn voornamelijk bergaf met hier en daar nog een verraderlijke klim (eerder een bergske). We roetsen naar beneden en komen juist op tijd op de asfaltweg uit. Een wolkbreuk spoelt ons zweet en zout weg en begeleidt ons richting finish. Een eenzame Oostenrijker pikt bij ons aan en met z’n drieën gaan we op pad voor de laatste 10 kilometers. Met een snelheid van 35 km/uur zijn we verre van kapot, maar toch doet de laatste klim nog aardig wat pijn in de kuiten. In de laatste honderden meters stroomt het water werkelijk de helling af. Een van de deelnemers had dit blijkbaar wat onderschat en is recht de ravijn ingereden. Brandweer en politie maken ons duidelijk dat “langzam fahren” nodig is. We besluiten dan ook om vooral te genieten van dit aankomstmoment en zijn dan ook wat blij dat we de eerste Alpenmarathon veilig afgehaspeld hebben. Na 6 uur en 55 minuten rijden we gezamelijk over de streep. Een hele ervaring rijker!
Besluit: Een perfecte organisatie met overal signaalgevers, uitgebreide hulpposten en medische assistentie. een prachtige streek en een geweldig publiek. Gedurende de 100 km staan er overal toeschouwers om je aan te moedigen. (Je waant je even een vedette). Kortom: voor herhaling vatbaar!
Zondag 13 juli 2003
De regen van de voorbije nacht zorgt er voor dat we vooral een vochtige nacht achter de rug hebben, en dat de (droge) kleerkast zo goed als leeg is. Gelukkig regent het deze morgen niet meer. Nog even de sfeer gaan opsnuiven in de aankomsttent. Veel valt hier uiteindelijk niet meer te beleven. We eten nog een taartje en besluiten dan om niet langer meer te wachten op de tombola maar om onze weg terug te keren. Op zoek naar beter weer en een droog bed!

salzkammergut