Tag Archive: mountainbike

VTT des Marcassins.

Pinkstermaandag staat al jaar en dag in het teken van de mountainbikemarathon in Theux, de Ardennes Trophy. Dit jaar besloot ik om eens andere (dichtere) oorden op te zoeken en af te zakken naar het binnenland van Pas-de-Calais. Startplaats van dienst: Tournehem-la-Hem. De website deed alvast het beste vermoeden want ook hier kon je meer dan 2000 hoogtemeters overwinnen. Het beloofde dus zeker geen makkie te worden. Samen met Gaetan trok ik me op gang voor de 100 km. Na een gezapig begin ging het al vlug de bossen in waar er heel veel singletracks voor de wielen werden geschoven maar helaas ook heel wat modder! Dit hadden we toch niet verwacht. Blijkbaar hadden de hagelbuien van de voorbije dagen ook hier wel het nodige werk geleverd zodat de ondergrond er soms echt drassig bij lag. Na zo’n 60 km voelde ik plots mijn achterband leeglopen. Na wat geklungel met spray en lucht reed ik uiteindelijk toch weer vlot verder richting volgende bevoorrading. De streek waarin we fietsten was echt adembenemend maar ook wel verraderlijk lastig. Dit deed ons besluiten om toch een shortcut te nemen richting aankomstplaats. Bovendien zorgde de modderige stroken na kilometer 75 er ook wel voor dat de ‘moral’ een stukje mee wegzonk in de modder. Uiteindelijk hadden we toch 85 km op de teller met iets meer dan 1500 hoogtemeters. Maar het belangrijkste was: we hadden een nieuwe schitterende mountainbikestreek ontdekt. Hier komen we zeker terug!

Roc d’Ardenne

RocdArdenneZondag stond de eerste echte mountainbikeafspraak op het programma: de allereerste editie van Roc d’Ardenne. Over iets meer dan 80 km moesten er 2200 hoogtemeters overwonnen worden rondom Houffalize.
Aangezien ik een andere startbox had dan de andere Fuerzanen hees ik me na het startschot alleen de steile bult van de St. Roch op.
Vertrokken voor de eerste marathon van 2014! Tot aan de eerste bevoorrading was alles heel gekend terrein en was het bij momenten druk op het traject. Bij de eerste passage over de Ourthe moesten we zelfs een tiental minuten aanschuiven. Jammer! Hier zou zeker aan gewerkt moeten worden naar de toekomst toe. Na de klim richting Engreux ging het richting Bertogne en kregen we de ene steile klim na de andere voorgeschoteld. Het traject liet ons ook genieten van adembenemende vergezichten en mooie tracks. Het feit dat alles er perfect berijdbaar bij lag maakte het nog plezanter! Na zo’n 45 km kwamen we aan de derde bevoorrading die dicht bij ons huisje lag in Compogne. Hier stonden de kinderen en Joke te supporteren. Een pitstop inlassen om nog wat energie op te doen was dus aangewezen. Het vervolg van het traject had ik afgelopen donderdag gereden zodat ik heel goed kon inschatten wat er nog komen moest. Wel handig bij zo’n tocht! Zo wist ik dat het nu toch wel een stuk makkelijker was tot aan de laatste 15 km. Uiteindelijk moesten we op zo’n kleine 10 km van het einde nog eens ferm lang aanschuiven tussen de deelnemers van de andere afstanden om het water te dwarsen. Opnieuw een jammerlijke fout van de organisatie! Maar kom, het mooie weer, het schitterende parcours en het genieten van begin tot eind maakten deze eerste marathon van 2014 toch wel speciaal. Na iets meer dan 5 uur op de fiets reed ik over de aankomstlijn onder luid gejuich van de kroost. Dankjewel, kleine supporters!

 

Ravel 1.

Na de tocht van vorige week waar ik het fietspad ‘Ravel 1’ kruiste in Komen wou ik deze week dit pad even verder volgen. Ik trok dus opnieuw richting Komen van waaruit de Ravel verder loopt naar Ploegsteert.
Onderweg hield ik even halt bij een monument voor een Nieuw-Zeelandse soldaat die hier kwam vechten tijdens Wereldoorlog I. Het ging om de heer Charles Sciascia. Hij kreeg een monument langsheen deze aangelegde fietsroute die je tot in het gehucht Pont Rouge brengt aan de boorden van de Leie. Op die manier kan je makkelijk de terugweg aanvatten en rijd je bijna steeds op autovrije wegen. Leuke route die zeker voor herhaling vatbaar is!

 

Hoe sterk is de eenzame fietser…

Leie in Komen

Ja, Boudewijn de Groot kwam wel goed van pas vandaag tijdens de fietstocht! Was me dat even puffen zeg om vooruit te raken. Met een strakke zuidwesterwind van 6 beaufort waagde ik me toch op de mountainbike richting Houtem en Komen. De wind in de rug deed me nadien naar huis vliegen langs de Leieboorden. Leuk tochtje en een aangename kennismaking met Ravel 1 in Komen. Als de wind eens geluwd is ben ik zeker van plan om deze route eens verder te volgen tot in Ploegsteert.

 

 

Wevelgem – Brugge met de mountainbike.

Vandaag trok ik met de mountainbike richting Brugge. Ik had de te volgen knooppunten in de gps ingeladen en er dit keer voor gezorgd dat er ook onverharde stukken bij zaten. Dit zorgt dan voor wat meer animo als je de lange tocht richting Brugge moet rijden per mountainbike. Na zo’n 28 km, juist bij het binnenrijden van Hooglede, ging ik echter onzacht tegen de vlakte in een offroad stuk. Gelukkig rakelings naaste een plas maar toch voldoende hard om ‘geblutst’ en ‘bemodderd’ de tocht te moeten verder zetten. Met de handrem wat op trok ik verder richting Gits en Torhout. Voor het eerst had ik enkele nieuwe knooppunten uitgekozen en dit maakte de tocht echt wel aantrekkelijker. Zo is er een mooi onverhard deel rond Veldegem. Op het einde mocht ik ook nog eens de nieuwe fietsersbrug ter hoogte van St-Michiels over en kwam ik uiteindelijk na zo’n 72 km aan in Assebroek. Moe maar voldaan!

IMG_0051IMG_0052

Een stormachtig ritje.

Vanmorgen nog eens de mountainbike opgesprongen om de in de buitenlucht de kilometertjes te malen. Omdat een mountainbike liever aarde, gras en andere onverharde zaken voelt besloot ik de oude tramroute te volgen tot in Beitem om nadien via de stroroute richting Beselare te kunnen fietsen. Helaas, de windhoos van de voorbije nacht zorgde voor heel wat obstakels op de weg. Er moest letterlijk over bomen worden geklauterd en in de velden was de ravage van de windhoos duidelijk zichtbaar. Overal lagen weggewaaide golfplaten, isolatiemateriaal of rode dakpannen. In Moorsele waren de serres van een tuinbouwbedrijf zelfs volledig vernield. Dit alles maakte de tocht tot eerder een ‘fietstocht met hindernissen’  dan een vlotte trainingstocht. Nou ja, we mogen blij zijn dat we van deze windhoos weinig gemerkt hebben.

26.01.14 - foto1

26.01.14 - foto 2

Met de mountainbike het nieuwe jaar in.

Na de ‘binnenrit’ van gisteren verleidde de ochtendzon me tot een tochtje met de mountainbike.  Overal lagen de velden er als zwemvijvers bij. De regen van de voorbije dagen heeft de velden herschapen tot heuse modderpoelen. Ik verkoos dan ook om met de fiets op de weg te blijven en niet de veldwegen (letterlijk) in te duiken.

Kommiezenroute

Ik had me voorgenomen om toch nog eens de fiets op te springen in 2013. De Kommiezenroute leek me de ideale rit om nog eens op ‘t gemak en met de mountainbike er op uit te trekken. Vroeger (lees: zo’n decennium geleden) reed ik heel regelmatig deze route en kende ik het circuit op mijn duim. Nu is de route echter doorspekt met een een nieuwe weg (Boulevard de la Lys) waardoor de landelijke wegen plots eindigen op een drukke gewestweg die je dan mag dwarsen. Toch blijft het een leuke route met af en toe een klimmetje, wat aardewegen en tussenin vooral landelijke paden.

Nog eens de mountainbike op!

Na lange tijd trok ik zondag nog eens de weg op met de mountainbike. Wegens de overvloedige regen verkoos ik de weg maar het bloed kruipt waar het niet laten kan. Zo volgde ik de drassige tramroute richting Beitem om nadien enkele offroad passages mee te pikken richting Passendale. De stevige zuidwester maakte het soms knap lastig maar de zon (eindelijk!) maakte veel goed.