Tag Archive: LCMT

LCMT achter de schermen

LCMT achter de schermen.

– 19 mei 2004 –

Deze namiddag de kaarten ophalen bij de organisatoren (Kurt en Renate), het nodige materiaal aanschaffen voor de bepijling (kalk, ijzerdraad, kniptang) en de fiets nog wat op punt stellen. Deze LCMT (voor mezelf toch ook al de vijfde van de zes edities) wordt ditmaal wel iets anders. Begonnen als “bevoorrader” en bezembiker, nadien eventjes chronoman, en nu bepijler. Voor mezelf een leukere job want ditmaal hoef ik niet te kijken naar de bikers maar mag ik ook in actie schieten. Omstreeks 19 uur vertrekken we richting Champlon om morgen tijdig en fris op de piste van Rochefort te verschijnen. Voor we immers beginnen aan de bepijling van rit 3 wacht ons nog de taak om de busgebruikers te verwelkomen en hen zo spoedig mogelijk terug te sturen naar de start te Luik.

– 20 mei 2004 –

Terwijl de eerste bikers om 7.30 uur toekomen, ontfermen de andere bepijlers (Dries, Robbie en Dries) zich nog over de kalkflessen. Gedurende deze LCMT werden door onszelf ongeveer 75 flessen kalk gebruikt om het parcours te bewegwijzeren. En dan zeggen dat wij instonden voor slechts 2 van de 4 ritten! De overige bepijlers van dienst waren Emile Grandjean en Benoit Volders. Waarvoor dank!

Nadat alle bikers weer koers zetten richting Luik, trekken wij naar La Roche om vanaf de eerste bevoorrading van rit 3 de bepijling te verzorgen. Het moet gezegd dat we minder vlug werkten dan aanvankelijk gedacht. Het was dan ook even zoeken naar de ideale formule. We besloten om met drieën te fietsen zodat er telkens een auto kon meerijden om op die manier de asfaltstukken te bepijlen. Na een stop in Hotton om onszelf ook wat krachten te bezorgen trokken we richting Wéris en Deux Rys. Ter hoogte van Grandménil besloten we om er een einde aan te maken voor vandaag. Het was immers al serieus laat geworden en we moesten nog de andere auto gaan oppikken in Cielle. We kwamen tot het besluit dat we morgen wel eens veel werk zouden kunnen hebben om alles tijdig te hebben bepijld. Zorgen voor later, want eerst wachtte ons een verdiende maaltijd in Houffalize en ook een terugzien met heel wat deelnemers.

– 21 mei 2004 –

Vroeg uit de veren om zo snel mogelijk terug op de fiets te kruipen! Na een uitgebreid ontbijt in Ol Fosse d’Outh besloten we om ons op te splitsen in 2 teams. De ene groep (Robbie en Pieter) zouden het stuk naar La Roche van blauwe pijltjes en kalk voorzien. Dries en ikzelf kozen voor het laatste stuk van de etappe (Grandménil – Houffalize). Aangezien de zon het liet afweten vandaag en de wind naar het noordoosten was gedraaid stonden we te bibberen langs de kant van de weg om het traject te bewegwijzeren. Bovendien hadden we ook nog enige moeite met het laatste stuk van de rit (net voorbij Odeigne) omdat we het spoor even bijster waren in het bos. Langsheen de rivier zochten we ons een weg naar de bredere paden. Langsheen de dorpjes Chabrehez, Dinez, Les Colas en Taverneux kwamen we aan de trappen van het hotel. Er was nog wat tijd over om al aan de bepijling van de vierde rit te beginnen. Dries ging de andere 2 kompanen oppikken in La Roche terwijl ikzelf me een weg baande langsheen Rue de la Roche om zo de eerste klim van de laatste rit aan te vatten. Voorzien van ijzerdraad en enkele flessen kalk was het mijn bedoeling om nog zo ver mogelijk te raken. Ik strandde uiteindelijk nabij Bertogne en keerde langs de weg terug naar de thuisbasis in Houffalize.

– 22 mei 2004 –

Vandaag is het D-day. Alles moet af zijn voor het avondeten. Bovendien zou het LCMT-peloton voor het eerst kennismaken met ons “werk”. Het was dan ook uitkijken naar de reacties over de bewegwijzering na de zaterdagrit. Opnieuw kozen we voor de formule van 2 ploegen. Pieter en ik startten te Bertogne en pijlden tot aan Amberloup (bevoorrading 1). Van daaruit namen Dries en Robbie een deel voor hun rekening (tot aan bevoorrading 2 of Saint-Hubert). Het laatste deel (het asfaltgedeelte) zouden zij ook nog met de auto “fietsklaar” maken, maar ze hadden helaas geen rekening gehouden met de benzinetank… Zonder druppels diesel en bovendien zonder centjes (hoe is dit toch mogelijk?) stonden onze twee bepijlers voor pineut in Rochefort. Pieter en ik spoedden ons richting Nassogne om daar te wachten op onze vrienden. In ruil voor wat euro’s gaven ze ons de kaarten van het laatste nog maagdeloos bepijld stuk. Er moest nog een 6-tal kilometers uitgestippeld worden (tot in Forrières). Uiteindelijk slaagden we er toch in om gans het boeltje af te werken. De klok wees 20 uur aan. Tijd om terug te keren en aan te schuiven voor het avondeten!

– 23 mei 2004 –

Geen pijltjes meer hangen vandaag, maar wel voorrijden! De laatste checkup van het parcours dus. Door de druilerige regen vreesden we even voor de kalkpijlen maar uiteindelijk viel alles nog goed mee. Omstreeks 08.10 uur vertrokken we richting Rochefort met de hete adem van 320 bikers in onze nek. De eersten hadden blijkbaar ook plannen om vroeg aan te komen en vertrokken slechts een tiental minuten na ons. Gevolg: nog voor de eerste bevoorrading hadden ze ons te pakken. Ik hoop voor hen dat ze nadien niet verkeerd gereden zijn. Gelukkig was alles nog picobello bewegwijzerd. Slechts op enkele plaatsen moesten (door de regen) pijltjes vervangen worden of een kalkpijl bij geschilderd worden. Na 4 dagen stoppen en afstappen om pijltjes te hangen, deed het ook even deugd om langere stukken na elkaar te kunnen fietsen. Eventjes nog was er wat werk aan de winkel: na de langere asfaltklim moesten de bikers immers het bos in en was de bepijling soms moeilijk zichtbaar. Helaas was de kalk hier niet altijd zichtbaar. De geelwitte pijlen van de Transardenaise volgen was de ideale oplossing. Iedereen strandde uiteindelijk toch op de piste van Rochefort waaruit kon besloten worden dat er dus geen vuiltje aan de lucht was. Velen genoten nog na van de lekkere barbecue en hier en daar werden al plannen gesmeed voor editie 7. We kijken er al naar uit!

LCMT: ritverkenning

LCMT verkenning Houffalize-Durbuy-Houffalize

– 24 april 2004 –

Enkele weken voor de start van de Low Countries’ Mountainbike Tour was het hoog tijd om de derde rit eens te verkennen. Lag het parcours er nog hetzelfde bij als vorig jaar? Waren er extra obstakels? Waren er offroad stukken vervangen door asfalt? Konden we ditmaal veilig doorheen La Roche rijden?

Op dit alles kregen we een antwoord op deze zomerse lentedag. Met z’n vieren (Robbie, Dries, Pieter en ikzelf ofwel de bewegwijzeringsploeg voor de komende LCMT) trokken we op pad. De start vanuit Houffalize is alom gekend. We rijden de asfaltklim op zoals de toppers dit ook zullen doen het weekend na de LCMT tijdens de Worldcup. Na het dwarsen van de grote weg gaat het in sneltempo richting Achouffe en Wibrin. Bij het verlaten van Wibrin gaat het via een asfaltklim het bos in. Af en toe zorgen de riviertjes voor wat verfrissing. Na een leuk stuk mountainbiken komen we aan het dorpje Bérismenil. Na het passeren van het plaatselijke voetbalterrein gaat het opnieuw bosinwaarts. Een steile en pas op (door traktorgeweld) modderige én gladde afdaling brengt ons in een mum van tijd aan het water. We dwarsen het riviertje en komen nu aan de steilste klim van deze LCMT. Een korte maar supersteile bosklim (ongeveer 200 m) doet ons op het puntje van het zadel zitten. De kleinste versnelling wordt hier zelfs nog een kwelling! Gelukkig volgt er nadien een afdaling naar Borzée en nadien een machtig zicht op de Ourthe nabij La Roche. Opnieuw een snelle en gevaarlijke afdaling zorgt ervoor dat we La Roche binnenrijden en de eerste 25 km achter de kiezen hebben. Besluit: een leuke aanloop met een zeer steile klim die (helaas) in de beginfase wordt onderbroken door omgehakte bomen. Maar dit hoort bij mountainbiken zeker?

Vanuit La Roche gaat het over asfalt naar Cielle. We rijden letterlijk naar de hemel, want een 2 km lange weg leidt ons naar het hoger gelegen dorpje. Dit tweede deel van de etappe bevat een groot stuk asfalt maar door de stijgende wegen is het zeker nog geen lachertje. Bovendien volgen er nog een slordige 70 km. Je bent dus bijlange nog niet thuis! Via Cielle, Marcouray en Marcourt gaat het naar Beffe. Opgepast: dit jaar zit er een nieuw stuk in nabij Marcourt. Je volgt dus niet meer de grote weg richting Beffe). Via Beffe gaat het naar Trinal en Werpin. Plots duikt er een onverhard wegje op die ons aan de  voet van een immens Mariabeeld brengt. Welkom in Werpin! Vanaf hier volgen we de mountainbikeroute die ons langsheen het château de Héblon en de plaatselijke steengroeve (opnieuw steile klim) naar Hotton brengt. Op de teller staan er ongeveer 50 km.

Van hieruit zorgen afwisselend verharde en onverharde wegen ervoor dat we naar het verste punt rijden. Via Biron gaat het opnieuw omhoog richting Wéris. Net voor dit oude  dorpje volgt  een aaneenschakeling van onverharde paden  die er meestal wel wat drassig bijliggen. Soms is het glijden in plaats van fietsen! Voor je zie je ook de dolmens en de menhirs opduiken.

Vanaf Wéris wordt het menens. Hier heb je al 65 km op de teller maar het vierde deel wordt zware kost. Je start met een steile klim die je nadien in sneltempo naar het kerkje van Deux-Rys brengt. Hier bevindt zich de start van de chrono. Dan weet je het wel. De volgende 7 km is klimmen het enige passende werkwoord! Eerst gaat het langzaam doorheen het bos, gevolgd door een technische klim op losse keien en als toemaatje volgt nog een tweede bosklim. Je denkt voortdurend boven te zijn maar je bent pas helemaal aan de top wanneer je de boerderij nadert of het einde van de chrono ziet. Deze kilometers zullen zeker in de kleren kruipen, maar wees gerust: het ergste is nu wel echt voorbij.

Vanaf Grandménil gaat het via Oster (hier volgt nog een laatste krachtmeeting met een fantastische afdaling) naar de grote weg in de buurt van Baraque Fraiture. Eenmaal je deze grote weg dwarst weet je dat het zwaarste achter de rug ligt. Houffalize ligt immers een slordige 350 meter lager dan dit punt.

Wijzelf konden de mountainbikeroute niet meer volgen wegens tijdsgebrek. (Onze verblijfplaats serveerde immers een lekker avondmaal en op tijd zijn was de boodschap). Wij reden dan ook langs de grote weg naar Houffalize (15 km) en telden nog één beklimming. Voor de rest kon je rustig uitbollen op de dalende wegen. De dag nadien reden op diezelfde weg de grote mannen Luik-Bastenaken-Luik. Die zullen wel wat meer snelheid gehaald hebben op deze weg.

Besluit: bij aankomst telden we 108 km en hadden we toch een handvol zware beklimmingen achter de rug. De brok asfalt in het tweede deel is best welkom als je weet dat er nadien nog een zwaar stuk volgt. Het zwaartepunt ligt net voorbij Wéris tussen bevoorrading 3 en 4. Een gewaarschuwd man is er twee waard! Toch blijft het een prachtige rit die elke geoefende LCMT-er zeker aankan. Geniet ervan!