Tag Archive: koersfiets

Dokkeren op de kasseien.

Parijs-RoubaixVandaag wou ik even het parcours van de Hel van het noorden verkennen. Nooit eerder reed ik met mijn koersfiets over de bonkende kasseien van Parijs-Roubaix. Na een blik op de kaart leek Orchies met het ideale vertrekpunt. Deze plek ligt op 61,5 km van de wielerpiste in Roubaix en zorgt ervoor dat je nog zo’n 12 kasseistroken onder de wielen geschoven krijgt. Zo gezegd, zo gedaan! Om iets na 10 uur vertrok ik voor mijn eerste helleklassieker. De eerste stroken bolden vrij goed en lieten me even denken dat dit alles best een makkelijke zaak zou worden. Helaas, de snijdende noordoosterwind, de lage temperaturen en de opeenvolging van slechte kasseistroken deden me al vlug mijn mening herzien. De stroken van Mons-en-Pévèle, Camphin-en-Pévèle en Carrefour de l’arbre zijn echt wel een hoop keien op elkaar gegooid. Ongelooflijk dat die renners daar zondag zullen over vlammen! Ikzelf ging halfweg de ‘carrefour’ even langs de kant staan om het hele kasseigebeuren te overschouwen en me luidop af te vragen wat ik deed middenin deze zotte kasseistrook op mijn koersfiets.
Gelukkig is deze strook ook bijna de uitgang van de ‘hel’ want slechts 15 km verder rijd je de velodrome van Roubaix op. Voor mezelf was deze eer helaas niet weggelegd want de poort bleek gesloten. Er wachtte wel nog een andere opdracht: terug in Wevelgem geraken. Tijdens een vorige tocht richting Roubaix had ik al ondervonden dat je moeilijk uit deze binnenstad wegrijdt zonder omwegen te maken. Daar had ik echter geen zin meer in want de benen waren toch al redelijk moe van 62 km afzien op kasseien en beuken tegen de wind. Toch was het nu ook weer zoeken naar de juiste uitweg. Via Herseaux, Moeskroen en Aalbeke raakte ik toch in het vertrouwde Wevelgem. Mijn gps had ik in al deze gekte per ongeluk uitgezet waardoor mijn volledige tocht niet werd geregistreerd. Het totale aantal kilometers moet ergens rond de 100 geweest zijn. Het besluit achteraf was ook duidelijk: de helleklassieker heeft zijn naam niet gestolen! Hier wint zondag weer een groot coureur!

De fiets op!

Maandag 04 maart. Ik durf het bijna niet schrijven maar dit moet zowat een half jaar geleden zijn dat ik nog eens mijn koerskledij aantrok om een deftig tochtje te maken. Toegegeven het gure winterweer jaagt een mens eerder naar de zetel en het veldrijden op de televisie dan naar zijn eigen fiets, maar het blijft onvergeeflijk voor mezelf dat ik zo lang ‘mijn vriend’ kon negeren. Nu de eerste zonnestralen aangekondigd waren besloot ik de buitenlucht op te snuiven en eerste tocht te maken op de koersfiets. De oostenwind jaagde melangs de Leieboorden  richting Kortrijk, Harelbeke, Bavikhove en Ooigem. Via de fietsnetwerken keerde ik terug over Hulste, Lendelede, Sint-Eloois-Winkel naar Wevelgem. Goed voor een 45 km maar toch al voldoende na een veel te lange winterslaap. Er is (opnieuw) veel werk aan de winkel om conditioneel toch in orde te zijn en me opnieuw te meten met anderen op de mountainbike. Maar één ding staat vast: vanaf nu bezoek ik ‘mijn goede vriend’ minstens één maal per week. Nu enkel nog hopen dat Frank en Sabine de lente zullen aankondigen… .

West-Vlaamse bergenroute

Vandaag was ik even kinderloos. Mats en Marie waren een dagje in Brugge terwijl Clara logeerde bij oma Tine. Eindelijk nog eens de mogelijkheid om de fiets op te springen voor welgeteld de derde tocht in deze vakantie. Nog nooit maakte ik zo weinig kilometers in de vakantieperiode, maar ja, nooit eerder waren er 3 kids in de Wilgenstraat 30 ook hé!
Ik besloot om richting Nieuwkerke te fietsen en een groot deel van de West-Vlaamse bergenroute te volgen. In het verleden reed ik deze route ook al een aantal keer en ze is best mooi. Inpikken kan je aan de Palingbeek om nadien via Wijtschate naar Wulvergem, Nieuwkerke en Dranouter naar Kemmel te trekken. Op het pleintje te Kemmel kocht ik me een lekker kersentaartje en frisse ice-tea als middagmaal. Nadien wachtte de terugweg richting Wevelgem. Uiteindelijk stonden er bijna 90 km op de teller en had ik genoten van de tocht, de mooie natuur en de rust langs de weg. Al was de drukte in Dranouter dan wel even spelbreker.

Diksmuide

Vandaag met de fiets tot in de Diksmuide gebold. Ik had dit enkele jaren terug ook al eens gedaan en wou dit wel nog eens opnieuw proberen. De warme temperatuur en de weinige trainingskilometers zorgden er op het einde toch voor dat het nog lastig werd. Bovendien was de wind me niet goedgezind waardoor het traject huiswaarts tegenwind was. Uiteindelijk wel genoten van een mooie tocht die net geen 100 km bleek te zijn. Aan het keerpunt, de IJzertoren, vooral lang gezocht naar een winkeltje om opnieuw drank aan te vullen. Uiteindelijk toch nog een automaat gevonden want zowat elke shop bleek gesloten. Collectief verlof blijkbaar!
Ik maakte er ook nog een praatje met een heel eigenaardige ”tiep’: een bros geknipt kopje met een lange staart eraan, een lederen motovest en een jeansbroek met pluimen aan! Hij kwam een klapke doen aan de IJzertoren en vroeg me waar ik heen moest. Toen ik Wevelgem zei, verlsikte hij zich even en zei toen maar simpel: ‘Tja, ieder zinne hobby é’. Succes moatje”. En weg was ie. En na het drinken van mijn blikje en deze bijhorende foto trok ik me ook op gang. Richting Wevelgem. Zonder moto maar met de fiets.

Garmin Edge 800

Vandaag voor de eerste keer een tochtje gedaan met mijn Garmin Edge. Ik moet zeggen dat dit wel leuk fietsen was! Alhoewel ik voor de eerste keer geen route had ingeladen en enkel het toestel gebruikte als meetsysteem ben ik er toch al enthousiast over. Terwijl ik vroeger mijn weg achteraf uitstippelde via de website routeyou, hoef ik nu enkel de gegevens over te zetten. Leuk is ook dat je onmiddellijk de hartslag en de hoogtemeters te zien krijgt. Verder heb je nog het calorieverbruik, de cadans (optioneel met de cadansmeter), de temperatuur en natuurlijk de volledige route. Mooi meegenomen is dat je een route achteraf opnieuw kan rijden tegen jezelf. Je kan op die manier een scherpere tijd proberen neer te zetten. Voorlopig hield ik het bij een eenvoudige opmeting. De gegevens van mijn tocht vind je hieronder terug.

Wevelgem – Kemmel – Wevelgem

Vandaag gezorgd voor een rechtzetting van de G-W Cyclo van een goede week geleden. Ditmaal zonder een ‘fraingale’ of een serieuze ontgoocheling in Wevelgem geraakt. Helaas liet het fietscomputertje het afweten nadat ik op de terugweg een deftige put in het fietspad niet meer kon ontwijken. Gelukkig kwam ik niet ten val en bereikte ik heelhuids de Wilg 30. Voila, weeral een 75-tal kilometers bij op de teller. En het heeft deugd gedaan … en dat blijft het belangrijkste.

 

Tochtje richting Staden.

Vandaag trok elke wielerliefhebber richting Oudenaarde voor de RvV voor wielertoeristen maar toch besloot ik het dichter bij huis te zoeken. Na het tegenvallende ritje van vorige week wou ik toch eerder wat kilometers rijden en geen tijd verliezen aan een verplaatsing. Ik besloot dan maar te starten van thuis en richting noordwesten te fietsen. Uiteindelijk fietste ik tot in Staden en passeerde ik nog eens aan het Open Huis, de prachtige locatie waar ik reeds enkele keren was op studiedag. Via Staden reed ik richting Oostnieuwkerke om nadien via Rollegem-Kappelle en Moorsele terug te keren naar de Wilgenstraat.
Uiteindelijk haspelde ik 65 km af en kon ik met een beter gevoel dan vorige week van de fiets stappen.

Gent-Wevelgem (Flanders Classics Cyclo)

Gent-Wevelgem CycloVandaag voor het eerst deelgenomen aan G-W Cyclo georganiseerd door Flanders Classics. Vorig jaar reed ik al even de dag voordien stukken van het parcours, maar dit jaar wou ik toch eens de volledige rit meemaken. Eventjes twijfelde ik nog of ik gewoon de pijlen ging volgen zonder me verder in te schrijven maar iets in mij knaagde en zei dat het toch beter was om de officiële start te nemen. Zo geschiedde … Ik was meteen 8 euro armer. Acht euro: schrikkelijk veel voor wat je er maar voor krijgt!
Enfin, ik trok op pad en zocht een groepje om in mee te glijden. Voor me reed een uitgebreid peloton en na een lange achtervolging kwamen we toch aansluiten ter hoogte van Vijfwegen (Ter Hand). Helaas kon ik niet lang profiteren want eenmaal aan de splitsing (aan de Reutel) reed de groep rechtsaf terwijl ikzelf rechtdoor moest voor de 85 km. Alleen trok ik dan maar verder richting Kemmel. Toen een groep me voorbij vlamde, haakte ik mijn wagonnetje aan maar weer was dit van korte duur. Die mannen reden immers een andere cyclo (Roeselare-Kemmel-Roeselar nvdr.) en verdwenen wat verderop uit het vizier. Jammer! Uiteindelijk reed ik solo de Kemmel op. Na de Monteberg ging het richting Wijtschate en daar forceerde ik me in de achtervolging op een  klein groepje. Eenmaal erbij bleek ik aan de bevoorrading te komen. Na een appelsientje en een bekertje sportdrank bleek ik plots wel serieus zware benen te hebben. Nog even ging het prima maar op 20 km van het einde (in Zandvoorde) was het beste er af en kon ik niet anders dan de rest mijn mede-kompanen van Wevelgem (die ik ontmoette aan de bevoorrading) te laten rijden. Compleet leeg en op sleepte ik me richting Menen. Nog even bleef Wevelgemnaar Gino bij me en nestelden we ons in het wiel van een stelletje dames. Maar na een korte overname was het vat helemaal af en besloot ik de kortste weg te volgen richting Wilgenstraat. Op… Helemaal leeg en ferm ontgoocheld kwam ik thuis. Verdomme, er is nog veel werk aan de winkel. Wat doet dit zeer!

Lenteweertje

Vandaag een prachtig lenteweertje! Dit inspireerde me om na school nog eens de koersfiets op te springen en nog even de gedachten te verzetten tijdens deze week vol schoolfeest-voorbereidingen. Vanmorgen begonnen we de dag met een minuut stilte op de speelplaats ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de busramp. Het was een sterk signaal die door iedereen goed werd nageleefd. In de klas merkte ik dat de kinderen hier zeker ook mee bezig zijn en er door geraakt worden.
Zelfs tijdens mijn tochtje gingen mijn gedachten uit naar de school, de ouders en de kinderen die werden getroffen door het noodlot. Bij het verlaten van de Gasthuisbossen op het einde de Kranenburgstraat staat er een groot kruisbeeld. Daaronder staat een tekst, die reeds ferm afzag van de weersomstandigheden, waarop om troost wordt gevraagd. Ik kon het niet laten om er even halt te houden vooraleer ik mijn weg verder zette. Eén minuut stilte te midden de West-Vlaamse akkers.

Back on the bike!

Vandaag eindelijk weer eens de trappers kunnen laten rond draaien zoals het hoort. Na een veel te lange onderbreking deed het dan ook meer dan deugd. Vorige week waagde ik me al even op de koersfiets met een ritje naar de schoonouders in Brugge maar het echte fietsgevoel kwam pas nu naar boven: een lentezonnetje, weinig wind en vooral een goed gevoel!
Vorige week waren de batterijen al na 45 km leeg en wachtte me er nog een lijdensweg van meer dan twintig kilometer richting Assebroek. Bovendien zorgde de gure wind het grijze weer en de miezerige regen ervoor dat het geen al te leuke ervaring was.
Vandaag was het allemaal rooskleuriger en wilden de benen ook al iets beter mee. Ook nu (na bijna 65 km) restte er maar weinig “jus” in de benen maar de zon deed wonderen. Zonne-energie heet dat dan! Het gaf me onmiddellijk de spirit om er opnieuw in te vliegen en wekelijks minstens een tochtje te doen. Binnen enkele maanden wacht immers weer het serieuzere mountainbikewerk en dan kan je maar best wat getraind zijn. Op naar de volgende rit!