Tag Archive: Kluisbergen

Nationale feestdag

Hoe kan je een nationale feestdag beter vieren dan met een fietstochtje? Het was bijna een maand geleden dat ik nog eens de bike opsprong en besloot dus maar bij ochtendstond er op uit te trekken. Het gevoel bracht me richting Bellegem en Sint-Denijs om daarna via Pottes naar Escanafles te trekken. Met zicht op de Kluisberg kan je niet anders dan de bult te bedwingen. Na de Kluisberg volgde nog de Knokteberg om dan via de Tiegemberg terug te keren langs Otegem en Zwevegem. De warmte noopte me nog even tot een drankpauze vooraleer ik na 80 km weer thuis aankwam. Juist op tijd om onze nieuwe koning de eed te horen afleggen.

Mountainbiketocht Kluisbergen

Na een lange inactiviteit was dit dus de eerste tocht na de Ardennes Trophy. Samen met enkele andere Fuerzanen waren we klaar om de toertocht van Kluisbergen af te haspelen. Een goede training vooraleer we volgende week richting Malmédy trekken!
Het begin van de tocht was alvast pittig te noemen! Verschillende flanken van de Kluis werden beklommen vooraleer er koers werd gezet richting Kwaremont. De Kwaremont-lus bracht ons naar Kalkhoveberg, Paterberg en de Oude Kwaremont. Nadien volgde een wat vlakkere stuk tot aan het Elenebos. Hier was het voor het eerst ploeteren in de modder. Eenmaal deze klus geklaard konden naar de Koppenberg trekken. Hier wachtte een bevoorrading die meer dan welkom was, want voor het eerst had ik last van krampen in mijn dijbenen. De tol van het weinige fietsen was duidelijk merkbaar. Na de Koppenberg kon ik nog even aansluiten bij de andere Fuerzanen maar richting Hotondberg was het vet van de soep. Ik moest de rol lossen en de laatste 12 kilometer bleken nog héél zwaar! Verkrampt klom ik nogmaals de Kluis omhoog om richting finish te trekken. Oef, aangekomen maar wat een domper met de Raid des Hautes Fagnes van volgende week in het vooruitzicht. Dit zal er echt afzien worden!

Leve tante Cile!

Zondag besloot ik om nog eens mijn favoriete trainingsroute te rijden rondom Kluis en Ronse. Deze route breidde ik naderhand uit to zo’n 70 km en brengt je over de mooiste plekjes en hellingen van de Vlaamse Ardennen. Het is een Ronde van Vlaanderen per mountainbike. Een route die bovendien kan tellen want de vorige keren bezorgde ze me toch steeds zo’n 1100 hoogtemeters.
Met de nieuwe Edge op het stuur wou ik deze route vastleggen en exact weten hoeveel hoogtemeters de tocht precies telt.  Ondanks het grijze kille weer trok ik me omstreeks 08.45 uur op gang. Here we go!
De spieren moesten duidelijk nog warm lopen want in het begin draaide het niet al te vlot. Na verloop van tijd ging het beter maar lagen de paden er echt wel lastig (lees: modderig en glad) bij. Na de Paterberg hield ik een korte technische stop om de vering te checken. Het was me al opgevallen dat de kasseien van de Kwaremont serieus dokkerden. Het kon ook niet anders: de rebound zat vast en zorgde ervoor dat ik precies met een vaste vork op pad was. Helaas kon ik dit niet oplossen en zette ik mijn weg dan maar op die manier verder richting Koppenberg, Maria Borrestraat, Stationsberg en Taaienberg. Na deze helling ging het richting Ronse via Breucq en het Muziekbos. Tijdens de afdaling sloeg het noodlot echter toe. Een krakend geluid gevolgd door een lekke band. Hier stond ik dan met een kapot achterwiel en een scheurtje in de buitenband. Zo’n goede 10 kilometer verwijderd van de wagen en dit om 12 uur ‘s middags aan de rand van het muziekbos. Ik besloot af te dalen en een hulplijn in te roepen. Eerst even het thuisfront verwittigen en dan hopen dat nonkel of tante de telefoon opnemen. Een eerste poging faalde maar bij een tweede pogiing kreeg ik toch tante Cile aan de telefoon. Wat een geluk! Redding nabij! Ik wandelde verder richting kliniek en niet veel later kwam ‘de pechdienst’ me oppikken.  Wat was ik blij tante Cile te zien! Duizendmaal dank om me uit de nood te helpen! En ja hoor, de tip die tante me gaf in de auto was wel passend: “Misschien moet je steeds gaan fietsen in de streek waar er familie woont.” Wel, gelukkig wonen jullie daar in de buurt want deze Vlaamse Ardennen zijn een parel om in te mountainbiken en draag ik in mijn fietshart. Bovendien kom ik terug om mijn rit te vervolledigen want nu strandde ik na 54 km en miste ik op die manier nog enkele beklimmingen en hoogtemeters. But: I’ll be back!

Kluistocht / Enecotour

Vandaag naar de Kluisberg getrokken om nog even te mountainbiken met het oog op de Houffamarathon. Het warme weer (eindelijk nog eens meer dan 25°) en de vermoeidheid zorgden echter voor een fel ingekorte tocht. Bovendien had ik al wat tijd verloren aangezien ik mijn sporttas thuis vergeten was en dus de weg (bijna) dubbel mocht afleggen richting Kluisbos. Na de gekende aanloop en de beklimmingen van de Kluis en de Knokteberg stootte ik in Kwaremont op de doortocht van de Eneco Tour. De profs kwamen juist van op de kasseien en daalden af richting Ronse. Daar wachtte nog een doortocht waardoor ik besloot om na de Kalkhoveberg ook maar richting Kruisstraat te rijden in Ronse. Daar bekeek ik de tweede passage van de renners en vond het daarna welletjes en trok ik maar langs de Hotondberg terug het Kluisbos. Een mini-ritje dus van 30 km en 635 hoogtemeters. Tja, meer zat er niet in vandaag.

De ronde van Vlaanderen op en rond Kluisbergen

Vanmorgen om 07 uur verzamelen geblazen met de Fuerzatroepen om de Vlaamse Ardennen te gaan verkennen. Dries, David, de gebroeders Declerck, Simpie, mezelf  en ook outsider Gaetan waren van de partij. Eenmaal de regen wat was weggetrokken daalden we af naar de voet van Kluis om aan het echte werk te beginnen. Via de Waalse kant reden we opnieuw naar de top om nadien richting Knokteberg aan het rijtje hellingen te beginnen: Kwaremont, Kalkhove, Paterberg offroad, Kabernol, Koppenberg, Steenbeekdries, Stationsberg, Taaienberg en Kanarieberg.
Tussenin was het ook nooit plat wat ervoor zorgde dat de batterij langzaam leegliep. Toen de makkers het treintje op gang trokken op de (ingekorte) weg tussen Muziekbos en Kluisbergen ging het licht even uit en kwamen er zwarte bollen voor de ogen. Wow… dit doet pijn! Gelukkig hield de trein even halt en kon ik samen met hen de laatste helling van de dag (de Hotond) overwinnen om nadien uitgeteld aan te komen in het Kluisbos. Het was een deftig lastig maar schitterend tochtje. Volgende keer zorgen we voor de volle versie (als de conditie iets beter is). Voor de statistieken: 65 km en meer dan 1200 hoogtemeters. Voor de moral: we hebben het overleefd!

Tochtje in de Vlaamse Ardennen

Vandaag nog eens een deftig tochtje kunnen afleggen in de Vlaamse Ardennen. Gestart op de camping om nadien via Orroir en de beklimming van de Kluis af te zakken naar de voet van de Knokteberg. Na de Knokteberg stonden nog de Kwaremont, de Kalkhoveberg, de Paterberg, Kortekeer, Koppenberg, Stationsberg, Taaienberg, Berg Ten Houte en Kanarieberg op het menu. In het muziekbos was mijn batterij volledig plat waardoor ik verkoos om langs de weg terug te keren naar het Kluisbos. Onderweg nog even de Hotond beklimmen om op 300 meter van de wagen nog een wiel in stukken te rijden. Mijn voorwiel kraakte letterlijk en bezorgt me nu nog kopzorgen voor de  rit van komende woensdag in de Ardennen. Met ‘les cimes de Waimes’ staat de eerste Ardennenmarathon op het menu. Dit wordt een lastige brok waar ik vooral als toerist zal rijden. De conditie is immers nog verre van optimaal om eens goed door te vlammen.

Profiel rit 08.05.2010

De dag voor de Ronde

De dag voor de Ronde van Vlaanderen is het traditiegetrouw de hoogdag voor de wielertoeristen. Die mogen dan de grote mannen even imiteren en het beste van zichzelf geven op het parcours van de RvV. Ikzelf maak er al enkele jaren de gewoonte van om die dag met de mountainbike een trainingsritje te maken in de Vlaamse Ardennen. Een mix van offroad en legendarische hellingen doen me dan ook altijd even de sfeer opsnuiven van Vlaanderens mooiste koers. Na de offroad aanloop via Kluisberg trok ik  – net als de duizenden wielertoeristen – richting Côte de Trieu (Knokteberg), Kwaremont, Patersberg, Koppenberg, Stationsberg en Taaienberg. Na dit pakketje hellingen besloot ik terug te keren naar de startplaats, nl. het Kluisbos. Onderweg speelde ik nog even de ‘groene ridder’ door een wielertoerist vriendelijk aan te spreken nadat hij zijn papiertje van zijn energiereep en energiegel in de gracht kliederde. De onbenul haalde het nog in zijn hoofd mij de huid vol te schelden en als verwijt ‘mountainbikerke’ te gebruiken! Kleinzielige mens: weten dat het verkeerd is en toch nog gelijk willen halen. Ze zouden al die mannen een fikse boete moeten geven.

Route 03.04.10

Mountainbike@ Kluisbergen

Vandaag voor het eerst dit jaar met de mountainbike richting Kluisbergen getrokken. Het zalige lenteweertje (geen wolkje aan de lucht) en de prima temperatuur deden me zelfs voor het eerst dit seizoen in korte mouwen en korte broek fietsen! Ik was van plan het trainingsparcours af te leggen en te zien hoe goed het ging. Een relaas…
Gestart aan camping Panorama om nadien onmiddellijk off road de zijkant van de Kluis op te klimmen en zo verder naar de Toren. In het begin was het toch wel weer even wennen aan de mountainbike. Na de Kluis doorkruist te hebben ging het richting Knokteberg. Ik hou wel van die helling: gezapig omhoog met het steilste stuk op het eind en bovendien ook nog lang. Van Knokteberg naar Kwaremont en Paterberg. Op deze laatste liep het wat minder maar deze korte maar steile helling is dan ook allesbehalve mijn favoriet. Boven toch even serieus uithijgen en verder koers zetten richting Kabernol en Kortekeer. Intussen voel ik duidelijk dat de conditie nog niet top is maar dat de hellingen wel “deugd” doen. Uhum, van zelfpijniging gesproken! Na de Kortekeer besluit ik om door te gaan tot aan de Koppenberg en daar een lusje te rijden met de beklimming erin om nadien terug af te zakken richting Kluis. Een goede keuze zo bleek achteraf want de wind waaide bij de terugrit voortdurend in het nadeel. Uiteindelijk nog de klim van de “Pensemont” gedaan om zo via het Kluisbos terug aan de camping te komen. Resultaat: iets meer dan 50 km en 987 hoogtemeters. Al bij al niet slecht voor een eerste ritje. Nu even bekomen met paaseieren en dan terug verderwerken aan de conditie!