Tag Archive: houffalize

Weekje Ardennen.

ardennen2015Na een weekje Bretagne volgde nog een weekje Ardennen. We trokken naar ons geliefde huisje in Compogne. De kinderen kennen er het huis, de tuin en de omgeving en genieten er telkens weer opnieuw van de dieren die grazen in de weide achter de tuin. Ook dit jaar was dit niet anders. Geen herten meer maar wel veel schapen. De lieve man van het gezelschap werd al vlug gedoopt tot Bertrand en één van de meisjesschapen kreeg de naam Elisabet. Wat een naamkeuze zeg!
Tijdens deze week in Compogne trokken we ook op uitstap en wilden we eens enkele nieuwe zaken doen in de regio. Het blotevoetenpad in Montleban was daar ééntje van. Wow, dit is een echte aanrader. Op een drie kilometerslang parcours wandel je tussen de koeien, in het riviertje, over keien, boomstammen, zand, rotsen, gras en nog vele andere zaken. Je voeten worden echt geprikkeld. De kinderen vonden het reuze en zelfs Clara nam op het parcours steeds de moeilijkste weg. Na de tocht kan je dan je voetjes wassen aan de regenpomp en nog nagenieten op het terras. Zeker de moeite waard!
We gingen tijdens één van de warmere dagen ook een duikje nemen in de Ourthe. Door de lage stand van het water was dit plezier voor iedereen. Mats kon zonder problemen de Ourthe oversteken en plonste er op los in het water!
Ook een wandeling doorheen het bos en een bezoekje aan Houffalize stonden op het menu. En ja, papa klom ook op de mountainbike om te genieten van de mooie omgeving.

Reisje naar de Ardennen.

Compogne. Wat Compiègne is voor Parijs-Roubaix is dit stadje geworden voor ons: de uitvalsbasis van Ardens plezier. Reeds voor de vijfde keer nemen we er onze intrek in het huisje van Mevrouw Wenkin, een aardige dame die in Houffalize woont en dit huis met plezier ter beschikking stelt aan vakantiegangers. Als verwelkoming krijgen we er ditmaal zelfs twee flessen zelfgemaakt appelsap bovenop. Gemaakt met de appelen uit de tuin!
De kinderen zijn reeds verzot op de tuin met de piratenboot. Bovendien zorgen de herten ook nog eens voor extra animo.
Het werd dan ook een schitterend weekje vakantie. We konden voor het eerst enkele echte Ardennenwandelingen maken, hadden de weergoden mee, genoten van enkele leuke uitstapjes, konden de fiets op en kregen aangenaam bezoek over de vloer.
Zo kwamen de grootouders even langs en kwamen ook nonkel Lieven, tante Ilse, Jonas, Marlies en Jolien even meewandelen door de Ardense bossen.
Het deed dan ook pijn om na een weekje deze vredige rust te moeten verlaten en opnieuw terug te keren naar het vlakke, bebouwde Vlaamse land. Maar zoals ze in Senegal zo mooi kunnen zeggen: “Il faut partir pour mieux revenir”. Tot ziens, Compogne!

Compogne2014

Roc d’Ardenne

RocdArdenneZondag stond de eerste echte mountainbikeafspraak op het programma: de allereerste editie van Roc d’Ardenne. Over iets meer dan 80 km moesten er 2200 hoogtemeters overwonnen worden rondom Houffalize.
Aangezien ik een andere startbox had dan de andere Fuerzanen hees ik me na het startschot alleen de steile bult van de St. Roch op.
Vertrokken voor de eerste marathon van 2014! Tot aan de eerste bevoorrading was alles heel gekend terrein en was het bij momenten druk op het traject. Bij de eerste passage over de Ourthe moesten we zelfs een tiental minuten aanschuiven. Jammer! Hier zou zeker aan gewerkt moeten worden naar de toekomst toe. Na de klim richting Engreux ging het richting Bertogne en kregen we de ene steile klim na de andere voorgeschoteld. Het traject liet ons ook genieten van adembenemende vergezichten en mooie tracks. Het feit dat alles er perfect berijdbaar bij lag maakte het nog plezanter! Na zo’n 45 km kwamen we aan de derde bevoorrading die dicht bij ons huisje lag in Compogne. Hier stonden de kinderen en Joke te supporteren. Een pitstop inlassen om nog wat energie op te doen was dus aangewezen. Het vervolg van het traject had ik afgelopen donderdag gereden zodat ik heel goed kon inschatten wat er nog komen moest. Wel handig bij zo’n tocht! Zo wist ik dat het nu toch wel een stuk makkelijker was tot aan de laatste 15 km. Uiteindelijk moesten we op zo’n kleine 10 km van het einde nog eens ferm lang aanschuiven tussen de deelnemers van de andere afstanden om het water te dwarsen. Opnieuw een jammerlijke fout van de organisatie! Maar kom, het mooie weer, het schitterende parcours en het genieten van begin tot eind maakten deze eerste marathon van 2014 toch wel speciaal. Na iets meer dan 5 uur op de fiets reed ik over de aankomstlijn onder luid gejuich van de kroost. Dankjewel, kleine supporters!

 

Enkele dagen Ardennen.

Joepie, verlengd weekend! We trekken richting Ardennen naar Compogne, een klein dorpje op zo’n 9 km van Houffalize. Voor de derde keer nemen we er onze intrek in een schitterend huis met grote tuin.
Het scheelde echter geen haar of dit gezellig verlengd weekendje kon niet doorgaan. Op weg naar de Ardennen kwamen we immers in de traditionele Waalse wegenwerken terecht met file tot gevolg. Bij het remmen voor een zoveelste file keek ik in de achteruitkijkspiegel en zag ik de aankomende wagen van het naastliggende rijvak bliksemsnel naderen met een enorme rookwolk erachter. Luttele seconden later knalde die bestuurder tegen de wagen die naast ons stond aan te schuiven. Boem! Nog andere wagens vlogen als dominoblokjes tegen elkaar. Als bij wonder gebeurde dit alles op minder dan een meter van ons en bleven we gespaard. (Mercikes lieve Heer. Een schietgebedje is hier op zijn plaats.)
Uiteindelijk bereikten we toch ons huisje en konden we genieten van de Ardense rust, mooi weer en ook een super Roc d’Ardenne.
Ook de kinderen genoten opnieuw van de piratenboot in de tuin, de herten, het plaatselijke speelpleintje en de mini-Ardennenwandeling.

Op de Tacx

Wegens de miezerige regen koos ik er vanmorgen voor om nog eens de Tacx op te springen. Een Ardennenritje leek me het ideale menu om de dag te starten. Voor de tweede keer reed ik dan ook het traject van Luik-Bastenaken-Luik. Op die manier is fietsen op de rollen echt wel plezanter. Na een dik uurtje bereikte ik de finish zonder ook maar één spatje regen of modder op de kledij maar wel met véél zweet!

19.01.14 - Tacx

Worldcup Houffalize

Opnieuw feest in de Belgische mountainbikehoofdstad! De wereldbeker is terug. Samen met de kids gingen we dan ook de sterren gaan aanmoedigen op de flanken van de Sertomont. Helaas zorgde de ijzige wind ervoor dat Marie en Mats heel wat last hadden van de kou.
De wedstrijd zelf bleef lang spannend zodat de beslissing pas viel in de laatste ronde. Het was opnieuw Julien Absalon die aan het langste einde trok in Houffalize. Sven Nys reed een verdienstelijke wedstrijd en werd knap 33ste.

De uitbaatster van ons weekendhuisje wist ons bovendien te vertellen dat Houffalize kandidaat is voor het wereldkampioenschap mountainbike in 2013 of 2014. We kijken er al naar uit!

‘k Moet zeggen dat het altijd deugd doet om weer eens rond te dwalen in Houffalize … en zeker tijdens de wereldbeker! Alvast tot ziens!

 

Mountainbiketocht rond Houffalize (deel 2).

Opnieuw reden we richting Achouffe om nadien verder te trekken richting Engreux. Via de rode route  (nummer 3) ging het dan richting voetbalstadion van Houffalize. Hier pikten we in op het parcours van de open race om nadien via de helling van Sertomont terug naar het huisje te biken in ‘Fin de ville’.

Mountainbiketocht rond Houffalize (deel 1).

Vandaag voor het eerst sinds lang weer de mountainbike opgesprongen. ‘k Moet zeggen: het deed deugd! We reden vanuit ons huisje richting Achouffe om nadien enkele stukken van de Houffamarathon en de open race te verkennen. Natuurlijk bekeken we ook even het nieuwe wereldbekerparcours op de flanken van de Sertomont. Er op rijden was niet mogelijk aangezien dit enkel voorbehouden was voor de deelnemers aan de wereldbeker. Misschien maar best want er zaten enkele heel steile afdalingen in! Neen, de angsthaas is de laatste jaren wat in mij naar boven gekomen waardoor ik sommige stukken zeker niet af zou rijden. Dan is het maar best om van langs de zijlijn toe te kijken en een eigen traject te fietsen op de flanken van Houffalize.

Houffamarathon

Traditie zorgt ervoor dat we hier reeds voor de achtste maal op rij aan de start staan van deze klassieker. De voorbije jaren maakten we reeds alles mee: de 120 km, de 100 km en de 75 km. Mooi weer en modderpoelen. Een parcours richting Bertogne en de laatste tijd richting Gouvy. Op Fuerzagebied konden we steeds tussen de 15 en de 20 man aan de start verzamelen.
Dit jaar was het net iets minder: 14 leden vonden de weg richting Houffalize. Ook nu waren we reeds van vrijdagavond present in de omgeving om samen met de anderen te genieten van Ardennen en de sfeer. Zaterdag zorgde een fikse wandeling voor de nodige sfeer waarna we de nodige nummers gingen ophalen in de sporthal van Houffalize. Zondag was er dan de wedstrijd zelf. Ik stond aan de start van de 100 km en mocht ditmaal in de tweede startbox vertrekken. Ik besloot het rustig aan te doen wetende dat de steile Saint Roch na zo’n 2 km toch wel de nodige schifting brengt. Ik maakte heel wat plaatsen goed en legde in het wiel van de damestandem van Smart Cycling de eerste 10 km van de marathon af. Na een steile klim en een slippartij liet ik hen rijden. Ik kreeg bovendien plots (veel te vroeg) een kwakje van de hamer. Te weinig gegeten deze morgen was de oorzaak. Na het binnengieten van een cola en het smullen van enkele energierepen sloeg de machine toch weer aan. Er wachtten immers nog meer dan 45 km. Op mijn eigen tempo (met ruime stopmomenten aan de bevoorradingen) ging het plots nog goed. Geen zwart meer voor de ogen, geen dipje maar wel nog een goed tempo tot aan de meet. Ik kon nog net de finish halen in precies 6 uur en behaalde daar mee de 60ste stek. Of ik hiermee tevreden ben? Dit jaar zat er nooit echt een ‘strijdgevoel’ in om echt te scoren en de dip aan het begin van de tocht zorgde er zelfs voor dat opgeven dichter was dan uitrijden. Uiteindelijk had ik gehopt bij de eerste 60 te zijn en dit is dan ook net gelukt. Kortom: het was goed maar niet super. Bovendien was de organisatie dit jaar ook net allemaal iets minder. Geen drankje op het einde (of het was een bekertje water), geen duidelijke bepijling waardoor velen verloren reden, geen kaart of kilometeraanduiding op de bevoorradingen, ook geen kilometeraanduidingen onderweg. Op een EBBT-organisatie is zoiets steeds piccobello. Er kan dus nog vooruitgang geboekt worden in Houffalize.