Tag Archive: EBBT

Theux. Mon dieu!

Op Pinkstermaandag is er traditioneel de Ardennes Trophy in Theux (La Reid). Deze mountainbike marathon staat gekend als één van de lastigste en technische in zijn soort. Je krijgt immers meer dan 20 hellingen voorgeschoteld in 85 km waarbij het venijn duidelijk in de staart zit. Ook dit jaar schreef ik me weer in voor deze klassieker. Vorige week bleek dat er ook heel wat anderen dit zouden doen en dit had me toch wel overhaald om tien dagen na Waimes nog eens de verre verplaatsing te maken naar de Ardennen. Om goed af te spreken stuurde ik zaterdag de anderen een sms maar al vlug bleek dat er maar één deelnemer was: mezelf! Ontgoocheld begon ik te twijfelen om deze uitstap op mijn eentje te doen. Het feit dat er nog heel wat schoolwerk wachtte en dat de(langere) nachtrust ook wel deugd zou doen, deden me beslissen om thuis te blijven. Ik geraakte zelfs mijn fiets niet op op deze vrije dag. Vooral dat laatste steekt wel een beetje. Het wordt tijd dat er vakantie komt (of ietsje meer vrije tijd) om de fietsconditie wat op te krikken. Eén ding staat wel vast: 13 juni ga ik zeker naar Malmédy. Al ben ik alleen en al zijn er verkiezingen. De mooiste marathon van het jaar mag je immers niet missen.

Les cimes de Waimes

Les cimes de WaimesLes cimes de Waimes. Deze marathon staat meestal garant voor slecht weer maar ook wel voor een schitterend parcours in de Oostkantons. In het verleden kwam ik al vaker naar hier afgezakt maar nog nooit reed ik er rond met een ‘super’ gevoel. Het zou dit jaar niet anders zijn… . Dit wordt mijn vijfde mountainbikerit van dit jaar en de gedachte alleen al maakt het wat angstaanjagend. Komt daar dan nog de ijzige kou (5° C bij de start) en de regen bij. Kortom genoeg ingrediënten om met wat twijfels te starten in het centrum van Waimes. Gelukkig zijn er ook voordelen: de parcourskennis leert me dat het zwaarste stuk eerst komt en het tweede deel merkelijk beter bolt.

Om 09.45 uur schieten we ons op gang en beklimmen we de eerste cimes van de dag. Volgens de organisatie wachten er ons 8 hellingen (cimes) op deze 75 km lange tocht. Het gevoel is allesbehalve goed en al hijgend komen we boven. Na een ellendig wandelstuk  bereiken we al vlug de tweede helling die traditiegetrouw aanvat na de ranch. ‘Wolfsbusch’ heet de cimes en hij bezorgt ons opnieuw meer dan 2 kilometer klimwerk. Juist voor de eerste bevoorrading krijgen we al de derde helling voorgeschoteld en zorgen de plaatselijke hoornblazers voor wat ambiance. Tijd om de energieke colasnoepjes eens uit te proberen vooraleer we koers zetten richting vallei van de Warche en de Bayehon. Het parcours blijft lastig maar gelukkig is de regen voorlopig afwezig. Na zo’n 40 km komen we aan de voet van de klim naar Ovifat. Dit is de legendarische klim van deze marathon: de beklimming van de skipiste waar je gelukkig boven lan genieten van de tweede bevoorrading. Na deze serieuze hindernis wordt het parcours een stuk makkelijker en dat zorgt toch wel voor een kleine geruststelling. Nog even wordt er verder geklommen tot het dak van België (Botrange) waar de thermometer 3°C aanwijst. Het sein om het jasje stevig dicht te trekken vooraleer we terug afdalen richting stuwmeer van Robertville. Nou ja, stuwmeer? Het grote bassin staat kurkdroog en dit is toch wel een raar zicht. Veelt tijd om te kijken is er echter niet want na de technische passage langsheen het meer wacht de laatste helling van de dag. Het bordje meldt ons dat de klim 5,5 km lang is. Niet slecht om te eindigen lijkt me. Eenmaal boven denk je dan dat het ergste achter de rug is maar wat blijkt? Er wacht een ongelooflijke modderstrook die je doet glijden en vooral stappen! Even wordt je fiets weer een ‘modderzuiger’ en sta je tot aan de enkels in deze smurrie. Neen, dit heb je echt niet nodig na 70 km plezier! Geef me a.u.b. de finish! Gelukkig is die niet meer veraf en rijden we na een glibberige afdaling doorheen een weide over de meet. De tijd? Die is ondergeschikt vandaag en klokt af op 5 uur 50 minuten. Blij dat we over de finish geraakt zijn en vooral… uitgereden hebben! Conclusie: de conditie is zeker niet prima maar door dit avontuur tot een goed einde te brengen hebben we daar al ietsje aan gedaan.

Nog een woordje van dank aan de mede-Fuerzanen die deze tocht aanvatten: Dries Barbier, David Decoene en Bert Desimpelaere.  Ook Gaetan Verfaille verdient een vermelding. Hij bracht ons veilig en wel in Waimes en terug en zorgde bovendien voor een technisch klus door mijn voorwiel in orde te brengen. Duizend maal dank!