Tag Archive: Clara

13 juli 2012

Hoera! Precies 5 jaar geleden viel er ‘s morgens ook miezerige regen om nadien plaats te maken voor een schitterende warme zonnegloed en vooral … een zalig feest. Vijf jaar terug trokken we met gespannen zenuwen naar stadhuis en kerk om er ons ja-woord te geven. Vijf jaar terug werd er gedanst en gegeten, gezongen en gedronken en vooral veel ambiance gemaakt. Mooie herinneringen …. mooie momenten om op terug te blikken. Kijk maar eens naar de Nonkel Bert en tante Joke song!

Nu, 5 jaar later, zijn er levende bewijsjes dat de liefde zijn werk doet. Marie, Mats en Clara namen ook hun intrek in ons stekje in Wilg 30. Intussen zingen Mats en Marie al de ‘Nonkel Bert en tante Joke song’ uit volle borst mee. Intussen kunnen we gezellig onze dagen vullen met onze 3 zalige kids. Druk maar gezellig of … gezellig druk.

Vandaag mocht iedereen van het feestgedruis genieten en trokken we samen op ‘schoolreis’ naar Aviflora. Marie ging er al een dikke maand geleden heen met de klas en aan de hand van de gekregen bonnetjes besloten we het dicht bij de huis te zoeken op deze grijze zomerdag. Aviflora is duidelijk vergane glorie maar voor de kinderen was een hoopje springkastelen, een draaimolen, een treintje en wat speeltoestellen voldoende om er een mooie dag van te maken. Ze genoten met volle teugen!

‘s Avonds gingen Joke en ikzelf nog eens gezellig met zijn tweetjes uit eten terwijl babysit Bette de kids animeerde. Na een ‘slaapmutsje’ in bierhuis De Mythe konden we deze huwelijksverjaardag moe maar voldaan afsluiten. Vrijdag de dertiende bewees weeral eens een geluksdag te zijn!

Leve de groentenpapjes!

Hoera, hoera, Clara is reeds 4 maanden! De eerste groentenpapjes worden dan ook geserveerd voor onze jongste meid des huizes. Een lekker wortelpapje zorgde voor leuk ‘gebekketrek’ en vooral schitterende foto’s. Clara vond het best te pruimen en hapte flink toe bij elk lepeltje dat haar werd voorgeschoteld.
Na de worteltjes volgen straks de courgettes en de aubergines.
Benieuwd of Clara ook zo’n alleseter is als broer Mats.
Wordt vervolgd … .

Brief aan de kindjes…

Lieve kindjes,

Hier nog eens een persoonlijk berichtje van jullie papa. We zijn nu reeds twee weken met z’n vijven in de Wilgenstraat en we hebben al heel veel mooie momenten gehad met onze kleine meid erbij. Nou ja, Clara, eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat jij een hele stille genieter bent. Zo rustig, zo dromerig in je kleine bedje. Wat zou jij nu niet denken? Af en toe komen die hoofdjes van Mats en Marie even piepen om te zien of je er nog bent. Je zat ook al op hun schoot en keek nogal vragend rond. Zijn dit nu mijn broer en zus? Weten zij wel dat ik géén pop ben? Zijn het die bengeltjes die me soms eens een duplo-ventje toestoppen of me een flinke zoen geven? Zullen zij me later de weg tonen en me leren stappen en fietsen?
Tja, het moet nogal raar zijn om met zo’n kleine oogjes deze grote wereld te bekijken!
Jouw grote zus Marie zal zeker een prima gids zijn met heel veel uitleg en goede raad. Nu reeds ontfermt ze zich over jou als een echte mama. Elke dag wil ze jou toch eventjes vasthouden. Marie, het is prachtig om zien hoe bezorgd je bent en hoe je als een echte mama jouw kleine zusje toespreekt en sust bij een huilmomentje.
Mats, jongen, je hoeft helemaal niet bang te zijn dat je nieuwe zusje alles zal afnemen hoor van jou. Jouw luiers zijn nog veel te groot en jouw voetbal en slaapzak zijn ook nog niet direct het allerliefste bezit van Clara. Je hoeft je dus geen zorgen te maken. Papa en mama zullen je niet uit het oog verliezen en je krijgt zeker nog genoeg eten en drinken!
Liefste kindjes, willen jullie ook nog iets doen voor papa? Laten we afspreken dat we ‘s nachts flink in ons eigen bedje slapen. Marie in haar grote bed, Mats in zijn kleine bed met het sterretje, Clara in haar wiegje en de papa en mama in hun bed. We doen onze oogjes dicht en de snaveltjes toe… en wachten tot het ochtend wordt. Voor alle duidelijkheid: het begrip ‘ochtend’ betekent als de wekker van de papa zich laat horen of als de zon door de gordijnen piept. Neen, 4 uur is niet ‘ochtend’. Neen, jullie kleine zus zal niet verdwenen zijn wanneer het ‘ochtend’ is. Jullie hoeven dus niet te panikeren of te komen piepen of ze er nog is. Vertrouw maar op jullie lieve papa en mama. Op die manier zullen we allemaal kunnen zeggen: “de ochtendstond heeft goud in de mond.”

Clara is geboren!

Op vrijdag 03 februari 2012 om 15.15 uur kwam Clara Vanhauwaert ter wereld! Na een supersnelle bevalling deed onze kleine dochter al onmiddellijk haar oogjes open om even te piepen waar ze terecht was gekomen. Het zag er goed uit…

Het kon immers anders gelopen zijn want een uurtje eerder stond papa nog gewoon voor de klas en zat mama nog thuis. Na een telefoontje naar de vroedvrouw mocht mama Joke toch iets vroeger op consultatie. Zo vertrok ik om 14.20 uur uit de klas richting Wilg 30. Meteen werd er koers gezet richting vroedvrouw. Daar werden er niet veel woorden gewisseld. Een telefoontje naar het ziekenhuis was voldoende om duidelijk te maken dat Clara wel degelijk van plan was om de warme buik te verlaten. De vroedvrouw lichtte de verpleegsters reeds in dat mama Joke wel heel snel Mats en Marie ter wereld had gebracht en dat er momenteel sprake was van een “weeënstorm”. Vlug reden we richting ziekenhuis waarna we de auto stationeerden en vlug richting verloskwartier trokken. Ik besloot om de auto toch veiliger weg te plaatsen en spoedde me naar de betaalparking iets verderop. De automaat spuwde een ticketje uit met daarop 15.03 uur. In een echt ‘Borlée-sprintje’ haastte ik me terug naar de verloskamer. Juist op tijd… het hoofdje baande zich al een weg naar de buitenwereld en niet veel later lag Clara in de armen van mama. Ik mocht als trotse papa de navelstreng doorknippen en meegenieten hoe Clara haar ogen opende en een eerste kreetje liet horen. Welkom kleine meid! Onmiddellijk werd haar eerste rapportje geschreven en kreeg ze 9/10 als apgar-score. Amai, van een vluggertje gesproken!
Na de eerste emoties werden de oma’s en de opa opgebeld en kregen ook de overige familieleden het blije nieuws te horen. Wat zal dit een leuke verrassing zijn voor Mats en Marie die voorlopig nog niksvermoedend in de crèche en de school vertoeven.

Omstreeks 16.45 uur besloot ik de kids op te halen. Toen ik het ziekenhuis verliet vielen de eerste sneeuwvlokken naar beneden. Niet veel later veranderde de weg in een echt sneeuwtapijt en gleden we richting Wevelgem. Wat een toeval want hadden we niet gezegd aan Marie dat het eerst Sinterklaas was, dan Kerstmis en Nieuwjaar en dat het dan eerst moest sneeuwen vooraleer de baby er zou zijn? Wel, nu kon ook deze boodschap de komst niet meer tegenhouden want de witte vlokken dwarrelden vrolijk naar beneden. Net op tijd! Of beter gezegd juist laat genoeg om onze rit richting verloskamer niet langer gemaakt te hebben want anders zou Clara wel eens haar oogjes geopend hebben in een Citroën C8. De chaos die immers ontstond na de sneeuwval zorgde voor heel wat verkeersellende en de langste file ooit in ons land. Meer dan 1200 km aanschuiven! Het zal Clara worst wezen. Zij lag intussen veilig en warm in mama’s armen te genieten van haar eerste momenten op de aardbol.