Tag Archive: Ardennes Trophy

Ardennes Trophy – Theux

Tien dagen na de wedstrijd in Waimes staat traditiegetrouw de Ardennes Trophy van Theux op het bikersmenu. Deze oudste Ardennenmarathon in zijn soort was reeds aan zijn 23ste editie toe. Dit jaar werd het parcours uitgebreid tot 90 km en zo’n 2400 hoogtemeters. Met de vorige editie van deze Ardennes Trophy nog vers in het hoofd (lees: een serieuze klop tussen kilometer 60 en 75) had ik me voorgenomen om op reserve te rijden. De weinige slaap van de afgelopen dagen en de opkomende keelpijn zorgden bovendien niet voor het allerbeste gevoel. Dit zorgde er ook voor dat ik pas op Pinkstermaandag richting Ardennen trok. Opnieuw een lange maar schitterende bikersdag tegemoet… .

Na een autorit van een goede 2 uur kwam ik aan in La Reid. Al vlug vond ik de collega-Fuerzanen en kon ik mijn startpakket afhalen. Een korte opwarming volgde om nadien ons klaar te maken voor de start. Omstreeks 09.30 uur weerklonk het startschot en wachtte de eerste van de 20 genummerde hellingen. Een eerste lus bracht ons naar de windmolen van Bonromme en de schitterende paden langsheen de Winamplanche. Een voortdurende aaneenschakeling van klimmen en technische afdalingen over losse keien. Je aandacht erbij houden is meer dan nodig! Na 20 km volgde de eerste passage aan de aankomst en zat ik nog redelijk goed op schema. Ik stopte even om wat te eten en te drinken. Na de korte pitstop trok ik verder en reden we richting kasteel van Hodbomont en de site van Tancrémont. Na de afsplitsing van de kortere afstanden wachtte ons een 3 kilometerslange klim richting Sohan. Hier begonnen de hoogtemeters voor het eerste door te wegen. Gelukkig wist ik uit de vorige editie dat ik best nog wat reserve hield om de zware stukken na het kasteel van Franchimont nog goed te kunnen verteren. Dit kasteel kwam er redelijk vlug aan en met steile stukken van meer dan 14% is deze helling dan ook een geseling voor vele bikers. Bovendien moest iedereen dit jaar klimmen tot aan de poorten van dit oude kasteel. Ook de mindere berggeiten van de 50 en de 70 km baanden zich hier een weg naar boven. Het was dan ook laveren tussen stappende bikers om veilig boven te geraken. Er stonden nu reeds 60 km op de teller en er wachtte me dus nog een 30-tal kilometers tot de eindmeet. Via de hellingen rondom Polleur trokken we de finale in om voor de eerste keer te moeten aanschuiven juist voor de laatste bevoorrading. Hier was er namelijk een technische afdaling die ervoor zorgde dat sommigen er liever te voet afdaalden. Gevolg: een lange wachtrij van bikers om de singletrack afdaling in te duiken. Even was er opschudding toen een ongeduldige mountainbiker de menigte wou voorbijsteken en tegengehouden werd door een collega die fijn zijn beurt afwachtte in de rij. Na een klein handgemeen namen beide kemphanen opnieuw hun fiets vast om de strijd verder te beslechten aan de aankomstmeet (wat ook gebeurde).
Ik besloot toch nog een tandje bij te steken gedurende de laatstse klim. Aan de voet van de helling stond Pieter me aan te moedigen en wist hij me te vertellen dat Bert Desimpelaere zo’n 9 minuten voor mij voorbij gefietst was. Dit maakte me alvast blij want in Waimes moest ik nog 20 minuten goed toegeven. Uiteindelijk bolde ik na 5 uur 39 minuten over de streep op een 168 stek van de 596 deelnemers. Vooral het besef dat het de goede kant opgaat met de conditie en dat ik de man met hamer niet tegenkwam maken me gelukkig. Missie volbracht!

De tocht van de doorzetting.

Traditiegetrouw stond op Pinkstermaandag de Ardennes Trophy genoteerd op de kalender. Deze “moeder de marathons” wordt gereden in Theux en omstreken. Met zijn koninginnenafstand van 90 km en 2400 hoogtemeters is dit alvast geen tocht voor watjes. Wat ook bleek … . Het was reeds lang geleden dat ik me nog eens waagde aan de langste afstand in Theux. De vorige jaren nam ik steeds de middellange afstand (65/70 km) voor mijn rekening. Ik had immers in het verleden eens serieus de man met de hamer ontmoet op de langste afstand. Maar kijk, tijd heelt alle wonden en doet vergeten: dit jaar stond ik om 09.30 uur opnieuw aan de start voor de langste tocht. Samen met Bert Desimpelaere  trok ik me op gang en lieten we de eerste kilometers rustig op ons afkomen. Zo’n 5 minuten na ons startten ook Steven D. en Bert Declerck. Op het menu stonden 20 genummerde hellingen met ondermeer de beklimming van het oude fort van Franchimont. (more…)

Theux. Mon dieu!

Op Pinkstermaandag is er traditioneel de Ardennes Trophy in Theux (La Reid). Deze mountainbike marathon staat gekend als één van de lastigste en technische in zijn soort. Je krijgt immers meer dan 20 hellingen voorgeschoteld in 85 km waarbij het venijn duidelijk in de staart zit. Ook dit jaar schreef ik me weer in voor deze klassieker. Vorige week bleek dat er ook heel wat anderen dit zouden doen en dit had me toch wel overhaald om tien dagen na Waimes nog eens de verre verplaatsing te maken naar de Ardennen. Om goed af te spreken stuurde ik zaterdag de anderen een sms maar al vlug bleek dat er maar één deelnemer was: mezelf! Ontgoocheld begon ik te twijfelen om deze uitstap op mijn eentje te doen. Het feit dat er nog heel wat schoolwerk wachtte en dat de(langere) nachtrust ook wel deugd zou doen, deden me beslissen om thuis te blijven. Ik geraakte zelfs mijn fiets niet op op deze vrije dag. Vooral dat laatste steekt wel een beetje. Het wordt tijd dat er vakantie komt (of ietsje meer vrije tijd) om de fietsconditie wat op te krikken. Eén ding staat wel vast: 13 juni ga ik zeker naar Malmédy. Al ben ik alleen en al zijn er verkiezingen. De mooiste marathon van het jaar mag je immers niet missen.

Ardennes Trophy Theux

Ardennes Trophy 2009.jpgPinkstermaandag staat al jaren synoniem voor een schitterende mountainbikemarathon in Theux. De Ardennes Trophy wordt aanzien als de moeders der marathons en zoals alle moeders verdient ook deze heel wat respect.  Het parcours is dan ook eentje om duimen en vingers van af te likken en is zeker geen makkie. De 70 of 85 km brengen je over technische stukken, mooie singletracks, rotsige keien, glibberige paden, steile afdalingen en nog steilere beklimmingen. Kortom: een traject vol afwisseling met nauwelijks recuperatiestukken. Omdat de fietsintensiteit nog niet te schitterend hoog was de laatse maanden koos ik -net als vorig jaar- voor de 65 km die er uiteindelijk toch weer 70 zouden zijn. Reeds van bij het begin is het deftig klimmen. Na de startklim volgt de ene afdaling de andere steile klim om. Een passage door het water, een eerste doortocht aan de finish, rijden over de binnenplaats van een kasteel, … alles passeert de revue. Nabij het kasteel van Franchimont wordt het parours van de 85 km verlaten en volgt er een makkelijker deel langsheen het water. Voor de laatste 10 km maken we terug aansluiting met de rest van de bikers en wachten er nog twee aartsmmoeilijke klimmen. Eentje doorheen het bos van iets meer dan 2 km om daarna in snelvaart en via haarspelden af te dalen naar de voet van de lange steile slotklim. In Theux is het echt afzien tot de laatste meters! Uiteindelijk bereik ik na 3 uur en 54 minuten de streep. Goed voor een 69ste stek op meer dan 450 ingeschrevenen. Ik ben best tevreden rekening houdende met de weinige trainingskilometers en de weinige nachtrust van de voorbije dagen. Op naar Malmédy op 14 juni!

Ardennes Trophy 2007

Ardennes Trophy

– 28 mei 2007 –

Zoals de traditie het nu al even wil, moet je op Pinkstermaandag in Theux zijn voor de gekende Ardennes Trophy. Dit jaar hadden de organisatoren een vernieuwd parcours voorgeschoteld waarbij je kon kiezen uit 65 km of 85 km. Ikzelf besloot al op voorhand om de 65 km te rijden. Bovendien zorgden de technische problemen er ook voor dat die keuze niet lang hoefde te duren. Startend zonder voorvering (wat hebben die techniekers van Marzocchi toch uitgestoken?) en een haperende versnellingsapparaat vooraan zorgen alvast niet voor veel gejuich aan de start. Hier sta je dan in een uithoek van België samen met een duizendtal andere bikers te wachten tot je van start mag gaan in één van Belgisch lastigste marathons. Fuerza stuurde ook nu weer zijn zonen uit: Bert Desimpelaere, Gerrit Demolder, Pieter Igodt en ikzelf gaan de uitdaging aan om deze tocht tot een goed eind te brengen.

Vijf minuten na de eerste startblok mogen wij de eerste helling van de dag opvliegen. Om de tel niet te vergeten plaatst de organisatie aan elke voet van de beklimming een bordje met het nummer en het aantal meter dat je omhoog mag klauteren. Helling 1 is meteen goed voor 1130 meter klimmen aan een gemiddelde van 7,5%. Je bent meteen gerodeerd! Tijdens de Ardennes Trophy komt het er vooral op aan om te doseren want er zijn immers 20 hellingen op het parcours wat ervoor zorgt dat je zelden kan op adem komen. Bovendien zijn de afdaling ook niet van de poes! Opletten is de boodschap.

Het parcours brengt ons langs alle uitwegen van Theux. Zo rijden we doorheen een prachtig kasteeldomein en volgt het kasteel van Franchimont waar de splitsing is en waar de mindere goden – ikzelf incluis – een makkelijkere klim voor de wielen krijgen. Maar zo afwisselend als het parcours is, zo gevaarlijk is het om een klopje van de hamer te krijgen. Uit de vorige edities wist ik al dat het venijn in de staart zit. De laatste 15 km bevatten immers nog drie deftige klimmen. Zo rijd je “Le Stanneux” (gemiddeld hellingsgraad van meer dan 10%) en de 2 km lange “Chasseur” op. Hier sneuvelt de ene na de ander biker in het zicht van de meet.
Als toetje van de dag volgt dan de slotklim naar La Reid. Maar liefst 3 km lang!
Uiteindelijk bereik ik de finish na minder dan 4 uur. Best tevreden na een toch wel zware Ardennes Trophy want net zoals in Waimes zorgde de regen er toch voor dat het parcours er zwaar bij lag. Gerrit schuimt als enige Fuerzaan de 85 km af en doet dit in een vlotte 5 uur 25 minuten. Pieter en Bert gooien hun mountainbike na ongeveer 4 uur 40 minuten over de streep. Mission completed! Alle Fuerzanen bereikten de meet en keren tevreden terug naar het vlakke land.

Hier komen we zeker terug. Hopelijk is de zon volgend jaar opnieuw van de partij want dit maakt het toch iets aangenamer fietsen. Dan durven we ons ook opnieuw wagen aan de 85 km. Ik kijk er al naar uit!

Ardennes Trophy 2006

Ardennes Trophy

– 05 juni 2006 –

Op Pinkstermaandag is er traditiegetrouw de moeder der Ardennenmarathons, nl. de Ardennes Trophy in het Luikse La Reid. Gedurende 80 km sturen ze jou naar alle uithoeken van Theux en schotelt de organisatie maar liefst 2300 hoogtemeters voor op een technisch hoogstaand parcours.

Van vorig jaar weet ik al dat je hier meermaals een klopje van de hamer kan krijgen en dat snel starten uit den boze is. Aangezien ik in de eerste box mocht starten en de overige Fuerzanen pas met de tweede sliert op pad mochten moest ik alleen rijden. Opgezweept door de sterke mannen kon ik niet aan de verleiding weerstaan om ook dat tikkeltje rapper te fietsen. Eenmaal voorbij de eerste en de tweede bevoorrading begon het zwaardere werk. Na de eerste splitsing van de 55 en de 80 km volgde er een deftige klim die mij een eerste keer naar adem deed snakken. Die snelle start brak me toen al zuur op. Gelukkig herleefde ik in de afdaling en kwam ik opnieuw met de nodige moed aan het kasteel van Franchimont. Deze klim lukte opnieuw wonderwel en even had ik het gevoel over het dipje te zijn. Dit was echter van korte duur. Juist na de autosnelweg volgde er een onmenselijk lange klim. Het bordje wees bovendien aan dat we nog 3 andere hellingen te goed hadden en dat de bevrijdende finish nog op 19 km lag. Lap! Dit zouden nog zware kilometers worden. Ik sleepte naar boven en had me voorgenomen op eigen tempo de meet te halen. Juist aan de top kwam Gerrit uit de achtergrond voorbijgevlogen. Hij vroeg om samen te rijden maar ook dit was niet meer haalbaar… . Tijdens de daaropvolgende afdaling herstelde toch nog iets en met nog 11 km voor de boeg goot ik een redbull, wat energiedrank achterover en deed ik me nog eens tegoed aan wat banaantjes. Deze extra energie bracht me nog heelhuids over de twee laatste klimmen. Na precies 5 uur fietsen reed ik over de meet. Moe, bekaf en toch wat ontgoocheld want mits wat beter te doseren zat er toch wat meer in.

Vorig jaar had ik een kwartier langer nodig maar lag het parcours er op sommige plaatsen wel vochtiger bij. Deze editie zal een les zijn voor volgend jaar en hopelijk lukt het me dan om er opnieuw 15 minuten minder lang over te doen.

Ardennes Trophy 2005

Ardennes Trophy – La Reid (Theux).

– 16 mei 2005 –

Voor de eerste maal staan we met een ferme Fuerza delegatie aan de start van deze Ardennentrophy. Reeds veel verhalen gehoord over deze klassieker en bij elk verhaal hoor je wel zeggen dat het geen “makkie” is. Bovendien zorgde de vele regen van de afgelopen dagen er voor dat het parcours er redelijk drassig bij zou liggen.

Om 08.30 uur rijden we van onze overnachtingsplaats (Malmédy) richting La Reid. Volgens de kaart hoeven we maar een half uurtje te fietsen, maar al vlug blijkt dat de startniet in Theux zelf ligt maar een eind daarbuiten. We komen nipt op tijd aan de start. Na een minuutje stilstaan weerklinkt reeds het startschot. Gerrit en ikzelf zoeven weg voor de 80 km terwijl Bert Barbier de overige Fuerzianen opwacht om nadien 55 m af te leggen in de bossen van Theux.

De start bergop doet ons onmiddellijk enkele plaatsen winnen zodat we niet als allerlaatste het bos induiken. Vanaf nu zouden we zo goed als ononderbroken door bossen en veldwegels rijden. Asfalt? Neen, bijna niet gezien.

Het magere lentezonnetje verzacht echter ruimschoots de zware inspanningen. We konden voor het eerst in korte trui de start nemen en dit is al een prestatie op zich in deze rottige lente. Hoe rottig het wel geweest is de afgelopen weken blijkt meermaals wanneer we door het water peddelen en de modderige afdalingen veilig proberen te overwinnen.  Ikzelf had echt geen grip tijdens de afdalingen en verkoos de veiligheid dan ook boven de prestatie. Wat maken enkele seconden uit wanneer je achteraf met gebroken botten de meet zou halen?

De marathon zelf is lastig en het venijn zit hem in de staart. Na de klim van Franchimont komt een minder zwaar stukje maar net dan voel je de benen moe worden en besef je dat de opeenvolging van de klimmetjes zijn tol begint te eisen. Doorbijten is de boodschap. En ja, wanneer we aan de laatste bevoorradingspost komen (nog 11 m te gaan) krijg ik weer moed. Er wachten nog twee lange klimmen maar die liggen me wel. Vooral de eerste… een brede bosklim aan een constante moeilijkheidsgraad. Her en der schuif ik voorbij de 55 km rijders. Zouden er nog Fuerzianen te zien zijn? Dit motiveert me om een tandje bij te steken en al vlug komt de slotklim er aan. Ik volg het wiel van één van mijn medebikers. En afwisselend rijden we de laatste kilometer bergop. Ik besluit hem het nakijken te geven op de laatste 300 meter in het bos maar dit is buiten de aankomststrook gerekend. Tussen de gebouwen floept hij me weer voorbij en komt zo toch nog net voor mij over de meet.  Dara stata Gerrit nog na te hijgen van zijn laatste kilometers. De 55 km rijders (Bert, Dries, David, Pieter, Pieter en Robbie) zijn er ook al. Het wordt nog wachten op Hannes. Blijkbaar heeft die een klopje gekregen want tot ieders verbazing kwam ook ikzelf hem niet tegen langs de weg. Na een klein kwartiertje komt ook Hannes over de meet. Alle Fuerzianen bereikten de aankomst tijdens deze eerste tocht en voor velen smaakt dit naar meer. Ikzelf reed de 80 km in 5uur 14 minuten. Niet denderend maar het modderige parcours zat daar wel voor iets tussen. In de stand bereik ik een 204de plaats op precies 508 deelnemers. Kortom: 60% reed trager en dat is toch wel een opsteker.

Op naar de volgende afspraak: de marathon in Malmédy.