Tag Archive: ardennen

Weekendje Waimes

Het verlengde weekend van Hemelvaart is traditioneel het weekend van Les Cimes de Waimes. Of beter: is OPNIEUW het weekend van deze Ardennenmarathon. Na een afwezigheid op de kalender was het dit jaar opnieuw verzamelen geblazen in de Oostkantons. En wat een geluk! Dit jaar breien we er meteen een verlengd weekendje Ardennen aan. Op donderdag het mountainbikeavontuur en de rest van het weekend familieplezier. De weergoden waren alvast zeer gunstig want het werd een topweekend. Het avontuur van de mountainbikerit vind je hieronder. Op vrijdag gingen we alle samen fietsen op de Ravelroutes die de Oostkantons doorkruisen. Echt zalig! Autovrije fietspaden die zo goed als vlak zijn en je naar alle uithoeken brengen. We besloten naar Bütgenbach te fietsen om er te picknicken aan het meer. Het werd een supergezellige tocht met enkele leuke stopplaatsen. Onze kleine coureurs deden het supergoed en legden maar even meer dan 27 kilometer af. Chapeau!
Zaterdag bonden we dan de wandelschoenen aan om op zoek te gaan naar de waterval van Bayehon. In de vallei van de Warche trokken we gepakt en geakt over de rotsen, door het water en tussen de bossen. Met een temperatuur van bijna 30° graden was dit niet evident. We waren dan ook superblij dat we in het afgelegen Longfaye toch een herberg vonden om even bij te tanken. Met behulp van de gps keerden we terug doorheen het bos om uiteindelijk zo’n 10 kilometer later terug aan de startplaats te belanden. Oef!
Zondag sprong ikzelf nog even de fiets op vooraleer het onweer de Ardennen zou bereiken. Op de paden van de ‘cimes de Waimes’ genoot ik nog even na van een schitterend verlengd weekend. Dit gaf echt een vakantiegevoel!
Waimes 2017

Een weekendje Ardennen

weekend_BaclainDit weekend moest in het teken staan van de Roc d’Ardenne maar door een maandje ziekenboeg werd het een gezellig familieweekendje met leuke wandelingen, genieten en … een enkel fietstochtje om de nieuwe bike eens te testen op de Ardense flanken. Ditmaal zaten we in een huisje in Baclain, een klein gehuchtje in de buurt van Montleban op zo’n 8 km van Houffalize. De omgeving was ideaal om te wandelen en de tuin bij het huis zorgde voor plezier bij de kinderen. Het was trouwens een echte dierentuin! Er zaten een paard, pony’s, een ezel, konijnen, schapen, eenden, kippen en een hond! Een ware beestenboel rondom ons!
Ook de kinderen genoten er van en vonden het super om op stap te gaan. We maakten de kabouterwandeling in Baclain, verkenden de flanken rond de Moulin de Bistain en -samen met Mats en Marie- deed ik nog een zondagswandeling in het bos waarbij we een dam bouwden en de beek volgden. Avontuur genoeg dus!

Reisje naar de Ardennen.

Compogne. Wat Compiègne is voor Parijs-Roubaix is dit stadje geworden voor ons: de uitvalsbasis van Ardens plezier. Reeds voor de vijfde keer nemen we er onze intrek in het huisje van Mevrouw Wenkin, een aardige dame die in Houffalize woont en dit huis met plezier ter beschikking stelt aan vakantiegangers. Als verwelkoming krijgen we er ditmaal zelfs twee flessen zelfgemaakt appelsap bovenop. Gemaakt met de appelen uit de tuin!
De kinderen zijn reeds verzot op de tuin met de piratenboot. Bovendien zorgen de herten ook nog eens voor extra animo.
Het werd dan ook een schitterend weekje vakantie. We konden voor het eerst enkele echte Ardennenwandelingen maken, hadden de weergoden mee, genoten van enkele leuke uitstapjes, konden de fiets op en kregen aangenaam bezoek over de vloer.
Zo kwamen de grootouders even langs en kwamen ook nonkel Lieven, tante Ilse, Jonas, Marlies en Jolien even meewandelen door de Ardense bossen.
Het deed dan ook pijn om na een weekje deze vredige rust te moeten verlaten en opnieuw terug te keren naar het vlakke, bebouwde Vlaamse land. Maar zoals ze in Senegal zo mooi kunnen zeggen: “Il faut partir pour mieux revenir”. Tot ziens, Compogne!

Compogne2014

Enkele dagen Ardennen.

Joepie, verlengd weekend! We trekken richting Ardennen naar Compogne, een klein dorpje op zo’n 9 km van Houffalize. Voor de derde keer nemen we er onze intrek in een schitterend huis met grote tuin.
Het scheelde echter geen haar of dit gezellig verlengd weekendje kon niet doorgaan. Op weg naar de Ardennen kwamen we immers in de traditionele Waalse wegenwerken terecht met file tot gevolg. Bij het remmen voor een zoveelste file keek ik in de achteruitkijkspiegel en zag ik de aankomende wagen van het naastliggende rijvak bliksemsnel naderen met een enorme rookwolk erachter. Luttele seconden later knalde die bestuurder tegen de wagen die naast ons stond aan te schuiven. Boem! Nog andere wagens vlogen als dominoblokjes tegen elkaar. Als bij wonder gebeurde dit alles op minder dan een meter van ons en bleven we gespaard. (Mercikes lieve Heer. Een schietgebedje is hier op zijn plaats.)
Uiteindelijk bereikten we toch ons huisje en konden we genieten van de Ardense rust, mooi weer en ook een super Roc d’Ardenne.
Ook de kinderen genoten opnieuw van de piratenboot in de tuin, de herten, het plaatselijke speelpleintje en de mini-Ardennenwandeling.

Weekje Ardennen

Sinds vrijdag zijn we terug van een weekje Ardennen. Het werd een zalige vakantie waar de kids zich konden uitleven op de piratenboot in de tuin, de schapen en herten konden voederen achteraan ons vakantiehuis en steentjes konden gooien in de Ourthe. Ze genoten met volle teugen! Intussen kon papa ook eens de fiets op en genieten van de schitterende streek en klimmetjes.
We bezochten ook het dierenpark in Saint-Hubert die een stuk mooier was dan het park in La Roche. Je mocht er zelfs tussen de herten wandelen! Ook Plopsa Coo stond op ons lijstje net als Parc Chlorophyle in Dochamps. Je merkt het: de week is voorbij gevlogen maar leverde enkele prachtige kiekjes op. Kijk maar eens in het fotoalbum!

Nog eens een Ardennentocht!

Vandaag nog eens met de fiets doorheen de Ardennen getrokken. Vanuit Polleur, waar we een weekendje verblijven, trok ik richting Hoge Venen en het hoogste punt van België: Botrange. Dit zorgde er voor dat de eerste twintig kilometers verre van plat waren. Gezapig ging het steeds omhoog om uiteindelijk op zo’n 694 m te beginnen aan de afdaling. Via Jalhay en (onvoorzien) Spa ging het nadien richting Theux en Polleur. Een mooi tochtje die net voor zonsondergang eindigde. Het was genieten van begin tot einde en het deed deugd nog eens in zo’n mooie omgeving te kunnen fietsen. We kijken al uit naar de lenteklassiekers in de Ardennen.

Bataille des Ardennes

Afgelopen zondag was het om 07 uur verzamelen geblazen om nog eens richting Ardennen te trekken. Met 7 Fuerzanen waagden we ons aan de Ardennenslag nabij Gomzé-Andoumont. De strijders van dienst: Pieter Igodt, Bert Desimpelaere, David Decoene, Hannes Dekeyzer, Bert Declerck, Stephen Hiergens en ikzelf.

De start- en aankomstplaats van dit gebeuren was een plaatselijke boerderij waar de koetjes even uit de stal mochten om plaats te maken voor de bikers. Na de sanitaire behoeften trokken we met zijn allen van start om de 81 km en 1800 hoogtemeters te overwinnen. We besloten om er een gezellig gezamenlijk tochtje van te maken ondanks het verplichte stuurbordje en chronogedoe. Na een snelle asfaltafdaling wisten we al vlug het menu voor de volgende 80 kilometer: rotsige ondergrond, af en toe een boomworteltje en een afwisseling van klimmen en dalen.
Al vlug kwamen we aan de eerste van de vele bevoorradingen. Helaas was het aanbod niet niet echt veel soeps. Wat peperkoek, een sinaasappeltje en een bekertje water.

Af en toe reden we stukken van de Ardennes Trophy. We passeerden zelfs de startplaats van deze andere marathon uit de streek. Net na een lange afdaling op kiezel sloeg de pech echter een eerste keer toe. De achterderailleur van Bert D. was een losse vijs rijker en het kleine derailleurwieltje ging te wiebelen. Als een echt “the A-team” zochten we een oplossing en werd het probleem opgelost met een spanbandje. Terug op tocht was het al vlug de beurt aan de andere Bert D. om halt te roepen. Een lekke band en een slechte pomp zorgden voor heel wat oponthoud. We waren zowat 50 km ver en met alle pech toch al 4 uur onderweg.

Het einde was nog niet in zicht want het derailleurke bleef niet stand houden zodat we regelmatig een ander spanbandje dienden aan te brengen. Bovendien reed Bert D. nog een tweede keer lek en werd het laatste bommetje lucht van Stephen voor grof geld verkocht om toch maar onze tocht verder te kunnen zetten. Uiteindelijk bereikten we na bijna 6 uur de finish!
Deze tocht was dus zeker qua duur een Houffamarathon waardig. Hopelijk blijft de pech binnen twee weken achterwege en worden het dan ook effectief fietsuren. Nu stonden we maar liefst anderhalf uur stil. Gelukkig was het amusement en zorgde het zonnetje en het schitterende parcours voor de rest!We will come back!

Raid des Hautes Fagnes 2007

Raid des Hautes Fagnes

– 17 juni 2007 –

Terwijl de meeste Fuerzanen zich vandaag zouden wagen aan de platte wielertoeristenrit van Gent-Wevelgem koos ik er opnieuw voor om naar Malmédy af te zakken voor de schoonste rit in België. Op zaterdagavond kwam ik mosselbiker Piet tegen het lijf gelopen en sprak ik ook nog even af met Gerrit. Beiden hadden zich ingeschreven voor de 105 km. Ikzelf koos dit jaar (wegens te weinig trainingskilometers) voor de 65 km.

Net zoals de vorige keren worden we onmiddellijk de hoogte ingestuurd. Ik besluit om er toch al stevig tegenaan te gaan want nadien volgen er enkele moeilijke passages en als je dan moeten aanschuiven gaat er reeds heel wat tijd verloren. Alles verloopt vlot tot er moet geschakeld worden! De versnellingen werken niet zoals het moet zodat ik vertrokken ben voor 65 km gesukkel met tand en wiel. Verdorie!

Dit zorgt er o.a. voor dat ik bepaalde passages noodgedwongen moet wandelen terwijl ik weet dat er anders zeker kon gefietst worden. In het begin erger ik me er enorm aan maar na verloop van tijd leg je je bij de feiten neer en probeer je er het beste van te maken.

Om het aprcours van de 65 km ontbreekt de lus naar de Hoge Venen maar dit zorgt er allerminst voor dat het makkelijker is. Zowat alle hellingen zijn immers ook opgenomen in deze kortere tocht. Via Ovifat gaat het richting Robertville om na het stuwmeer de bewuste technische passage te nemen. Langzaam rijden we weer richting Malmédy om na de groeve nog een fikse beklimming te nemen. Hier voel je de benen verzuren. Gelukkig ben je dan bijna aan de meet. Ditmaal lag de aankomststreep aan de sporthal en moesten we nog even door het drukke centrum “cruisen”. Voor de weinige fietskilometers behaal ik uiteindelijk een prima resultaat: 94ste op 596 renners. Een top 100 is dus mogelijk. Mits wat meer trainen (en een goede fiets) zit er dus meer in. Volgend jaar misschien?

Les cimes de Waimes 2007

Les cimes de Waimes – Waimes

– 17 mei 2007 – (chrono 70 km)

Les cimes de Waimes stond vorig jaar garant voor zondvloed en wintertemperaturen. Dit jaar had ik mezelf voorgenomen pas in te schrijven als het weer tenminste al wat lente in zich had. Helaas bracht de ochtendstond niet veel goud maar eerder een grijs en regenachtig uitzicht. Aangezien we reeds van de dag voordien in Robertville verbleven moesten we ons niet echt haasten om de start te bereiken. Eenmaal aangekomen in Waimes stonden de overige Fuerzanen al aan de inschrijvingen. Bert en Gerrit zijn van de partij maar ook Laurens en Steven Descheemaeker wagen de verre verplaatsing naar Waimes om deel te nemen aan deze marathontocht. Ik besluit om onmiddellijk mijn regenjasje aan te doen bij de start want vorig jaar ben ik hier helemaal verkleumd van de kou uit de wedstrijd gestapt na de skipiste. Dit jaar wil ik op zijn minst de tocht tot een goed eind brengen. De tijd? Dit speelt geen rol.

Om 09.30 uur schieten we uit de startblokken en begint de eerste klim. Op asfalt trekken we naar boven. De eerste cimes is meteen een feit. Nadien rijden we over een stukje fietspad op weg naar een echt “Far West” uitzicht. Langsheen de paarenranch rijden we tot aan de volgende hellingen. Ik besluit het rustig aan te doen omdat ik toch met de nodige frisheid aan de skipiste wil geraken. Gerrit is intussen al lang vertrokken en de andere Fuerzanen zitten ergens in de achtergrond. Aan de eerste bevoorrading kom ik Jo Naert (Beachbiker) tegen en samen besluiten we verder te rijden. Het traject is echt super! We rijden de vallei van de Warche in en krijgen af en toe een technisch hoogstandje voor de wielen geschoven. Behoedzaam laveren we tussen de modder, regen en de natte boomwortels. Wanneer we in Bayehon terecht komen weten we dat we aan de ultieme klim van de dag mogen beginnen. Vanaf hier gaat het bergop tot aan de top van de skipiste van Ovifat. Het eerste stuk klimmen we op een paadje in het bos om uiteindelijk de grasvlakte op te klauteren naar de tweede bevoorrading. Hier staat ook Joke! Blijkbaar vonden ook de meiden elkaar want samen met de vriendin van Jo piepen ze van onder de paraplu wie er allemaal al zwoegend de helling oprijdt. Eenmaal aan de bevoorrading hangt het bordje “nog 25 km”. Ik voel van mezelf dat ik al wat vermoeid ben van de inspanningen en neem de nodige tijd om te eten en te drinken. Het slechte weer speelt me voorlopig weinig parten. Ik heb het warm genoeg en denk ditmaal niet aan stoppen. Het meest vervelende is de regen en de modder op de bril. Zonder bril is het dan weer opletten voor het rondvliegend moddergeweld.

Samen klimmen we weer op onze mountainbike maar al vlug moet ik Jo toch wat laten rijden. De stroken die nu komen heb ik nog nooit gereden maar bevinden zich vooral op drassige ondergrond. De fiets wordt bijna de grond ingezogen. Dit maakt het natuurlijk extra moeilijk. Gelukkig hebben we reeds de meeste cimes overwonnen. Er wachten ons nog slechts 2 hellingen. De eerstvolgende is de lange maar minst steile helling van dit parcours. Op houten plankjes en op veenbodem rijden we naar het hoogste punt van België: Botrange. Eenmaal we de toren bereiken weten we tenminste dat er nu zeker een afdaling volgt. Deze afdaling brengt ons naar Robertville waar ik Joke nogmaals kruis. Vanuit de auto zoekt ze dekking voor de regen. Een korte stop en dan opdraaien voor de laatste helling (die naam waardig) van de dag: “Belair”. Ik ben nog maar het bord voorbij of de kramp schiet in mijn bovendij. Blijkbaar toch te weinig gedronken. Ik drink mijn bidon helemaal leeg en kieper nog een W-cupje achter de kiezen. De pijn verdwijnt weer even en zonder veel snee rijd ik toch de laatste helling pijnloos op. Wat volgt is de eindsprint naar Waimes. Voor mezelf zit er niet veel sprint meer in. Moe maar voldaan bereik ik na 4 uur en 42 minuten de streep. Als dorstlesser krijgen we Cola Zero overhandigd. Slechter kiezen kan niet! Suikerloos kieper ik het drankje naar binnen om dan vlug de fiets een wasbeurt te geven en mezelf weer herkenbaar te maken voor de mensen.

Blij met het halen van de streep maar het heeft me toch meer moeite gekost dan vooraf gedacht. De conditie is zeker niet echt super maar hoe kan het anders? De mountainbike herkent me nauwelijks nog. Wanneer je wat minder op de fiets kruipt dan laat zich dat al gauw voelen tijdens zo’n Ardennenmarathon. Dat hebben we vandaag alvast ondervonden. Op naar de volgende!