Tag Archive: Actualiteit

Mooie bericht van journalist Hans Vandeweghe

Hieronder de tekst die ik las op de blog van journalist Hans Vandeweghe. Mooi en eerlijk gezegd heel herkenbaar. Ook ik schrik me elke fietstocht wel eens te pletter of erger me aan het roekeloze gedrag. Maar ja, meestal krijg je de wind van voren dat de weg niet van jou is. Ik rij meestal alleen en op landelijke wegen én langs de rechterkant van de weg. Toch moet je soms straf in de remmen knijpen omdat een tegenligger je bijna de graskant in maait. Vandaar deze herkenbare tekst. Lezen die handel!

Ik kan de dood van Scarponi niet uit mijn hoofd zetten. Het heeft er behoorlijk ingehakt

 

Bij het fietsgekke geslacht Declercq zag ik voor het eerst het Youtube-filmpje van Michel Scarponi met zijn papegaai Frankie. Ze hebben bij de Declercqs ook een papegaai, vandaar hun interesse voor Scarponi die op training zijn Frankie op zijn schouder had zitten, liet wegvliegen en dan terugriep. Zoek het maar even op: mens en papegaai die één worden, allebei blauw en geel.

Een plezante mens, die Michele Scarponi, dat zie je zo. Een renner die blij was renner te zijn, zoals de meeste renners want anders kan je dat vak niet beoefenen. In de necrologieën werd dat gelukkig benadrukt. Ten overvloede werd ook vermeld dat hij wel eens een donkere periode heeft gehad en bij Fuentes en Ferrari patiënt was. Dat had er nu eens niet bij gemoeten.

Vroeg of laat liggen we allemaal tegen de grond, heel af en toe door onze schuld, maar meestal door de schuld van iemand in een stalen doos op vier wielen die zich oppermachtig voelt

Michele Scarponi is 37 jaar geworden en is dit weekend morsdood gereden door een auto die hem niet had gezien en/of een stopteken had genegeerd. Wie zal het zeggen wat de ware toedracht is en wat doet het er toe? De dood van Michele Scarponi is niet zo maar een ongeval, dit is ook het noodlot niet. Iedereen die fietst, herkent de wetmatigheid. Vroeg of laat liggen we allemaal tegen de grond, heel af en toe door onze schuld, maar meestal door de schuld van iemand in een stalen doos op vier wielen die zich oppermachtig voelt.

Nog maar eens is een wielrenner gestorven op training en deze helemaal alleen tijdens een losrijritje van niemendal tegen een kleine dertig per uur. Neen, geen wielerterrorist in een groep van gelijkgezinde fietshunnen. Evenmin een student die met doodsverachting tussen de auto’s laveert. Neen, een bijzonder handige solitair die één is met zijn machine, werd zaterdag genadeloos van de weg gemaaid en weet u wat de eerste bedenking is bij iedereen die wel eens fietst? Dat had ik kunnen zijn.

Eén zin is bijgebleven van alle interviews die Tom Boonen heeft gegeven net voor hij de fiets aan de haak hing. “Wat ik niet zal missen, is het gevaar. Elke dag, elke training was er wel dat moment dat ik overhoop had kunnen worden gereden als ik niet had opgelet.” Ik ben een ongetalenteerde wielertoerist van het zevende knoopsgat, maar recent maakte ik samen met een fietsmaat tijdens een tochtje net dezelfde bedenking. Kunnen wij nu echt geen enkele keer buiten komen zonder ons minstens één keer onwaarschijnlijk boos te moeten maken op een chauffeur die ons uit onkunde of onwil in de kant wil rijden, de pas afsnijden, geen voorrang geeft of wat al niet meer?

Iemand vijf meter voor jou zien opschept worden en bloedend op de asfalt gekwakt worden, dat beeld raak je nooit meer kwijt

 

Na twee zware ongevallen van een naaste, het tweede zag ik voor mijn ogen gebeuren, ben ik nog meer angsthaas op de fiets. Voortdurend wordt gepraat en gedirigeerd: pas op, auto voor, auto achter, vluchtheuvels, geparkeerde auto’s, putten en gaten in de weg aanwijzen. En nog ging het die ene keer finaal fout. Een auto met gierende banden uit een zijstraat zien komen, iemand vijf meter voor jou zien opschept worden en bloedend op de asfalt gekwakt worden, dat beeld raak je nooit meer kwijt.

Ik fiets zo defensief als maar kan. De richtsnelheid is een goeie 30 bij windstil weer, iets meer bij wind in de rug en pompen tot 30 bij wind op kop. Ik rij vaak alleen, ook soms met twee, één keer per week in een kleine groep. Ik rij nooit zo maar gratuit een kruispunt op, ook niet als ik voorrang heb, in elke geparkeerde of rijdende auto vermoed ik een aanslagpleger, ik rij heel zelden met twee naast elkaar.

Ik heb een bel, op de koersfiets, die blasfemie neem ik erbij. Ik draag altijd een helm die ik vroeger afzette in een lange, hete klim in een warm land, maar zelfs dat durf ik niet meer. En toch, elke rit – lang of kort – gaat het minstens één keer fout en zou ik de autobestuurder uit zijn/haar auto willen halen, de sleutels afnemen, een oorveeg geven en verder rijden.

Fietsers zijn niet de verkeersagressoren, het spijt mij zeer. De auto’s zijn de moordenaars en ik heb er zelf twee van

Fietsers zijn niet de verkeersagressoren, het spijt mij zeer. De auto’s zijn de moordenaars en ik heb er zelf twee van. Rij ik anders met de auto als ik een fietser zie? Ja, en ik herken ook de autobestuurders die zelf weten wat fietsen is. Zij houden in als ze een fiets kruisen, vertragen als ze een fiets inhalen, houden afstand, toeteren nooit en de echt begripvolle geven een rijdende fiets zelfs voorrang waar die eigenlijk zou moeten stoppen.

Ik kan de dood van Scarponi niet uit mijn hoofd zetten. Het heeft er behoorlijk ingehakt en mij gesterkt in mijn voornemen. Ik zal nog defensiever rijden, nog meer waarschuwen, maar mij nóg agressiever gedragen tegen wie mijn leven in gevaar brengt. Tot ze het leren.

Zure maatschappij

In wat voor een zure maatschappij zijn wij terecht gekomen?
Na het lezen van de krant vandaag blijkt nog maar eens dat we niks kunnen verdragen.
Straf dat mensen die ziek zijn ook al als ‘abnormaal’ worden beschouwd en niet meer welkom zijn.
Wat met die hardnekkige roker die telkens zo moet hoesten? Of die bewoner met een jankende hond?
Om nog maar te zwijgen van de hardhorige buren die hun televisie wat luider zetten of de spelende kinderen in de buurt.
Neen, blijkbaar is de wereld één grote citroen aan het worden.
Sorry, maar hier doe ik niet aan mee!

Artikel kan je hier nalezen: website de redactie

Mad world

Een videoboodschap die meer zegt dan woorden na de aanslag in Luik.
De video werd gemaakt door het programma “Man bijt hond”.

Ook deze tweet van Christophe Vandegoor mag er zijn:
Frituurmadam:’die sporters moeten whereabouts invullen,meneer,en die zot met wapens wordt niet gecontroleerd.’ Nu gij

Leuke hypothese

Als journalist kan je je dikwijls eens wagen aan een hypothese. Bekijk maar eens de mening van Karl Vannieuwkerke omtrent de Ronde van Vlaanderen.
http://vannieuwkerke.wordpress.com/2010/04/10/matti-breschel/
Mijn besluit is simpel: Spartacus uit Bern was sowieso de beste en krachtigste renner. Bovendien zal hij dit morgen nog eens netjes overdoen. Leve Cancellara!

Davy Coenen

Was me dat even schrikken toen ik daarstraks de wielerrubriek van sporza.be bekeek. Mountainbiker Davy Coenen overleed gisteren na een korte strijd tegen kanker. Net een jaar terug viel voor hem het verdict: een hersentumor. Ik herinner me nog de aanmoedigingen voor Coenen tijdens de wereldbekermanches in Houffalize 2007 en 2008. Bovendien stond hij ook meerdere keren samen met ons aan de start van de Ardense tochten. Zo won hij in 2008 ook nog de Raid des Hautes Fagnes. Ook al heb ik hem niet persoonlijk gekend. Het kleine wereldje van steeds terugkerende gezichten aan de start van die MTB-wedstrijden gaf me wel dat gevoel. En dan nog, als je zo’n nieuws verneemt doet het altijd wel zeer en sta je plots weer met beide voetjes aan de grond genageld. Neen, die terras aanleggen of die tekst nog nalezen is nu niet belangrijk. Genieten van elk moment en volgende week zeker eens die fiets opspringen om te leven en me uit te leven, dàt is belangrijk! Dat gaan we dan ook maar doen! Davy, het ga je goed hierboven… en ik denk wel eens aan jou als ik straks weer in Malmédy of Houffalize aan de start verschijn.

Fietspaden

Gisteren was minister Hilde Crevits aanwezig in de Zevende dag en ongelooflijk maar waar ze ergert zich blijkbaar aan dezelfde dingen: strookjes nieuwe asfalt die halverwege het fietspad eindigen. Leuk om vast te stellen. Benieuwd of onze minsiter van mobiliteit daar ook iets aan zal doen…

Soit, dat met een helm op uw hoofd uw haar alvast droog blijft is toch niet 100% correct mevrouw de minister. Maar voor de rest: respect en hopelijk loont uw aanpak en worden de fietsers binnenkort verwend op de weg!

1% eraf?

Vandaag wakker geworden met het nieuwsbericht dat onze minister van onderwijs wil besparen op het loon van de leerkracht. Zelden zo snel bij mijn bewustzijn geweest als deze morgen! Het is nu niet omdat het mijn werksector is dat ik van zo’n idee pisnijdig word, maar als ze een jaartje terug eens de lonen van al die topmanagers publiceerden, stel ik me de vraag of ze niet aan het verkeerde adres zijn voor die ene procent. Bovendien wordt het beroep van leerkracht te vaak afgedaan als een droomjob met wel héél veel vakantie.  Oké, dit is nu eenmaal zo dat er heel wat dagen zijn dat er geen kinderen op school aanwezig zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat er niet gewerkt wordt achter de schermen. Bovendien wordt het takenpakket dat op de school afkomt steeds ruimer en stellen de ouders ook steeds meer eisen. Er moet gewerkt worden aan een gezondheidsbeleid, een preventiebeleid, sociale vaardigheden, techniek op school, ICT,  en nog zoveel meer. Voor 1% minder loon wil ik wel een vermindering van het takenpakket in de plaats, maar misschien moet de Vlaamse regering gewoon zijn doelen wat bijschaven. Thuis moet je ook geen nieuwe auto kopen als er geen duiten zijn. Benieuwd of minsiter Smet dit blogje zou lezen… Misschien moet ik hem toch even een mailtje sturen.

't Is weer voorbij die mooie zomer…

    Het einde van de zomervakantie is in zicht… Vandaag nog even een rustig dagje “genieten” ingebouwd en enkele foto’s genomen van onze dochter die we willen gebruiken voor de komst van broer of zus. Jaja, ook dit komt steeds maar dichterbij. Intussen werd het oude wiegje van op zolder gehaald, werden de eerste babykleertjes gewassen en wijst Marie al naar haar eigen buikje terwijl ze het woordje “baby” uitspreekt. Misschien moeten we haar nog even duidelijk maken dat die baby enkel maar in mama’s buikje vertoeft.
Morgen wordt voor Marie weer de eerste dag naar “Petoeter” en komt de start van het nieuwe schooljaar wel heel dichtbij! De gezonde stress zoals de kinderen die ook straks zullen voelen begint langzaam te komen. De batterijen zijn opgeladen. We zijn er klaar voor!

Brr… vriezedag!

06 januari 2009:  Driekoningen maar ook vriezedag! Vandaag wordt het één van de koudste dagen in de afgelopen 10 jaar. We zullen het geweten hebben!

Deze morgen de auto met veel moeite ijsvrij kunnen maken. Het was zelfs zo erg dat mijn simpel maar o zo sierlijk ijsschrepertje de geest gaf.

Nou ja, wat is een ijsschrepertje? Even later hoor ik het nieuws op de radio waarin gezegd wordt dat er in onze hoofdstad een dakloze dood werd aangetroffen. Ook in eigen provincie werd een vermiste man dood teruggevonden. Brr… je krijgt het er nog kouder van. We mogen nog van geluk spreken dat we met onze muts, handschoenen en sjaal buiten kunnen komen om onze heilige koe, de wagen,  ijsvrij te maken. Wat een verschil in zorgen, bedenk ik me plots… . Uiteindelijk toch met een ronkende motor kunnen vertrekken richting school voor een nieuwe werkdag vol uitdagingen en … verrassingen. Zo stonden de kinderen van het koor deze middag plots aan het bureau met een recital aan Driekoningenliederen. Het is immers een slordige 2000 jaar geleden dat die drie wijzen (Melchiar, Kaspar en Balthazar) een bezoekje brachten aan de kribbe. Tjonje, tjonge, zou het toen ook zo koud geweest zijn? Ik hoop voor hen van niet!