Laatste berichten

Vakantie!

Vandaag is het de eerste dag van de Paasvakantie. Hiep, hiep hoera! Dit betekent een beetje meer tijd voor het gezinnetje, om de fiets op te springen en uitgestelde zaken eindelijk eens uit te voeren.
Vanmorgen maakten we met kleine Marie al een mooi knutselwerkje voor de 90ste verjaardag van meme Agnes. Lekker kliederen met verf op handjes en voetjes. Plezant!
Deze namiddag trekken we er nog even met de fiets op uit. Intussen toch al een viertal ritjes in de benen. Niet om over naar huis te schrijven natuurlijk maar het gevoel begint toch al wat te komen. Gelukkig!

Eindelijk is de lente in aantocht!

Het is weeral een tijdje geleden dat er een berichtje werd gepost. De afgelopen weken waren dan ook redelijk hectisch.  Zowel op school als thuis was er weinig ademruimte. Zo werd Marie’tje bevrijd van haar etterende oogjes door een dagje in het ziekenhuis te verblijven. Helaas was dit de aanzet tot een tweetal minder gezonde weken. Eerst was onze lieve meid wat buikgrieperig en daarna kreeg ze nog eens een deftige verkoudheid met hoestbuien er bovenop. Sinds dit weekend is Marie’tje gelukkig weer aan de beterhand. Niks te vroeg!

Met al deze bijkomende beslommeringen en de drukke schooldagen met nogal wat avondvergaderingen geraakt de fietsconditie maar niet van de grond. Vanmorgen toch weer de fiets opgekropen voor het derde tochtje van dit jaar! Het werd de toerrit van WTC Leiedal die ons van Wevelgem naar Kemmel bracht. Schoon tochtje die me toch weer iets meer dan 80 km op de teller bijbracht. Met de zonnige dagen in het vooruitzicht wil ik alleszins verder de bike op zodat de achterstand toch niet al te groot wordt, want voor je het weet staan de marathons weer voor de deur en wie dan over een slechte conditie beschikt kan maar beter thuisblijven.  Je merkt het de lente en de vakantie komen niks te vroeg om daar iets aan te veranderen.

Groot nieuws!

27-februari-2009-2.jpg

Groot nieuws uit Wilg 30! Kleine Marie zal straks niet meer alleen rondhuppelen in ons huisje. Ze krijgt er een speelkameraadje bij. Broer? Zus? We zien wel! Lowie? Mathilde? Rune of Zoé? Ook dit is nog niet duidelijk en zouden we bovendien nog niet aan jullie neus hangen! Eén ding is zeker: straks wordt het buikje van mama Joke weer lekker dik en mag er weer uitgekeken worden naar een “nieuw Vanhauwaertje”. We houden jullie alvast op de hoogte!

Kleine Marie wordt intussen al heel mobiel. De laatste twee weken wisselde ze haar sluipkwaliteiten in voor het echte kruipwerk. Op handjes en knietjes trekt ze doorheen het huis. Er worden serieuze afstanden afgelegd op een dagje hoor! Bovendien is niks nu nog veilig. Kleine Marie geraakt overal!

Komende dinsdag wordt het echter minder plezant want dan moet Marie’tje eventjes de dagkliniek in. Ze zullen er haar traankanaaltjes doorprikken zodat ze nadien verlost zal zijn van die etterende oogjes. Niks te vroeg trouwens want het dagelijks (meermaals) uitwassen van haar oogjes begint heel wat weerwerk te krijgen. Ze weent en gilt het huis bijeen. Maar voorlopig is er nog geen broer of zus die kan komen helpen… Nog heel even geduld daarvoor… .

Eindelijk de fiets op!

Vandaag lukte het eindelijk om eens de fiets op te springen. Na meer dan drie maanden wist mijn fiets waarschijnlijk niet wat hem overkwam. Toegegeven… de benen hadden waarschijnlijk hetzelfde idee. Na een tochtje van ongeveer twee uur was het duidelijk dat er nog veel werk aan de winkel is. Gelukkig zijn er eerste echte mountainbikemarathons maar in mei. We hebben dus nog even om de motor weer op toerental te krijgen.

Het leven zoals het is: huisman!

Vandaag ging mama Joke werken en zorgde papa Bert voor kleine Marie. Altijd plezant om eens een dagje alleen door te brengen met dochterlief. Bovendien was het een speciale dag want er stond een bezoekje aan de oogarts op het programma. Na een lekker badje liet Marie zich gewillig aankleden en trokken we richting oogarts. Ook daar was Marie heel rustig. Enkel wanneer de dokter een fluorescerende  vloeistof in haar oogje bracht was het even gejammer. Na het bezoekje was het duidelijk dat Marie’tje haar traankanaaltjes dienen doorprikt te worden. Op dinsdag 10 maart moet Marie dan ook binnen in het ziekenhuis. Tot dan wordt het nog een hele karwei om de oogjes ettervrij te houden.
In de namiddag trokken we op uitstap naar oma en viel dochterlief plots in slaap in de buggy. Thuisgekomen voorzichtig in bedje gelegd totdat het fruitpap-tijd was. Marie’tje dan maar wakker gemaakt en tegen beter weten in haar papje gegeven. Blijkbaar was dat niet naar haar zin want dat bedje was toch zo goed! Gevolg: hevige huilbui en bijna geen hapje in de mond. Hier werden de zenuwen van de papa even op de proef gesteld. Maar na een ingehaald slaapje was Marie weer de vrolijke meid en beleefden we nog dolle momenten.  Zo speelt ze heel graag met haar knijpballetje. Ze kan schaterlachen bij het gooien van het balletje naar elkaar. Zalig!

Traphangen!

Traphangen? Wat is dat nou voor iets? Wel, aangezien ik nog steeds veel last had van mijn borstkas – de pijn was nog toegenomen en goed slapen was onmogelijk – besloot ik om nog maar eens de dokter te raadplegen. Besluit: waar de onderste ribben samenkomen aan het borstbeen loopt het fout en zit alles niet zoals het moet. Oplossing: kraken of je eens goed laten hangen met je hele lichaam. De enige plek waar me dit lukt is aan de trap. Zo hing ik reeds een paar keer aan onze nieuwe trap om daarna toch wel wat verschil te voelen. Hopelijk is dit vlug opgelost en kunnen we eindelijk weer eens de fiets op. Het is immers hoog tijd! Ik moet zeggen dat het wel al begint te kriebelen… en als het kriebelt moet je sporten hé!

Niemand ontsnapt aan "meneer griep"

De eerste maand van 2009 zit er zo goed als op.  Deze week nog serieus wat last gehad van mijn longen (of zijn het de ribben?). Blijkbaar is er toch iets blijven “plakken” na die griep van vorige week. Bij Joke is het zeker blijven hangen, want zij was deze week geveld door het virusje. Op die manier ontsnapt er dus niemand aan “meneer griep”. Voor de rest was het een drukke week met weinig nieuwsfeiten.
Kleine Marie beleefde trouwens een super week! Ze was ferm actief en at dat het een lieve deugd was! Zelfs ‘s nachts liet ze zich af en toe eens horen om toch nog wat te drinken te krijgen. Kortom: ze is weer de oude, speelse, goedlachse Marie! Bekijk maar eens het filmpje dat we maakten tijdens haar speelmomentje.

Back in business!

Met deze slogan begon onze mountainbiketrots Filip Meirhaeghe opnieuw na zijn dopingschorsing aan het tweede deel van zijn wielercarrière. Voor mezelf betekent het een herstart na een weekje lappenmand. De afgelopen week véél gerust, veel gezeteld, veel nieuws gevolgd en bekeken op televisie. Zo was er Obama die tot eerste zwarte president gekroond werd, maar vooral het drama van Dendermonde zal bijblijven. Wat bezielt iemand om als een gek tekeer te gaan in een kinderdagverblijf? Nu ikzelf ook papa ben, sta ik er waarschijnlijk nog veel meer bij stil. Maandag gaat kleine Marie ook weer naar haar vertrouwde plekje “Petoeter”. Een mens zou het eventjes benauwd krijgen…  Ik denk dat die zoen morgenochtend nog een dikkere smakkerd zal zijn dan gewoonlijk. Wedden dat ik niet de enige papa zal zijn?

In de ziekenboeg

Man, man, man, miserie! Niet enkel Fernand van de Kampioenen kent die uitspraak. Het is er eentje waar ik me deze week perfect kan in vinden. Reeds van zaterdag lig ik immers in de lappenmand. Opgestaan met keelpijn, hoesten en koorts. Voor alle zekerheid naar de dokter geweest want hoe vlugger je er bij bent, hoe vlugger je “die beestjes” de baas bent. Helaas dus… blijkbaar was het virusje Influenza A zo vriendelijk geweest zich te nestelen bij mij. Lang geleden dat ik nog de griep had en hopelijk zal het nog lang duren vooraleer hij de volgende keer zal langskomen. Man, man, wat ben je daar mottig van!
Intussen kreeg ook kleine Marie het leuke beestje te pakken en zitten we hier reeds een weekje samen “gezellig” te zieken. Gelukkig is mama Joke de rots in de branding! Ik hoop dat ik me vlug een stuk beter voel en weer naar het werk kan want ook daar beginnen er stapeltjes te groeien. Gegroet!

O what a day!

Vandaag, 13 januari 2009: een speciale dag want precies 4 jaar geleden was het het begin van Joke en Bert. Die bewuste donderdagavond startte ons avontuur. Nu 4 jaar later is er reeds heel wat gebeurd! Intussen zorgt Marie voor de nodige animo en werd Wilg 30 onze nieuwe thuis.
Voor de rest was het een dag zoals 13 (hoe origineel) in een dozijn. Beginnen met het dagelijkse ochtenritueel: was, plas, koffietas en jas. Gevolgd door een ritje langs Petoeter om nadien school op te zoeken.  O ja, toch een kleine unieke belevenis deze morgen: het had niet gevroren! De eerste keer in dit nieuwe jaar dat er ‘s morgens geen ijslaagje op de auto lag. Dank u wel!

Vanavond zal het alleszins geen uitbundige feestpartij worden want na het thuiswachtscenario van gisteren waarbij dochterlief weigerde tot slapen en eten, zal ik mezelf eens voornemen vroeg onder de wol te duiken. Benieuwd of kleine Marie dat toelaat…