Laatste berichten

De kasseien van Parijs-Roubaix.

Ik hou er van om elk jaar eens de kasseien van deze helleklassieker zelf aan den lijve te voelen. Natuurlijk is dat des te plezanter als je dit de week voor de beruchte koers doet want dan is het volledige parcours bewegwijzerd en zijn de stroken ook genummerd. Net als drie jaar geleden besloot ik de starten in Camphin-en-Pévèle en langs de weg naar Orchies te fietsen. Van hieruit zou ik dan de overige 60 km volgen naar de piste van Roubaix. Na het ererondje zou ik dan terug fietsen naar de startplaats van de dag. Ditmaal was de koersfiets thuis gebleven -aangezien ik mijn Merckx-fiets toch nog een aantal jaren wil houden- en koos ik voor de mountainbike om te dokkeren over de kasseien.
De wind was in de aanloop nog mijn bondgenoot maar zou voor de tocht richting Roubaix voor het overgrote deel in het nadeel blazen. Dit betekende wel dat de uiteindelijke slotkilometers van Roubaix naar Camphin-en-Pévèle dan weer wind in de rug zou opleveren. Altijd een aangename meevaller op het einde van een tocht. Het parcours was al perfect bepijld en na zo’n 17 kilometer aanloop kon ik aan de eerste kasseistrook van Orchies beginnen. Heel wat andere fietsers waren ook op pad en éénmaal de zone van Mons-en-Pévèle en Cysoing in zicht kwam werd het steeds drukker op de kasseien. De campers stonden reeds langs de kant van de weg geposteerd en aan de molen van Templeuve was er zelfs al een heel fandorp van Tom Boonen. De wieken van de molen brachten ook zelfs hulde aan onze Flandrien. Ik trok verder richting Carrefour de l’arbre en was toch blij dat deze strook achter de rug was. Deze kasseien zijn echt op een hoopje gegooid en doen je beven van kop tot teen. Gelukkig zat ik op de mountainbike en niet op de koersfiets. Na de laatste strook in Hem pikte ik aan bij een groepje Britten om samen richting piste te rijden. Na zo’n 75 km kon ik helaas de piste niet oprijden aangezien alles afgsloten was en in gereedheid werd gebracht voor de dag nadien (wielertoeristen) en voor de hoogdag van zondag. Na een mini-pauze besloot ik Roubaix te verlaten en terug te keren naar de auto. Zonder een druppel water in de bidon was ik toch nog genoodzaakt een extra stop in te lassen want ik kreeg een ongelooflijke kramp in de buik. Een bakkerij in Willems bracht soelaas met een heerlijk taartje, een cola en een ice-tea. Uiteindelijk verdwenen de krampen en reed ik nog probleemloos richting Camphin-en-Pévèle nagenietend van een mooi tochtje over Noord-Franse wegen.

Mats op Chiroweekend

Dit weekend trok Mats voor het eerst op weekend met de Chiro. Samen met de andere sloebers verbleven ze in de Warande in Heule. Hij heeft zich ferm geamuseerd en kwam thuis met weinig vuile was. Een washandje? Niet nat geweest. Handdoek? Nog netjes opgeplooid. Verse kledij? Het meeste zit nog netjes in de valies. Makkelijk toch zo’n weekend met de Chiro hé!

Clara naar het ziekenhuis

Clara moest vandaag eventjes het ziekenhuis binnen om haar tandjes te laten verzorgen. Ze heeft last van kaasmolaren, een afwijking van de tanden waarbij het glazuur aangetast wordt. Door het glazuurdefect zijn deze tanden zeer poreus en uiterst gevoelig voor gaatjes. Bovendien kunnen ze moeilijk opgevuld worden en daarom zullen ze die tanden nu preventief opvullen. Clara vond het alvast niet zo erg want ze mocht reeds van de avond voordien bij oma en opa logeren om dan ‘s morgensvroeg in pyjama naar het ziekenhuis te trekken in Brugge. Kort na de middag was alles achter de rug en mocht Clara het ziekenhuis verlaten. Dit werd gevierd met … een ijsje! En de tanden werden goed bevonden.

Een echte Flandrienne!

Op de wielerhoogdag Saint-Vélo was er in afwachting van de aankomst van de profs een wedstrijdje voor de kinderen tussen de 3 en de 5 jaar. Op hun loopfietsje moest er zo’n 200 meter worden afgelegd met start en aankomst aan de legendarische meet in ‘Via Vanackere’. In de aanloop had ik Clara kunnen warm maken om deel te nemen aan deze wedstrijd en zo geschiede. Ze was helemaal klaar om het beste van zichzelf te geven en deed dit dan ook! Clara bolde als tweede over de meet bij de meisjes en was bijzonder fier. Nadien mochten alle deelnemers ook nog eens op het grote podium om hun prijsje en medaille in ontvangst te nemen. Dikke bravo, Clara!

Matthias 18 jaar.

Ook kleine jongens worden groot. Zo vierde neef Matthias gisteren zijn achttiende verjaardag. Amai! We mochten allemaal meegenieten van deze speciale gebeurtenis en werden eerst uitgenodigd aan de koffietafel om na een lekkere warme hap de feestzaal op te zoeken in de Chevalier. Met een schitterend filmpje, een verrassend concert van Alive en een leuke fuifje er bovenop werd de grote neef ferm gevierd. Ook Marie en Mats genoten nog mee van dit late feestgedruis. Clara zocht al eerder haar bedje op na een drukke dag vol spelplezier.

Verjaardagsfeest Clara

Wat keek Clara al lang uit naar deze speciale dag. Voor het eerst mocht ze een feestje houden om haar verjaardag te vieren. Toegegeven, ze moest ook lang wachten op dit feest want bijna een maand na haar vijfde verjaardag mochten de vriendjes van de klas komen spelen. Amai, wat kunnen die kleuters decibels creëren! Ze waren allen super uitgelaten en enthousiast waardoor het soms wel héél luid ging. Maar één ding stond vast: ze amuseerden zich rot: ze trokken allerlei verkleedkleren aan, knutselden een gekke bril, aten lekkere poffertjes, speelden poppenkast en maakten vooral veel plezier. Wat was Clara blij met al die vriendinnetjes in haar huis. En ja, het woord ‘stilte’ krijgt nog zo meer betekenis wanneer de rust ‘s avonds is teruggekeerd. Sssst…

‘t Is carnaval!

Vooraleer we de krokusvakantie induiken is er eerst nog het traditionele carnavalsfeest is op school. Papa Bert loopt hier allesbehalve warm van want verkleden is immers niet zijn allerleukste bezigheid. De kinderen daarentegen zijn dolenthousiast en kijken echt uit naar dit feest. Met het thema ‘glitter and glamour’ in de lagere school wordt er een rollerdisco gehouden. In de kleuterschool mogen de kinderen zelf kiezen welk kostuum ze aantrekken. Onze clown des huizes koos natuurlijk voor Dobus!

Een eitje voor Mats en Marie.

“Papa, ik wil graag een eitje eten.”
Geen probleem, Mats!
“Maar wel een zachtgekookt eitje, papa.”
Wel, Mats, zoek eens op hoe lang dit dan moet koken.
En zo geschiede: Mats zocht dit op en belandde op de website van Piet Huysentruyt waar hij de kok ook nog croutons en spekblokjes zag maken om bij het eitje te eten.
“Hé papa, dat wil ik ook!”.
Nou ja, we deden ons best en dit was het resultaat.