Raid des Hautes Fagnes

Malmedy.jpgRaid des Hautes Fagnes staat bij mij al enkele jaren synoniem voor de mooiste marathontocht in eigen land. Dat deze marathon plaatsvindt in het verre Malmédy neem ik er dan ook graag bij want zelden rijd je op zo’n prachtig parcours en is de organisatie zo dik in orde als in deze RDHF.

Als gevolg van de verre verplaatsing is vroeg opstaan noodzakelijk. Omstreeks 05.45 uur zetten we koers richting Oostkantons. Het weer ziet er nog redelijk uit: niet te fris, niet te warm en voorlopig is er van regen geen sprake. Hoe meer we richting Ardennen trekken, hoe blauwer de hemel zelfs wordt!

Na een dikke 2 uur rijden komen we aan bij de expohal van Malmédy, het zenuwcentrum van deze organisatie. Intussen kregen we reeds een sms uit Wevelgem met de leuke melding dat het er deftig aan het gieten is. Oei, wordt het dan toch nog een verzopen marathon? Hopelijk niet. Ik besluit toch maar om zonder regenjasje te vertrekken en zou daar later geen spijt van krijgen.

Na het plaatsen van het startnummer en de banden nog even opgepompt te hebben fietsen we al even de startklim gedeeltelijk op. Het is duidelijk dat dit een zware brok zal worden! Al vlug keren we ons vehikel en rijden we naar de start. Om 09.30 uur weerklinkt het startschot en zijn we weg voor 90 km biken doorheen de prachtige Oostkantons. Op het menu staan er bovendien meer dan 2300 hoogtemeters en gelukkig ook een 5-tal bevoorradingen.

De startklim van Outrelepont is een deftige kuitenbijter die al onmiddellijk naar adem doet happen. Eenmaal boven is het kaf al serieus van het koren gescheiden en brengt een razendsnelle afdaling ons in een mum van tijd naar de volgende helling. De eerste 25 km zijn een helse aaneenschakeling van klimmen en technische passages. Zo passeren we ook aan Ferme Libert waar we via een tunnel de 4-cross piste dwarsen. Tot aan bevoorrading 1 is er van rust weinig sprake. Ook daarna blijft het prachtig maar hard. De vallei van de Tros Marets doet ons even wandelen maar ook dat hoort erbij! Na zowat 30 km komen we aan de Hoge Venen. Hier bolt het een stuk beter en krijg ik de tijd om wat op adem te komen. Ik nestel me in het wiel van een Vegabiker uit Tielt en samen rijden de we Hoge Venen (en tweede bevoorrading uit) om koers te zetten naar de vallei van de Bayehon. We zijn halfweg en het vervolg belooft zeker nog de moeite te worden. Ik besluit dan ook even wat gas terug te nemen en tot aan het kasteel van Reinhardstein op wat reserve te rijden. Vooraleer we het majestueuze kasteel bereiken mogen we eerst nog even de skipiste van Ovifat afdalen om daarna via prachtige stukken verder af te zakken naar het riviertje. De klim van Reinhardstein is kort maar steil en de bevoorrading op het binnenplein van goudwaarde! Ik herinner me nog het resterende deel (nog 23 km) van vorige jaren en neem dan ook de tijd om wat energie op te doen. Malmedy2.jpgOnmiddellijk na de passage over de stuwdam worden we via een supersteile afdaling opnieuw naar de rivier geloodst. De volgende klim is onberijdbaar en brengt ons al stappend naar het gehucht Walk. Eenmaal we weer voldoende hoogte bereikt hebben worden we weer de dieperik ingestuurd om daarna een extra lusje eraan te breien. Hier rijden de 65 km rijders onmiddellijk naar de slotklim terwijl de overige afstanden er een extra stuk bijnemen met nog eens twee superklimmen. Het venijn zit duidelijk in de staart en werd ook vooraf aangekondigd. De drie zwaarste klimmen werden opgespaard tot het laatst. Een helling van meer dan 20% gevolgd door een zuigende klim op de steengroeve brengen ons op een goede 5 km van de meet. In de afdaling van de voorlaatste klim verlies ik even de controle op de losse keien en ga ik uit de bocht. De fiets knalt tegen de grond maar gelukkig kom ik nog goed tegen de bultige ondergrond terecht. Helaas krijgt de achterderailleur een stevige knauw en lukt het schakelen niet meer. De laatste klim wordt dan ook een calvarietocht met veel gesakker, een vastzittende ketting tussen pion en wiel en zwaar stoempen op het middenblad naar boven. De frustratie doet me nog even sneller rijden en zorgt ervoor dat ik nog één doel heb: eindigen onder de zes uur! Na een spurtje in de straten van Malmédy klok ik uiteindelijk af in 6 uur 01 minuut. Een minivloekje, maar vooral tevredenheid dat dit serieuze beest weeral eens werd bedwongen. Bovendien mogen we in beide handjes wrijven dat we er zonder letsels vanaf zijn gekomen.
Eén ding staat vast: hier komen we volgend jaar zeker terug. Deze toch is zonder twijfel de mooiste die er is in eigen land. Het parcours is schitterend. De moeilijkheidsgraad juist voldoende om te zweven tussen genieten en haten. Iemand die hier voor de eerste keer een Ardennentochtje rijdt zal wel eerder in de tweede categorie terecht komen. Kortom: je moet het eens doen maar zorg dat je toch wat getraind bent!

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *