Ardennes Trophy – Theux

Tien dagen na de wedstrijd in Waimes staat traditiegetrouw de Ardennes Trophy van Theux op het bikersmenu. Deze oudste Ardennenmarathon in zijn soort was reeds aan zijn 23ste editie toe. Dit jaar werd het parcours uitgebreid tot 90 km en zo’n 2400 hoogtemeters. Met de vorige editie van deze Ardennes Trophy nog vers in het hoofd (lees: een serieuze klop tussen kilometer 60 en 75) had ik me voorgenomen om op reserve te rijden. De weinige slaap van de afgelopen dagen en de opkomende keelpijn zorgden bovendien niet voor het allerbeste gevoel. Dit zorgde er ook voor dat ik pas op Pinkstermaandag richting Ardennen trok. Opnieuw een lange maar schitterende bikersdag tegemoet… .

Na een autorit van een goede 2 uur kwam ik aan in La Reid. Al vlug vond ik de collega-Fuerzanen en kon ik mijn startpakket afhalen. Een korte opwarming volgde om nadien ons klaar te maken voor de start. Omstreeks 09.30 uur weerklonk het startschot en wachtte de eerste van de 20 genummerde hellingen. Een eerste lus bracht ons naar de windmolen van Bonromme en de schitterende paden langsheen de Winamplanche. Een voortdurende aaneenschakeling van klimmen en technische afdalingen over losse keien. Je aandacht erbij houden is meer dan nodig! Na 20 km volgde de eerste passage aan de aankomst en zat ik nog redelijk goed op schema. Ik stopte even om wat te eten en te drinken. Na de korte pitstop trok ik verder en reden we richting kasteel van Hodbomont en de site van Tancrémont. Na de afsplitsing van de kortere afstanden wachtte ons een 3 kilometerslange klim richting Sohan. Hier begonnen de hoogtemeters voor het eerste door te wegen. Gelukkig wist ik uit de vorige editie dat ik best nog wat reserve hield om de zware stukken na het kasteel van Franchimont nog goed te kunnen verteren. Dit kasteel kwam er redelijk vlug aan en met steile stukken van meer dan 14% is deze helling dan ook een geseling voor vele bikers. Bovendien moest iedereen dit jaar klimmen tot aan de poorten van dit oude kasteel. Ook de mindere berggeiten van de 50 en de 70 km baanden zich hier een weg naar boven. Het was dan ook laveren tussen stappende bikers om veilig boven te geraken. Er stonden nu reeds 60 km op de teller en er wachtte me dus nog een 30-tal kilometers tot de eindmeet. Via de hellingen rondom Polleur trokken we de finale in om voor de eerste keer te moeten aanschuiven juist voor de laatste bevoorrading. Hier was er namelijk een technische afdaling die ervoor zorgde dat sommigen er liever te voet afdaalden. Gevolg: een lange wachtrij van bikers om de singletrack afdaling in te duiken. Even was er opschudding toen een ongeduldige mountainbiker de menigte wou voorbijsteken en tegengehouden werd door een collega die fijn zijn beurt afwachtte in de rij. Na een klein handgemeen namen beide kemphanen opnieuw hun fiets vast om de strijd verder te beslechten aan de aankomstmeet (wat ook gebeurde).
Ik besloot toch nog een tandje bij te steken gedurende de laatstse klim. Aan de voet van de helling stond Pieter me aan te moedigen en wist hij me te vertellen dat Bert Desimpelaere zo’n 9 minuten voor mij voorbij gefietst was. Dit maakte me alvast blij want in Waimes moest ik nog 20 minuten goed toegeven. Uiteindelijk bolde ik na 5 uur 39 minuten over de streep op een 168 stek van de 596 deelnemers. Vooral het besef dat het de goede kant opgaat met de conditie en dat ik de man met hamer niet tegenkwam maken me gelukkig. Missie volbracht!

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *