Leve tante Cile!

Zondag besloot ik om nog eens mijn favoriete trainingsroute te rijden rondom Kluis en Ronse. Deze route breidde ik naderhand uit to zo’n 70 km en brengt je over de mooiste plekjes en hellingen van de Vlaamse Ardennen. Het is een Ronde van Vlaanderen per mountainbike. Een route die bovendien kan tellen want de vorige keren bezorgde ze me toch steeds zo’n 1100 hoogtemeters.
Met de nieuwe Edge op het stuur wou ik deze route vastleggen en exact weten hoeveel hoogtemeters de tocht precies telt.  Ondanks het grijze kille weer trok ik me omstreeks 08.45 uur op gang. Here we go!
De spieren moesten duidelijk nog warm lopen want in het begin draaide het niet al te vlot. Na verloop van tijd ging het beter maar lagen de paden er echt wel lastig (lees: modderig en glad) bij. Na de Paterberg hield ik een korte technische stop om de vering te checken. Het was me al opgevallen dat de kasseien van de Kwaremont serieus dokkerden. Het kon ook niet anders: de rebound zat vast en zorgde ervoor dat ik precies met een vaste vork op pad was. Helaas kon ik dit niet oplossen en zette ik mijn weg dan maar op die manier verder richting Koppenberg, Maria Borrestraat, Stationsberg en Taaienberg. Na deze helling ging het richting Ronse via Breucq en het Muziekbos. Tijdens de afdaling sloeg het noodlot echter toe. Een krakend geluid gevolgd door een lekke band. Hier stond ik dan met een kapot achterwiel en een scheurtje in de buitenband. Zo’n goede 10 kilometer verwijderd van de wagen en dit om 12 uur ‘s middags aan de rand van het muziekbos. Ik besloot af te dalen en een hulplijn in te roepen. Eerst even het thuisfront verwittigen en dan hopen dat nonkel of tante de telefoon opnemen. Een eerste poging faalde maar bij een tweede pogiing kreeg ik toch tante Cile aan de telefoon. Wat een geluk! Redding nabij! Ik wandelde verder richting kliniek en niet veel later kwam ‘de pechdienst’ me oppikken.  Wat was ik blij tante Cile te zien! Duizendmaal dank om me uit de nood te helpen! En ja hoor, de tip die tante me gaf in de auto was wel passend: “Misschien moet je steeds gaan fietsen in de streek waar er familie woont.” Wel, gelukkig wonen jullie daar in de buurt want deze Vlaamse Ardennen zijn een parel om in te mountainbiken en draag ik in mijn fietshart. Bovendien kom ik terug om mijn rit te vervolledigen want nu strandde ik na 54 km en miste ik op die manier nog enkele beklimmingen en hoogtemeters. But: I’ll be back!

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *