De tocht van de doorzetting.

Traditiegetrouw stond op Pinkstermaandag de Ardennes Trophy genoteerd op de kalender. Deze “moeder de marathons” wordt gereden in Theux en omstreken. Met zijn koninginnenafstand van 90 km en 2400 hoogtemeters is dit alvast geen tocht voor watjes. Wat ook bleek … . Het was reeds lang geleden dat ik me nog eens waagde aan de langste afstand in Theux. De vorige jaren nam ik steeds de middellange afstand (65/70 km) voor mijn rekening. Ik had immers in het verleden eens serieus de man met de hamer ontmoet op de langste afstand. Maar kijk, tijd heelt alle wonden en doet vergeten: dit jaar stond ik om 09.30 uur opnieuw aan de start voor de langste tocht. Samen met Bert Desimpelaere  trok ik me op gang en lieten we de eerste kilometers rustig op ons afkomen. Zo’n 5 minuten na ons startten ook Steven D. en Bert Declerck. Op het menu stonden 20 genummerde hellingen met ondermeer de beklimming van het oude fort van Franchimont.
Na zo’n 20 km passeerden we een eerste keer de aankomstplaats. Hier bleek ook de eerste bevoorrading te zijn maar die ontsnapte toch aan mijn ooghoeken.  Intussen had Steven D. ons al lang te grazen genomen en vloog hij verder op dit veeleisende parcours. We bolden verder richting Becco en Hodbomont. De hellingen werden al wat grilliger en liepen soms over serieuze steenblokken. Ook de afdalingen waren niet van de poes! Geconcentreerd blijven en je eigen tempo blijven rijden, was de boodschap. We waren immers nog niet halverwege. Aan de tweede bevoorrading nam ik ruimschoots de tijd om bij te tanken en liet ik mijn kompaan Bert verder rijden. Van de andere Bert was er voorlopig nog geen teken… Dit duurde echter niet zo lang meer. Aan de voet van helling 9 (Sohan) kwam hij bij me … en over me heen gewalst. Dit gaf me plots een dreun waardoor ik (meer in het hoofd dan in de benen) het zwaar kreeg. Uiteindelijk reed ik op mijn eigen tempo tot aan de klim en bevoorrading te Franchimont. Hier was een verleidelijke shortcut mogelijk maar ik besloot om toch de volle afstand te rijden. Ik herinnerde me uit het verleden dat er nog een serieuze brok wachtte richting autosnelweg. Niets forcerend maar eerder op karakter trok ik me opnieuw op gang op zoek naar helling nr. 6. De twijfel sloeg opnieuw in de benen bij het aanschouwen van het bord: er wachtte immers opnieuw een deftige klim en er stonden nog zo’n 25 km op het menu. Na zelfs een korte bezinning aan de kant besloot ik de knop om te draaien en het positief te bekijken: ik had immers al 65 km overwonnen en er zaten al 15 hellingen in de kuiten. Hop Bert! Volhouden en blijven rijden! Met deze peptalk reed ik naar omhoog en uiteindelijk liep het plots weer beter. Ik haalde opnieuw anderen in en kon  – op een krampje in de kuit na – vlotjes doorrijden. Sneller dan verwacht kwam ik zelfs aan klim nr. 3 (Staneux). Deze brok venijn is even zwaar als het dessert dat nog moet komen maar lag me wel. Een breed bospad die steil begint en eindigt in een lange uitloper. Met de laatste bevoorrading in zicht besloot ik nog even bij te tanken om nadien de laatste twee gekende hellingen op te klimmen. De aanloop naar deze voorlaatste hindernis verliep dit jaar een stuk anders en deed je even hopen dat je misschien halverwege de klim zou uitkomen aangezien het ‘voorspel’ al serieus bergop liep. Mis, bleek uiteindelijk! Een haakse bocht naar links, schakelen naar de koffiemolen en op naar de top! Ook hier liep het plots weer stukken beter. De bochtige afdaling naar de voet van de laatste klim bezorgt je nadien zelfs vleugels zodat het “venijn van de staart” eigenlijk best te verteren valt. Op deze slotklim zie je velen zich luidop afvragen waarom ze deze morgen weer afzakten naar Theux. Eenmaal aangekomen is het antwoord simpel: omdat dit de moeder der marathons is en misschien één van de zwaarste in zijn genre…
Ardennes Trophy, lieve vriend, ik kom terug! Wat de afstand wordt laat ik nog even in het ongewisse. Direct na de meet was ik overtuigd om voortaan maar de 70 km te fietsen maar iets in mij wil ook wel revanche voor de editie van dit jaar. Tijd zal weeral eens raad brengen…

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *