Panama

map-panama.jpgEen gewonnen reis smaakt altijd zoet. Je reist naar de andere kant van de aardbol om te genieten van zon, zee en natuur. Negen dagen om Panama een (nog) niet toeristische trekpleister te verkennen.

Donderdag 01  april 2004

Om 9 uur begon de tocht richting Parijs. Zonder tickets in de hand waagden we ons richting luchthaven Orly. Ja, een reis winnen is altijd plezant, al moet je af en toe de gebrekkige informatie erbij nemen. Want zeg nu zelf: zonder één officieel papiertje reden we richting lichtstad om ons er aan boord te hijsen van een vlucht met bestemming Panama. Als dit maar geen aprilgrap wordt…

Eenmaal aangekomen in de luchthaven van Orly bleek alles toch in orde te zijn. We stonden vermeld op de lijst en konden alvast beginnen dromen van onze bestemming. Tijd zat namelijk om te dromen, want de vlucht bracht ons eerst naar Madrid om daarna via Miami naar onze bestemming te vliegen. Om ongeveer 2 uur ‘s nachts (plaatselijke tijd) voelden we de tropische hitte rondom ons. De bus bracht ons naar een plaatselijke Holiday Inn waar we konden genieten van een korte nachtrust.

Vrijdag 02  april 2004
Sightseeing! Je bent in Panama dus trek je onmiddellijk naar het kanaal. We brachten een blitzbezoekje aan de Mirafloressluis. Dit is de eerste sluis langs de kant van de Pacifische kust. Immense schepen passeren hier dagelijks de sluis om het kanaal door te varen. Na een tochtje van 80 km verlaten ze terug deze kunstmatige rivier om opnieuw volle zee in te varen langs de andere kant van het land.

Als echte toeristen rijden we met de bus door de binnenstad van Panama. Veel geschiedenis heeft dit land nog niet. We bezichtigen enkele kerkjes en oude ruïnes om daarna een wandelingetje te maken in de winkelstraat. Niet echt “ons ding” eigenlijk! Gelukkig kwam er een krasse 76 jarige man op ons af. Hij gidste ons doorheen de straatjes en nam ons mee naar de vismijn. Hij vertelde honderduit over het schone Panamese leven, “de chuicas”, de Pelikanen die hier de luchtmacht werden genoemd, het openbaar vervoer en de verschillende Indianenstammen. In de vismijn proefden we van een plaatselijke delicatesse die best wel te pruimen viel! Na deze korte kennismaking met de hoofdstad was het tijd om naar onze stek van de komende dagen te gaan: Décameron Beach Resort op de Playa Blanca te Farallon, zo’n 115 km verwijderd van de drukke stad.

Wat een resort! Zo’n luxe had ik nog nooit gezien. Je komt binnen en voor je zie je onmiddellijk de zee met het witte strand. Daar juist voor bemerk je nog één van de vier zwembaden met bijhorende cocktailbar. Omkomen van de honger is hier onmogelijk. Je hebt de keuze uit 6 verschillende restaurants met diverse specialiteiten. Wie dorst heeft gaat naar de bar en bestelt eventjes één van de 30 verschillende cocktails. Wie te lui is om te wandelen kan met een elektrisch karretje naar zijn hotelkamer. Eigenlijk is het er allemaal een beetje over. Een beetje té. Maar als levensgenieter kom je hier profiteren. Dit merk je ook aan de komende dagen…

Zaterdag 03 april 2004

Opstaan. Genieten van een fantastisch ontbijt met vers fruit (meloenen, ananas, pompelmoes, passievruchten, sinaasappelen, mandarijnen, …). Nadien even de zon opzoeken: geen probleem in dit land! Elke dag was er een zogoed als straalblauwe hemel waarbij het kwik makkelijk de 30° bereikte. Deze hitte was (in tegenstelling tot in België) best draaglijk. Nadat een toerist ons attent maakte dat we er “so white” uitzagen, besloten we om er maar meteen in te vliegen. Kaartjes schrijven in volle zon was onze reactie. De tegenreactie bleef niet lang uit: een rug zo rood als en kreeft die nadien wel eventjes de zon zou mijden. (Nu meer dan een week later is de kleur bijna normaal en is het derde lapje huid er af aan het vallen.).

Gelukkig kon je af en toe afkoeling zoeken in het zwembad. Dit was dan ook onze bezigheid gedurende de volgende dagen. O ja, Bertrand deed nog een fantastisch aquagym-optreden waarbij hij het geluk had om de dikste vrouw uit Amerika te mogen masseren. Ikzelf waagde me aan aerobics. Zo schudden met mijn heupen zoals die Zuid-Amerikanen ging wel niet echt, maar kom.


Zondag 04 april 2004

Zwemmen, luieren, boekje lezen, cocktail drinken, dutje doen, snackje eten, zwemmen, luieren, boekje lezen, cocktail drinken, ….


Maandag 05 april 2004

Zwemmen, luieren, boekje lezen, cocktail drinken, dutje doen, snackje eten, zwemmen, luieren, boekje lezen, cocktail drinken, ….

Dinsdag 06 april 2004

Bezoek aan de Indianenstam “Embera”. Vroeg uit de veren om nadien een flinke busrit te maken tot aan de Changresrivier. Onderweg werd nog even halt gehouden om een passend “geschenkje” te kopen voor onze Indianenvrienden. Een pakje rijst, een doosje potloden en schoolmeestersgewijs ook een schriftje met de tafels van vermenigvuldiging. Eenmaal aangekomen aan de rivier stonden er ons al een paar echte Indianenmannen op te wachten. De schaars geklede mannen (een lapje stof doet hier wonderen) loodsten ons doorheen de waterweg. Op sommige plaatsen stond het waterpeil zo laag dat de boot moest vooruit geduwd worden, op andere momenten zoefden we het water over zodat we een ferme douche kregen.

Bij onze aankomst speelde de plaatselijke fanfare en stonden de vrouwen ons op te wachten. Ze hadden voor ons een typisch gerecht bereid dat bestond uit vis en gebakken banaan. Na de maaltijd vertelde het dorpshoofd iets meer over hun manier van leven. In hun dorp leefden zo’n 100 mensen in verschillende families (een twintigtal). De oudere generatie leefde op een andere plaats in Panama, maar deze jongere stam was dichter bij de stad komen wonen om op die manier betere leefomstandigheden te hebben. Hoe pover hun leefomgeving ook is, ze zagen er allemaal best gelukkig uit en het woordje stress staat zeker niet in hun woordenboek. Wij als westerse mensen zouden niet meer op die manier kunnen leven maar de confrontatie doet je toch nog even stilstaan bij het feit dat we echt wel een luxe leventje hebben…

Nadien maakten we nog een wandelingetje met de plaatselijke medicijnman. Hij toonde ons heel wat “vruchtbare plantjes” en kruiden tegen hoofdpijn. Maar voor de ernstigere ziekten doen ze toch een beroep op de kennis van een echte dokter.

Wie wil kon nog een plaatselijke beschildering laten aanbrengen (die helaas door de verbrande huid niet lang zou standhouden). Er werd ook nog een beentje gesmeten op de plaatselijke dansvloer en kleine Anthony (die lieve Indianenjongen van op de foto’s) werd nog een beetje in de watten gelegd.

De terugtocht verliep een stuk vlotter en na een uur varen belandden we terug in de drukte van het Panamese leven, weg uit het woud, weg van het prehistorisch leven. Een uur varen leek wel een sprong van 2000 jaar….

Woensdag 07 april 2004

Excursie “Ecocanal”.

Donderdag 08 april 2004

De wekker om 05 uur. Valiesje aan de deur zetten zodat die hulpvaardige mannekes onze spullen naar de bus konden brengen en nadien kon de lange reis beginnen. Eerst nog een ontbijtje en nadien de autocar op om een laatste keer het traject naar de hoofdstad af te leggen. Omstreeks half twaalf het vliegtuig op om via Miami de grote plas over te steken richting Madrid.  De nacht leek immens kort, terwijl de huid langzaam begon af te vallen. Verschrikkelijke jeuk! Vermoeid en een laagje huid minder komen we uiteindelijk aan te Madrid.

Vrijdag 09 april 2004

‘s Morgens omstreeks 8 uur teMadrid. Wachten. Wachten. ‘s Middags vliegtuig naar Orly (Parijs). Opnieuw wachten op onze chauffeurs. Ritje met de auto om volledig uitgeteld thuis te komen om 20 uur ‘s avonds. Een reisje van 32 uur. Jawadde!

panama

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *