Worldcup Houffalize 2004

Worldcup crosscountry – Houffalize

– 29/30 mei 2004 –

Eindelijk keerde het mountainbike circus terug naar ons Belgenlandje. Houffalize was de “place to be” voor de tweede manche van de wereldbeker. Na Madrid vorige week (waar Filip Meirhaeghe won voor Roel Paulissen) beloofde het opnieuw een spannende strijd te worden tussen de thuisrijders. Maar voor het allemaal zo ver was, mochten de mindere goden aan het werk op het wereldbekercircuit. Dit jaar was het circuit een stuk korter (slechts 6,6 km) maar wel veel intenser met adembenemende afdalingen en enkele serieuze steile hellingen. Bovendien moest je ook over een ferme portie techniek beschikken om niet in het decor te belanden. Een veeleisend parcours dus die er wel uitzonderlijk droog en stoffig bij lag. Dit zou wel eens voor ongelukken kunnen zorgen….

Tijdens de wedstrijden van de junioren en de masters  hoorde je meermaals de ambulances heen en weer rijden. Blijkbaar hadden een paar bikers letterlijk in het stof gebeten. Medeorgansiator en LCMT-medewerker Emile Grandjean vertelde nadien dat er inderdaad een paar ongevallen gebeurd waren door het te droge en stoffige (en dus supersnelle) parcours.

Gerrit en ikzelf namen deel aan de open wedstrijd. Van de vorige editie wist ik al dat de beginfase één lange file kon worden tot aan de afdaling van Ol Fosse d’Outh. Bovendien had ik startnummer 283, wat betekende dat ik een hele rits mountainbikers voor mijn neus zag staan bij de start. Gerrit en Cis hadden door het vooraf inschrijven meer succes en konden starten op de 79ste en 80ste plek. Voor mij zat er niks anders op dan onmiddellijk na de start het gashendeltje meteen open te zetten en de helling op te spurten in de hoop voor Ol Fosse d’Outh al een pak plaatsen te hebben gewonnen. Groot was mijn verwondering toen ik dan ook bij Cis terecht kwam juist voor de beruchte afdaling. Na het aanschuiven verliep het allemaal iets vlotter en kon je je eigen wedstrijd rijden. De lange klim naar St. Roch lag me wel en ik schoof dan ook langzaam op. Problemen met de versnellingen (Capino? Waar was je?) zorgden ervoor dat ik niet op de beste versnelling naar boven en naar beneden kon. Toch zou ik niet opgeven en desnoods de bike de helling opsleuren! Uiteindelijk mocht ik dit jaar wel vlot 3 ronden rijden en klokte ik af op een 111de stek op zo’n 25 minuten van de winnaar. Gerrit deed nog beter en behield zijn 80ste plaats. Besluit: het verliep allemaal al veel vlotter dan 2 jaar geleden en mits een beter startnummer zat er wel top 100 in. Maar ja, deelnemen is belangrijker dan winnen en nu weten we ook wat de elites de dag nadien zullen voelen… hard labeur!

Over de elitewedstrijden kan je op meerdere websites een verslag vinden. Hier vind je wel de foto’s. Het gebeuren zelf was echt formidabel. Zaterdagavond nog een gesprekje gehad met Paulissen waarin hij vertelde over de “100 grammen” die wel eens beslissend kunnen zijn aan een fiets en een eventuele overwinning. De “day before” zag hij er opmerkelijk rustig uit. Niks deed vermoeden dat hij de dag nadien met een heus spektakel zou uitpakken. Proficiat Roel! Proficiat ook Houffalize! Je bezorgde me een prachtweekend en nog meer zin om af te zien op die mountainbike.

Nog even dit: het is prachtig hoe de top-mountainbikers tijd nemen voor het publiek. Meirhaeghe zat 2 uur na de wedstrijd nog handtekeningen uit te delen in zijn bezwete outfit! Maandagmorgen stonden de twee Belgische tenoren, samen met Gunn-Rita Dahle ook nog eens present voor een mountainbiketocht met O2 Bikers-leden. Benieuwd of onze wegvedetten dit ook zouden doen. Ik denk persoonlijk van niet. Je moet al maar eens proberen om hen na de wedstrijd aan te spreken: hup autocar in en weg!  Het wordt dan ook hoog tijd dat mountainbike en zijn renners eens als volwaardige sport beschouwd wordt. Als je ziet hoe al die mannen afzien voor een schamele winstpremie, dan past maar één woord: respect!

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *