Tocht Anhée

MTB tocht rond Anhée.

– 19 april 2003 –

Na een week stralend weer en heel veel verwachtingen voor dit nieuwe Ardennenoffensief trokken we richting Namen. Anhée ligt aan de oevers van de Maas en heeft alles om elke mountainbiker te plezieren. Dit werd al vlug duidelijk…

Na een verwelkoming door de plaatselijke politie (controle bij het binnenrijden van Spontin) en het zoeken van een geschikte startplaats tussen alle kermisattracties in, konden we aan de rit beginnen. Aangezien de zon vandaag ook congé had genomen waren de eerste kilometers alvast een beetje koudelijk.

Wel schuiven ze je een ideale aanloop voor de wielen. Een 5-tal kilometers langs de oevers van de Maas fietsen om er dan van Bouvignes-sur-Meuse  een lap op te geven. We klimmen het dal uit (op asfaltwegen) om later een eerste technische afdaling te maken in het bos van Noirmont. Dit lijkt wel de afdaling net voor het gekende brugje in Houffalize. Wereldbekerniveau dus! Wat verder moet je van de fiets om jezelf en je tweewieler (letterlijk) trapsgewijs weer op het juiste spoor te zetten.  De volgende afdaling gaat razendsnel maar… opgepast plots moet je haaks rechtsaf om in het bos al je technische vaardigheden te tonen. Wie hier voor de eerste keer komt, houdt best zijn remmen binnen handbereik!

Na deze leuke aanloop gaat het wat rustiger  maar toch lichtjes klimmend richting Haut-le-Wastia. Aan het kappelletje wordt de band wat bijgepompt en doe je best nog een klein gebedje want wat verder trekken we terug het bos in met de lugubere naam “Tienne des Morts”. Hier ontbindt Gerrit zijn duivels en geeft hij er een geweldige ruk aan. Met moeite probeer ik zijn wiel te volgen. Dit is mountainbike “pur sang”. Eenmaal uit het bos wacht ons de gekende single track naar de ruïnes van het kasteel van Montaigle. Hier reed de LCMT ook voorbij. Veel keien en veel stof maar ook veel stuurmanskunst is nodig! Tijdens onze vorige verkenning lag het parcours er veel natter bij en zorgden de vele rotsen en keien ervoor dat  het achterwiel meermaals zijn grip verloor op het terrein. Vandaag lukt het best aardig. De o zo steile helling na het kasteel wordt opgevlamd en leidt ons langzaamaan naar de abdij van Maredsous.

De tocht is duidelijk beter aangeduid dan de vorige keer, want toen fietsten we nog in de tuin van de paterkes. Nu wijzen de pijlen wel de juiste richting uit en brengen ons na (opnieuw) een steile keienklim naar Denée. Via brede bospaden die helaas door meerdere tractoren naar de vaantjes werden gereden genieten we van de prachtige uitzichten (en maar een heel klein beetje van de ijzige wind die waait op deze “hoogvlaktes”).

Vlak voor Warnant is er nog een heel toffe singletrack-afdaling die je in een mum van tijd weer op de weg brengt. We rijden naar Bioul maar komen eerst nog een serieuze “muur” tegen. De mindere goden (kortere tochten) moeten dit obstakel niet op, anderen zullen zeker op het “koffiemolentje” naar boven trekken. Troost u het is de voorlaatste serieuze helling.

Nog even was er vrees te bespeuren op ons gelaat toen we Bioul uitreden. Voor je zie je de prachtige hellingen en je wordt pardoes het dal ingestuurd om er daarna zonder omwegen resoluut weer te moeten uitklauteren. maar eenmaal boven is het ergste voorbij. In de blubber daal je af en wachten je enkel nog wat asfaltklimmetjes om naar het einde toe een ware haarspeldenafdaling te mogen maken. Eenmaal beneden rijd je via de open velden terug naar Anhée.

Besluit: een rit met alles erop en eraan: lange asfaltklimmen, technische stukken, snelle afdalingen waar stuurmanskunst noodzakelijk is, serieuze hellngen op het onverharde en ook nog… een prachtige omgeving met een goed streekbiertje (Maredsous)!

Kortom: je moet er eens naartoe!

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *