LCMT: ritverkenning

LCMT verkenning Houffalize-Durbuy-Houffalize

– 24 april 2004 –

Enkele weken voor de start van de Low Countries’ Mountainbike Tour was het hoog tijd om de derde rit eens te verkennen. Lag het parcours er nog hetzelfde bij als vorig jaar? Waren er extra obstakels? Waren er offroad stukken vervangen door asfalt? Konden we ditmaal veilig doorheen La Roche rijden?

Op dit alles kregen we een antwoord op deze zomerse lentedag. Met z’n vieren (Robbie, Dries, Pieter en ikzelf ofwel de bewegwijzeringsploeg voor de komende LCMT) trokken we op pad. De start vanuit Houffalize is alom gekend. We rijden de asfaltklim op zoals de toppers dit ook zullen doen het weekend na de LCMT tijdens de Worldcup. Na het dwarsen van de grote weg gaat het in sneltempo richting Achouffe en Wibrin. Bij het verlaten van Wibrin gaat het via een asfaltklim het bos in. Af en toe zorgen de riviertjes voor wat verfrissing. Na een leuk stuk mountainbiken komen we aan het dorpje Bérismenil. Na het passeren van het plaatselijke voetbalterrein gaat het opnieuw bosinwaarts. Een steile en pas op (door traktorgeweld) modderige én gladde afdaling brengt ons in een mum van tijd aan het water. We dwarsen het riviertje en komen nu aan de steilste klim van deze LCMT. Een korte maar supersteile bosklim (ongeveer 200 m) doet ons op het puntje van het zadel zitten. De kleinste versnelling wordt hier zelfs nog een kwelling! Gelukkig volgt er nadien een afdaling naar Borzée en nadien een machtig zicht op de Ourthe nabij La Roche. Opnieuw een snelle en gevaarlijke afdaling zorgt ervoor dat we La Roche binnenrijden en de eerste 25 km achter de kiezen hebben. Besluit: een leuke aanloop met een zeer steile klim die (helaas) in de beginfase wordt onderbroken door omgehakte bomen. Maar dit hoort bij mountainbiken zeker?

Vanuit La Roche gaat het over asfalt naar Cielle. We rijden letterlijk naar de hemel, want een 2 km lange weg leidt ons naar het hoger gelegen dorpje. Dit tweede deel van de etappe bevat een groot stuk asfalt maar door de stijgende wegen is het zeker nog geen lachertje. Bovendien volgen er nog een slordige 70 km. Je bent dus bijlange nog niet thuis! Via Cielle, Marcouray en Marcourt gaat het naar Beffe. Opgepast: dit jaar zit er een nieuw stuk in nabij Marcourt. Je volgt dus niet meer de grote weg richting Beffe). Via Beffe gaat het naar Trinal en Werpin. Plots duikt er een onverhard wegje op die ons aan de  voet van een immens Mariabeeld brengt. Welkom in Werpin! Vanaf hier volgen we de mountainbikeroute die ons langsheen het château de Héblon en de plaatselijke steengroeve (opnieuw steile klim) naar Hotton brengt. Op de teller staan er ongeveer 50 km.

Van hieruit zorgen afwisselend verharde en onverharde wegen ervoor dat we naar het verste punt rijden. Via Biron gaat het opnieuw omhoog richting Wéris. Net voor dit oude  dorpje volgt  een aaneenschakeling van onverharde paden  die er meestal wel wat drassig bijliggen. Soms is het glijden in plaats van fietsen! Voor je zie je ook de dolmens en de menhirs opduiken.

Vanaf Wéris wordt het menens. Hier heb je al 65 km op de teller maar het vierde deel wordt zware kost. Je start met een steile klim die je nadien in sneltempo naar het kerkje van Deux-Rys brengt. Hier bevindt zich de start van de chrono. Dan weet je het wel. De volgende 7 km is klimmen het enige passende werkwoord! Eerst gaat het langzaam doorheen het bos, gevolgd door een technische klim op losse keien en als toemaatje volgt nog een tweede bosklim. Je denkt voortdurend boven te zijn maar je bent pas helemaal aan de top wanneer je de boerderij nadert of het einde van de chrono ziet. Deze kilometers zullen zeker in de kleren kruipen, maar wees gerust: het ergste is nu wel echt voorbij.

Vanaf Grandménil gaat het via Oster (hier volgt nog een laatste krachtmeeting met een fantastische afdaling) naar de grote weg in de buurt van Baraque Fraiture. Eenmaal je deze grote weg dwarst weet je dat het zwaarste achter de rug ligt. Houffalize ligt immers een slordige 350 meter lager dan dit punt.

Wijzelf konden de mountainbikeroute niet meer volgen wegens tijdsgebrek. (Onze verblijfplaats serveerde immers een lekker avondmaal en op tijd zijn was de boodschap). Wij reden dan ook langs de grote weg naar Houffalize (15 km) en telden nog één beklimming. Voor de rest kon je rustig uitbollen op de dalende wegen. De dag nadien reden op diezelfde weg de grote mannen Luik-Bastenaken-Luik. Die zullen wel wat meer snelheid gehaald hebben op deze weg.

Besluit: bij aankomst telden we 108 km en hadden we toch een handvol zware beklimmingen achter de rug. De brok asfalt in het tweede deel is best welkom als je weet dat er nadien nog een zwaar stuk volgt. Het zwaartepunt ligt net voorbij Wéris tussen bevoorrading 3 en 4. Een gewaarschuwd man is er twee waard! Toch blijft het een prachtige rit die elke geoefende LCMT-er zeker aankan. Geniet ervan!

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *