LCMT achter de schermen

LCMT achter de schermen.

– 19 mei 2004 –

Deze namiddag de kaarten ophalen bij de organisatoren (Kurt en Renate), het nodige materiaal aanschaffen voor de bepijling (kalk, ijzerdraad, kniptang) en de fiets nog wat op punt stellen. Deze LCMT (voor mezelf toch ook al de vijfde van de zes edities) wordt ditmaal wel iets anders. Begonnen als “bevoorrader” en bezembiker, nadien eventjes chronoman, en nu bepijler. Voor mezelf een leukere job want ditmaal hoef ik niet te kijken naar de bikers maar mag ik ook in actie schieten. Omstreeks 19 uur vertrekken we richting Champlon om morgen tijdig en fris op de piste van Rochefort te verschijnen. Voor we immers beginnen aan de bepijling van rit 3 wacht ons nog de taak om de busgebruikers te verwelkomen en hen zo spoedig mogelijk terug te sturen naar de start te Luik.

– 20 mei 2004 –

Terwijl de eerste bikers om 7.30 uur toekomen, ontfermen de andere bepijlers (Dries, Robbie en Dries) zich nog over de kalkflessen. Gedurende deze LCMT werden door onszelf ongeveer 75 flessen kalk gebruikt om het parcours te bewegwijzeren. En dan zeggen dat wij instonden voor slechts 2 van de 4 ritten! De overige bepijlers van dienst waren Emile Grandjean en Benoit Volders. Waarvoor dank!

Nadat alle bikers weer koers zetten richting Luik, trekken wij naar La Roche om vanaf de eerste bevoorrading van rit 3 de bepijling te verzorgen. Het moet gezegd dat we minder vlug werkten dan aanvankelijk gedacht. Het was dan ook even zoeken naar de ideale formule. We besloten om met drieën te fietsen zodat er telkens een auto kon meerijden om op die manier de asfaltstukken te bepijlen. Na een stop in Hotton om onszelf ook wat krachten te bezorgen trokken we richting Wéris en Deux Rys. Ter hoogte van Grandménil besloten we om er een einde aan te maken voor vandaag. Het was immers al serieus laat geworden en we moesten nog de andere auto gaan oppikken in Cielle. We kwamen tot het besluit dat we morgen wel eens veel werk zouden kunnen hebben om alles tijdig te hebben bepijld. Zorgen voor later, want eerst wachtte ons een verdiende maaltijd in Houffalize en ook een terugzien met heel wat deelnemers.

– 21 mei 2004 –

Vroeg uit de veren om zo snel mogelijk terug op de fiets te kruipen! Na een uitgebreid ontbijt in Ol Fosse d’Outh besloten we om ons op te splitsen in 2 teams. De ene groep (Robbie en Pieter) zouden het stuk naar La Roche van blauwe pijltjes en kalk voorzien. Dries en ikzelf kozen voor het laatste stuk van de etappe (Grandménil – Houffalize). Aangezien de zon het liet afweten vandaag en de wind naar het noordoosten was gedraaid stonden we te bibberen langs de kant van de weg om het traject te bewegwijzeren. Bovendien hadden we ook nog enige moeite met het laatste stuk van de rit (net voorbij Odeigne) omdat we het spoor even bijster waren in het bos. Langsheen de rivier zochten we ons een weg naar de bredere paden. Langsheen de dorpjes Chabrehez, Dinez, Les Colas en Taverneux kwamen we aan de trappen van het hotel. Er was nog wat tijd over om al aan de bepijling van de vierde rit te beginnen. Dries ging de andere 2 kompanen oppikken in La Roche terwijl ikzelf me een weg baande langsheen Rue de la Roche om zo de eerste klim van de laatste rit aan te vatten. Voorzien van ijzerdraad en enkele flessen kalk was het mijn bedoeling om nog zo ver mogelijk te raken. Ik strandde uiteindelijk nabij Bertogne en keerde langs de weg terug naar de thuisbasis in Houffalize.

– 22 mei 2004 –

Vandaag is het D-day. Alles moet af zijn voor het avondeten. Bovendien zou het LCMT-peloton voor het eerst kennismaken met ons “werk”. Het was dan ook uitkijken naar de reacties over de bewegwijzering na de zaterdagrit. Opnieuw kozen we voor de formule van 2 ploegen. Pieter en ik startten te Bertogne en pijlden tot aan Amberloup (bevoorrading 1). Van daaruit namen Dries en Robbie een deel voor hun rekening (tot aan bevoorrading 2 of Saint-Hubert). Het laatste deel (het asfaltgedeelte) zouden zij ook nog met de auto “fietsklaar” maken, maar ze hadden helaas geen rekening gehouden met de benzinetank… Zonder druppels diesel en bovendien zonder centjes (hoe is dit toch mogelijk?) stonden onze twee bepijlers voor pineut in Rochefort. Pieter en ik spoedden ons richting Nassogne om daar te wachten op onze vrienden. In ruil voor wat euro’s gaven ze ons de kaarten van het laatste nog maagdeloos bepijld stuk. Er moest nog een 6-tal kilometers uitgestippeld worden (tot in Forrières). Uiteindelijk slaagden we er toch in om gans het boeltje af te werken. De klok wees 20 uur aan. Tijd om terug te keren en aan te schuiven voor het avondeten!

– 23 mei 2004 –

Geen pijltjes meer hangen vandaag, maar wel voorrijden! De laatste checkup van het parcours dus. Door de druilerige regen vreesden we even voor de kalkpijlen maar uiteindelijk viel alles nog goed mee. Omstreeks 08.10 uur vertrokken we richting Rochefort met de hete adem van 320 bikers in onze nek. De eersten hadden blijkbaar ook plannen om vroeg aan te komen en vertrokken slechts een tiental minuten na ons. Gevolg: nog voor de eerste bevoorrading hadden ze ons te pakken. Ik hoop voor hen dat ze nadien niet verkeerd gereden zijn. Gelukkig was alles nog picobello bewegwijzerd. Slechts op enkele plaatsen moesten (door de regen) pijltjes vervangen worden of een kalkpijl bij geschilderd worden. Na 4 dagen stoppen en afstappen om pijltjes te hangen, deed het ook even deugd om langere stukken na elkaar te kunnen fietsen. Eventjes nog was er wat werk aan de winkel: na de langere asfaltklim moesten de bikers immers het bos in en was de bepijling soms moeilijk zichtbaar. Helaas was de kalk hier niet altijd zichtbaar. De geelwitte pijlen van de Transardenaise volgen was de ideale oplossing. Iedereen strandde uiteindelijk toch op de piste van Rochefort waaruit kon besloten worden dat er dus geen vuiltje aan de lucht was. Velen genoten nog na van de lekkere barbecue en hier en daar werden al plannen gesmeed voor editie 7. We kijken er al naar uit!

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *