De langste afdaling met de mountainbike

Tweedaagse rond Malmédy

-7/8 maart 2003-

Vrijdag en zaterdag trokken we (Dries en ikzelf) met de mountainbike richting Malmédy. De bedoeling was om vrijdag eventjes “de langste afdaling van België” te rijden. Deze rit werd uitvoerig beschreven in O2 Bikers en had ik ook al eens met de MTBC De Trappers gefietst.

Nu ja, als je de langste afdaling wil meemaken moet je eerst de langste klim verteren. We vertrokken uit Theux en na een opwarmingsritje rond het kasteel van Franchimont beklommen we de Stanneux. Deze helling is best pittig en bijzonder lang. Via Jalhay kwamen we dan aan het echte werk: langsheen de Hoëgne wordt langzaam omhoog gereden richting Botrange. Groot was echter onze verbazing toen we plots een pak sneeuw voor onze ogen zagen opduiken. Hoe hoger we klommen hoe meer sneeuw er op ons mountainbike pad lag. Soms was het zelfs onmogelijk om te fietsen. Glijden met de fiets, natte voeten en sneeuwplezier was er wel. Na een 3 uur durende klim (redelijk lang maar de sneeuw zorgde voor heel wat vertraging) kwamen we aan op het hoogste punt van ons Belgenlandje: Signal de Botrange (694 m). Veel rusttijd was er echter niet want de afdaling wachtte en aangezien het rond 18 uur donker wordt en de sneeuw opnieuw spelbreker kon zijn, besloten we na een kwartiertje de afdaling te beginnen. Na (inderdaad) meer skifun dan bikeplezier konden we eindelijk voluit gaan. Plots moesten we echter de rivier de Hoëgne over. Met bevroren tenen is dit niet zo plezant dus besloten we een ommetje te maken. Gelukkig kwamen we weer op het parcours terecht, maar door tijdstekort konden we niet anders dan een stukje weg in te lassen. Gelukkig konden we nog genieten van de spectaculaire afdaling van de Stanneux waar waaghalzen zeker aan 65km per uur naar beneden kunnen donderen. Wij deden het iets voorzichtiger want er stond ons nog een dag te wachten…

Zaterdag besloten we een rit te maken rond Malmédy. Met behulp van een eenvoudig kaartje (gratis gekregen op Expo Velo) begonnen we onze tocht. Vanuit de jeugdherberg in Bévercé reden we langs de Warche naar het hoger gelegen Ovifat.  Een zicht op het kasteel van Reinardstein en het meer van Robertville waren de beloning na een serieuze klim richting skioord. Via Robertville (wat trouwens de thuisbasis is van de Drielandentourvan de LCMT-organisatie) en Outrewarche ging het opnieuw naar de Hoge Venen. (Signal de Botrange here we come again!) Een asfaltklim doorheen het bos met als resultaat opnieuw een immens sneeuwtapijt. We waanden ons even op skireis. Na een val (van mezelf) op het ijs  besloten we opnieuw te wandelen. Na een gevaarlijk gladde afdaling kwamen we in Sourbrodt terecht. Tijd voor een pitstop in de plaatselijke frituur. We besloten geen frieten te knabbelen maar wel onze brandstoftank te vullen met ice tea. Na een korte pauze trokken we verder en leidde de weg opnieuw naar boven. We klommen naar Longfaye en kwamen wat verder ook in Mont. Wegens tijdsgebrek besloten we vanaf hier opnieuw de weg te volgen richting Malmédy. Het leek wel een alpenrit want gedurende zo’n 6 tal kilometers mochten we naar beneden vlammen. Lag de langste afdaling in Malmédy? Ik denk het wel. De ene haarspeldbocht na de ander, de kilometerteller constant boven de 40 en een rijtje auto’s achter je… net echt!

Een mooie afsluiter van een prachtige tweedaagse mountainbiketocht. Een eerste doorgedreven training alvast met het oog op de LCMT of de Salzkammergut. Beslist ook voor herhaling vatbaar. De jeugdherberg vormt de ideale uitvalsbasis voor zo’n weekendje. Uiteindelijk hadden we een slordige 130 km in de benen na 2 fietsdagen. Niet slecht als je daarbij rekening houdt met de winterse omstandigheden en de beperkte fietstijd.

Besluit: we doen dit zeker nog eens, maar dan bij lenteweer.

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *