La Bastognarde 2004

La Bastognarde – Bastogne

– 12 september 2004 – (chrono 80 km of was het 100 km?)

De laatste serieuze Ardennenrit staat vandaag op het programma en we wuiven  symbolisch de mountainbikezomer vaarwel. Na een mottige zaterdag waarop het maagzuur meerdere malen de oppervlakte zag en een toilet nooit veraf was, besluiten Gerrit en mezelf om op zondagmorgen richting Bastogne te trekken. Om 06.30 uur rijdt de splinternieuwe Peugeot Partner gevoelloos richting bos en berg. Eenmaal aangekomen blijkt al onmiddellijk dat dit een perfecte organisatie is: signaalgevers voor de parking, overal duidelijke bewegwijzering, vlotte inschrijving en een gedetailleerde kaart van het parcours. We besluiten om ons in te schrijven voor de 100km en ikzelf houd me voor om aan de splitsing van de 80 en de 100 km de gezondheidssituatie te beoordelen en dan te beslissen wat het beste alternatief is. Starten doen we van op een kleine “tijdritbrug” en we worden al meteen de grote weg overgestuurd om door de bossen te trekken. Het parcours is ongelooflijk fantastisch! De organisatie heeft er werkelijk alles aan gedaan om zo weinig mogelijk asfalt onder onze wielen te schuiven. Af en toe zorgde men zelfs voor een stukje ware BMX-toestanden waar iedereen zijn rijvaardigheden kon testen: op en af kronkelend tussen de boomstammen. Na 17 km worden we voor een eerste keer voorzien van alle mogelijke soorten koekjes, drank en zelfs snoepjes. De bevoorradingen zijn dik in orde en op elke stop kan je een kaart terugvinden van het parcours en je ketting voorzien van wat extra olie. Subliem!  Tussen kilometer 25 en 45 beloofden ze ons een paar steile “côtes” en er werd woord gehouden. Een paar stevige beklimmingen waarvan de eerste door de vettige ondergrond niet echt te berijden was, brengen ons telkens zo’n 70 meters hoger in het landschap. We genieten van het mooie uitzicht en houden eigenlijk helemaal geen rekening met de tijd. Ook aan de bevoorradingen nemen we ruim onze tijd.

Na de tweede bevoorrading volgen twee supersteile klimmen waarvoor je op het puntje van je zadel moer gaan zitten. Doorheen het bos overwinnen we op korte tijd tweemaal meer dan 75 hoogtemeters en voelen we duidelijk dat deze klimmetjes andere koek zijn dan het lange en gezapige bergop rijden tijdens de voorbije Salzkammergut. Dit is kort en krachtig maar waarvoor je toch je koffiemolentje mag bovenhalen. Ondanks het feit dat we diep in onze reserves moeten tasten, blijft het een fantastische tocht die ons elke seconde doet genieten van deze prachtige streek en het mountainbiken “pur sang”.

Na 53 kilometer (en dus juist halfweg) komen we aan de splitsing van de 80 en de 100 km. Hier maken de ware marathonrijders een extra lus van 20 km om opnieuw aan te sluiten bij het parcours van de 80 km. Ik besluit om de kortste afstand te nemen en vervolg mijn weg richting Bastogne. Er staan mij immers ook nog 27 km te wachten en die zijn niet van de poes! Bovendien zorgen technische problemen ervoor dat het niet echt meer makkelijk bolt. (De klikpedalen werken slechts langs één zijde, de vering lost langzaam, de body en de achterderailleur werden erdoor gejaagd tijdens de supernatte Houffamarathon en zijn dringend aan vervanging toe). Je zou voor minder een beetje wanhopig worden! Ik rijd dus alleen richting aankomstplaats en wordt onderweg nog voorbij gestoken door de chronorijders van de 100 km die een uur eerder dan ons aan de start verschenen. Ikzelf rijd het lastige parcours op mijn eigen tempo en bol na 4 uur en 47 minuten over de aankomststreep. Groot is de verwondering als blijkt dat ik een diploma overhandigd krijg waarop staat dat ik 100 km aflegde aan een gemiddelde van 21 km/uur. Blijkbaar hadden ze de controle toch niet goed uitgevoerd aan de splitsing en word ik aanzien als een 100 km rijder. “Geen erg” denk je dan, “dit blaadje is maar een formaliteit”. Maar… plots worden de winnaars bekend gemaakt van de chronorace en wat blijkt?  Bert Vanhauwaert behaalde een zilveren medaille en mocht op het podium klauteren . Na een oprechte toegeving dat ik slechts 80 km reed, werd ik verwezen naar het klassement van de mini-marathon en keerde ik huiswaarts zonder beker en vreugdeboeket maar redde ik wel de mounatinbikesport van een nieuw bedrog. Of heb ik het verkeerd voor?

Soit, deze Bastognarde staat volgend jaar zeker weer opnieuw op de kalender. Het vormt een ideale afsluiter van een druk zomerseizoen. De organisatie (Emile en zijn Nuts-troepen), het parcours, de weersomstandigheden, het muziekje bij de aankomst, … alles zorgde voor een geslaagde uitstap. Beste Fuerzianen: volgend jaar staan we hier met een blauw/groene garde en pakken we wel die beker mee!

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *