Ardennes Trophy 2005

Ardennes Trophy – La Reid (Theux).

– 16 mei 2005 –

Voor de eerste maal staan we met een ferme Fuerza delegatie aan de start van deze Ardennentrophy. Reeds veel verhalen gehoord over deze klassieker en bij elk verhaal hoor je wel zeggen dat het geen “makkie” is. Bovendien zorgde de vele regen van de afgelopen dagen er voor dat het parcours er redelijk drassig bij zou liggen.

Om 08.30 uur rijden we van onze overnachtingsplaats (Malmédy) richting La Reid. Volgens de kaart hoeven we maar een half uurtje te fietsen, maar al vlug blijkt dat de startniet in Theux zelf ligt maar een eind daarbuiten. We komen nipt op tijd aan de start. Na een minuutje stilstaan weerklinkt reeds het startschot. Gerrit en ikzelf zoeven weg voor de 80 km terwijl Bert Barbier de overige Fuerzianen opwacht om nadien 55 m af te leggen in de bossen van Theux.

De start bergop doet ons onmiddellijk enkele plaatsen winnen zodat we niet als allerlaatste het bos induiken. Vanaf nu zouden we zo goed als ononderbroken door bossen en veldwegels rijden. Asfalt? Neen, bijna niet gezien.

Het magere lentezonnetje verzacht echter ruimschoots de zware inspanningen. We konden voor het eerst in korte trui de start nemen en dit is al een prestatie op zich in deze rottige lente. Hoe rottig het wel geweest is de afgelopen weken blijkt meermaals wanneer we door het water peddelen en de modderige afdalingen veilig proberen te overwinnen.  Ikzelf had echt geen grip tijdens de afdalingen en verkoos de veiligheid dan ook boven de prestatie. Wat maken enkele seconden uit wanneer je achteraf met gebroken botten de meet zou halen?

De marathon zelf is lastig en het venijn zit hem in de staart. Na de klim van Franchimont komt een minder zwaar stukje maar net dan voel je de benen moe worden en besef je dat de opeenvolging van de klimmetjes zijn tol begint te eisen. Doorbijten is de boodschap. En ja, wanneer we aan de laatste bevoorradingspost komen (nog 11 m te gaan) krijg ik weer moed. Er wachten nog twee lange klimmen maar die liggen me wel. Vooral de eerste… een brede bosklim aan een constante moeilijkheidsgraad. Her en der schuif ik voorbij de 55 km rijders. Zouden er nog Fuerzianen te zien zijn? Dit motiveert me om een tandje bij te steken en al vlug komt de slotklim er aan. Ik volg het wiel van één van mijn medebikers. En afwisselend rijden we de laatste kilometer bergop. Ik besluit hem het nakijken te geven op de laatste 300 meter in het bos maar dit is buiten de aankomststrook gerekend. Tussen de gebouwen floept hij me weer voorbij en komt zo toch nog net voor mij over de meet.  Dara stata Gerrit nog na te hijgen van zijn laatste kilometers. De 55 km rijders (Bert, Dries, David, Pieter, Pieter en Robbie) zijn er ook al. Het wordt nog wachten op Hannes. Blijkbaar heeft die een klopje gekregen want tot ieders verbazing kwam ook ikzelf hem niet tegen langs de weg. Na een klein kwartiertje komt ook Hannes over de meet. Alle Fuerzianen bereikten de aankomst tijdens deze eerste tocht en voor velen smaakt dit naar meer. Ikzelf reed de 80 km in 5uur 14 minuten. Niet denderend maar het modderige parcours zat daar wel voor iets tussen. In de stand bereik ik een 204de plaats op precies 508 deelnemers. Kortom: 60% reed trager en dat is toch wel een opsteker.

Op naar de volgende afspraak: de marathon in Malmédy.

Leave a Comment

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *