Reizen

Sneeuwpret!

Als er sneeuw ligt in België (nou ja, in het oosten van het land) dan moet je daarvan genieten.  Met die gedachte trokken we zaterdagmorgen richting Oostkantons om er een kort weekendje door te brengen. Op vrijdagavond nog snel een onderkomen gezocht via Booking.com en uiteindelijk uitgekomen op een leuk plekje in Chévemont op de grens tussen België, Nederland en Duitsland.
De rit richting sneeuw verliep super want alle wegen waren immers een weekje sneeuwvrij. Bovendien was de zon van de partij wat het allemaal nog wat aangenamer maakte. Iets na de middag kwamen we aan op Mont Rigi. Hier was het wel drummen geblazen om een parkeerplekje te vinden. De meesten kwamen om te langlaufen zodat we -eenmaal klaar om de sneeuw te trotseren – weinig last hadden van de drukte. Met de slee trokken we de Hoge Venen in om te glijden, stappen en gooien in en met het wonderlijke witte poeder. Op sommige plaatsen lag er echt wel een dikke laag en zakte je tot over de knieën in de sneeuw!
Na een wandeling en het maken van een sneeuwman trokken we richting overnachtingsplaats. Ons stekje lag helemaal op de boerebuiten maar nog steeds omringd van sneeuw.
Dit zorgde ervoor dat we op zondagmorgen opnieuw konden genieten van sneeuwpret. Met de deskundige hulp van de eigenares trokken we de weilanden in om er van de helling te glijden. Wat een plezier! Het gaf een echt vakantiegevoel. Helaas wachtte ons nog een lange terugrit richting sneeuwvrij westen. Maar één ding is zeker: we kunnen terugblikken op een zalig sneeuwmoment met de kinderen.

Sneeuw 2017

Bretagne 2016

Net als vorig jaar trokken we deze zomer opnieuw richting Bretagne. Aangezien we pas laat een reis konden boeken waren alle mooie zuiderse plaatsjes al lang volzet voor een familie met vijf. Na een mailtje naar de mevrouw van vorig jaar konden we uiteindelijk het huisje ernaast boeken die oorspronkelijk maar bedoeld is voor vier personen maar zeker ruim genoeg is om er met alle Vanhauwaertjes te verblijven. De verhuurster had er zelfs een extra bed bij geplaatst! Voordeel aan zo’n bezoek aan dezelfde plaats is dat je de streek al een stukje kent en je gedurende een week meer kan genieten van de alledaagse vakantiebeslommeringen. Ditmaal hoefden we immers niet alles uit de streek te halen want vorig jaar hadden we al heel wat gezien. Het werden dan ook zeven zalige dagen in Plouguin nabij Brest. De zee, de uitgestrekte panorama’s, het leuke gezelschap van onze Antwerpse buren, het mooie weer en de prachtige locatie zorgden voor een zeer geslaagde vakantie. Merci Bretagne!

Weekendje Sint-Idesbald

weekend_dermul2016Dit weekend trokken we er op uit met de familie Dermul. Met zijn allen logeerden we in het prachtige duinpaviljoen in Sint-Idesbald. Echt een superverblijf met een prachtige tuin, mooie kamers en een goed uitgeruste keuken. Enkel jammer dat het net iets te ver is om te voet naar de zee of de duinen te trekken. Maar dat lieten we niet aan ons hart komen. Zeker een plekje om nog eens terug te keren.

Op zondag keerde ik terug met de fiets huiswaarts. In Geluveld stond de taxi me op te wachten. Niet dat het niet zou lukken om huiswaarts te fietsen maar blijkbaar was de drang van de kroost naar de papa net iets te groot. Misschien omdat het vaderdag was?

Mats en Marie op zeeklas.

zeeklassenOp hun eerste meerdaagse reisje met de school trokken Mats en Marie richting Oostende op zeeklas. Samen met hun klasgenoten stapten ze de bus op om een uurtje later in het mulle zand te ravotten en te genieten. Op het programma stond een boottochtje om de havengeul over te steken, een bezoekje aan het zee-aquarium en heel veel strandplezier. ‘s Avonds konden ze nog luisteren naar het verhaal van Woeste Willem voorlaeer ze onder de lakens kropen. Stil werd het niet onmiddellijk maar toch was iedereen de dag nadien vroeg uit de veren om te genieten van een rijkelijk ontbijt en om samen met Woeste Willem te gaan experimenteren op het strand. De snedige westenwind zorgde voor een frisse en waaierige ochtend maar de sfeer was daarom niet minder.
Na een lekker middagmaal werd er nog gespeeld op de plaatselijke speeltuin vooraleer er huiswaarts werd gekeerd. Moe maar heel voldaan stapten onze twee sloebers van de bus. Bovendien hadden ze een flinke zandbak mee als extra beloning. De verhalen van op zeeklas bleven nog wat achterwege maar daar zal de vermoeidheid wel voor gezorgd hebben. De echte stoere (zeemans)verhalen komen pas later naar boven hé.

Weekje Ardennen.

ardennen2015Na een weekje Bretagne volgde nog een weekje Ardennen. We trokken naar ons geliefde huisje in Compogne. De kinderen kennen er het huis, de tuin en de omgeving en genieten er telkens weer opnieuw van de dieren die grazen in de weide achter de tuin. Ook dit jaar was dit niet anders. Geen herten meer maar wel veel schapen. De lieve man van het gezelschap werd al vlug gedoopt tot Bertrand en één van de meisjesschapen kreeg de naam Elisabet. Wat een naamkeuze zeg!
Tijdens deze week in Compogne trokken we ook op uitstap en wilden we eens enkele nieuwe zaken doen in de regio. Het blotevoetenpad in Montleban was daar ééntje van. Wow, dit is een echte aanrader. Op een drie kilometerslang parcours wandel je tussen de koeien, in het riviertje, over keien, boomstammen, zand, rotsen, gras en nog vele andere zaken. Je voeten worden echt geprikkeld. De kinderen vonden het reuze en zelfs Clara nam op het parcours steeds de moeilijkste weg. Na de tocht kan je dan je voetjes wassen aan de regenpomp en nog nagenieten op het terras. Zeker de moeite waard!
We gingen tijdens één van de warmere dagen ook een duikje nemen in de Ourthe. Door de lage stand van het water was dit plezier voor iedereen. Mats kon zonder problemen de Ourthe oversteken en plonste er op los in het water!
Ook een wandeling doorheen het bos en een bezoekje aan Houffalize stonden op het menu. En ja, papa klom ook op de mountainbike om te genieten van de mooie omgeving.

Laatste dagje genieten in Bretagne.

31 juli bannerDeze laatste dag in Bretagne was nog eens een echte stranddag. Blauwe lucht, wel een verfrissend zeebriesje maar vooral voor zand, zee en rotsen om op te klimmen! Mats en Marie riepen zichzelf uit tot de beste rotsbeklimmers van Bretagne en Clara wordt later zeker een waterrat! We probeerden ook om het water van het bijgelegen beekje dat naar de zee stroomt tegen te houden. Mats vond het super om ‘dampen’ te bouwen. Na vele uurtjes metselwerk met zand had hij eindelijk door dat het een dam was in plaats van een damp. Het werd een namiddagje puur strandplezier waarbij je ’s avonds de zandkorrels van tussen je tenen, achter je oren, zelfs van op je tong kan plukken. Maar een super plezante dag voor iedereen.  Helaas was dit ook de afsluiter van deze reis in Bretagne. Morgenochtend vertrekken we rond 09 uur terug naar Wevelgem. Hopelijk valt de’ zwarte dag’ op de Franse wegen nog een beetje mee voor ons. En zoals ze zeggen in Senegal: ik faut partir pour mieux revenir. Wie weet… tot ziens, Bretagne!

Op zoek naar het paradijs.

30 juli bannerVandaag stond er een daguitstap op het programma naar Presqu’île de Crozon. Aan de  westelijke kant van dit schiereiland ligt één van de mooiste kapen van Bretagne: Pointe de Pen-Hir. Maar voor we dit natuurschoon gingen aanschouwen was er eerst nog een andere uitdaging: het paradijs! Iets voorbij het leuke havenstadje Morgat kan je immers een wandeling starten naar het île vierge. Dit maagdeneiland ligt helemaal ingesloten in een inham van de baai en ziet er een echt paradijs uit: mooi lichtblauw water en witte keien. De weg naar het paradijs verloopt echter niet over een mooi breed pad maar moet je bereiken via een kronkelend bergpad die op het einde wel heel steil langs de kliffen naar beneden loopt. Tja, in het paradijs raak je immers niet zonder inspanning! Na een twintigtal minuten stappen kwam het pad smal en liep het uitdagend steil bergaf. Van bovenaan konden we al genieten van het magische uitzicht maar we wilden meer: we zouden afdalen tot op het keienstrand! Toen we aan het laatste stuk van de afdaling kwamen zagen we helaas dat de  ultieme hindernis om het strand te bereiken te moeilijk was voor de kinderen. Je laten glijden langs de rots tot op het strand is te ingewikkeld en te gevaarlijk voor onze kinderen. Papa besloot dan maar om toch even een kijkje te gaan nemen op het strand om daarna snel het paradijs te verlaten en terug te keren naar de rest van de kroost. Marie was er even het hart van in dat ze haar doel niet bereikt had. Helaas… maar misschien komen we hier ooit nog terug als ze de rotsen wel kan overwinnen!
Na het stapavontuur gingen we de uitersten van het schiereiland verkennen. Op de Cap de la Chèvre genoten we van schitterende vergezichten op de Atlantische oceaan en de baai van Douarnenez. Van hieruit zagen we ook al het andere uiterste punt en laatste stopplaats van de dag: Pointe de Pen-Hir.
Aangekomen op dit puntje van het schiereiland kon je alleen maar stil worden van het prachtige panorama. We zagen langs de ene kant de Cap de la Chèvre (ons ‘puntje’ van daarstraks)en langs de andere kant Pointe Saint-Mathieu waar we enkele dagen geleden nog de vuurtoren beklommen.  Diep onder ons was het blauwgroene water en kolkte het water tegen de rotsen. Schitterend!
Deze verkenningstocht was prachtig maar ook zeer vermoeiend: Clara was reeds in slaap gesukkeld tussen de verkenning van de twee uiterste punten van het schiereiland en we waren al ruim zeven uur onderweg. Vooraleer we de terugweg aanvatten besloten we om in Camaret-Sur-Mer  nog snel iets te eten. In een restaurantje met uitzicht op de haven deden we ons te goed aan mosseltjes of vis. Met een gevuld buikje, mooie foto’s op ons netvlies gebrand en vermoeide beentjes trokken we richting vakantiehuisje. Nog maar eens een prachtige dag in Bretagne achter de rug.

Strandplezier!

29 juli bannerOpstaan onder een blauwe lucht en een stralende zon. Op die manier krijg je er helemaal zin in om Bretagne verder te ontdekken. Vandaag stond in het teken van ‘zon, zee en strand’. Deze morgen  verkenden we de stranden rond de Aber Wrac’h. Door de getijden zijn deze abers (of riviermondingen) soms helemaal droog terwijl ze tijdens andere momenten bevaarbaar zijn met kleine bootjes.  We wandelden op de stranden van deze aber en konden zo zelfs te voet bij een oud fort geraken dat zich bij vloed midden het water bevindt. Helaas was de ruïne van het fort niet toegankelijk. Tussen de oester- (of waren het mosselbanken) door zochten we ons een weg naar het zachte zand. Het klimmen op de rotsen kon weer beginnen voor de kinderen! Dit zullen ze beslist als één van de leukste activiteiten beschouwen van deze reis in Bretagne.
In de namiddag was het dan tijd om de strandkledij aan te trekken en gewapend met emmer, schop, handdoek en zonnebril de kustlijn op te zoeken. Eerst legden we onze badhanddoek neer nabij de riviermonding waar de zee (of rivier) veel kalmer was maar waar je jou ook door een strook zeewier moest banen om in het water te geraken. Dit was niet zo aangenaam waardoor we al vlug de ‘echte zee’ opzochten. Zalig vertoeven met zicht op de Bretoense kust, voorbijvarende zeilboten, prachtige rotsen en … spelende kinderen. Maar brrr… wat was dit water koud! Goed om even te pootjebaden maar niet om een duik in te nemen. Toch amuseerden de kids zich rijkelijk: Marie werd even zeemeermin, Mats bouwde de kano van Jonas na en Clara genoot van elk korreltje zand dat door haar handen gleed. Een flinke douche bij thuiskomst was meer dan noodzakelijk om er weer tegenaan te kunnen, maar o wat hebben ze plezier beleefd!