Reizen

Reis Guillestre

Ons Frankrijk-avontuur startte ditmaal met een driedaagse tussenstop in camping ‘Le coin tranquile’ in Les Abrets. Een gouden tip van juf Hilde bracht ons naar deze plek aan de voet van de Alpen. Drie dagen genieten van de soberheid van het kamperen, het schitterende weer, een mooi uitzicht en de rust van een kleinschalige camping. Om de nodige verkoeling te vinden konden we elke dag een duik nemen in het zwembad. Dit vonden de kinderen natuurlijk super! Ook de afwas doen, het slapen in een tent, op je strandslippers het sanitair opzoeken om je tanden te poetsen waren allemaal avontuurlijke momenten voor Marie, Mats en Clara. 
Gelukkig waren de weergoden ons meer dan goedgezind zodat deze driedaagse kampeerervaring heel goed meeviel.  
Op de doorreisdag (zaterdag) kleurde de lucht grijs en konden we net tijdig de tent opplooien vooraleer verfrissende druppels wat afkoeling brachten in Les Abrets. Wij lieten de camping achter ons en trokken richting Alpen: Guillestre!
Na nog een reisje van zo’n vijf uur kwamen we aan bij chalet ‘Le Renardeau’ in Guillestre. De gastvrouw Nicole wachtte ons op en na een korte rondleiding kwam ook de gastheer Dirk er even bij om de mogelijkheden van de streek voor te stellen en te bespreken. We kregen ‘de rode bijbel’ (een map met 36 mogelijke uitstappen) overhandigd en keken wat er interessant en haalbaar was. Al snel kreeg onze week vorm met een uitstap naar de Izoard om van daaruit te wandelen naar Lac des Souliers, een rafting-avontuur op de Durance, een bezoekje aan Lac de Serre-Ponçon, de vallei van St-Véran, de col d’Agnel, … Meer dan genoeg om er een boeiende week van te maken. Dat werd het trouwens ook!
Zoals gezegd gingen we de eerste dag de col d’Izoard omhoog om vanuit Casse Déserte wandelend op zoek te gaan naar het Lac des souliers. Een mooie wandeling met prachtige vergezichten en een schitterende beloning als doel: een bergmeertje op een idyllische plek zo’n 2500 meter hoog.
De toon was gezet! 
Op maandag trokken we met z’n allen onze wetsuit aan en kropen we in een raftingboot! De schrik maakte plaats voor amusement en ook Clara genoot van deze afvaart van de Durance. Zo mochten we eens rechtstaan en springen in de boot, zwemmen in het koude water of van een rots springen. Echt een onvergetelijke belevenis!
Dinsdag stond de Val d’Escreins op het programma. De Vallei van Escreins is een natuurreservaat dat de bezoeker veel te bieden heeft: prachtige landschappen, een weelderige natuur met een rijke flora, rivieren, wilde paarden en de ruïnes van het oude dorp die ook nog een cultureel aspect toevoegen. Een ideaal gebied om in te wandelen. Bovendien loop je steeds langs het riviertje ‘Rif Bel’ wat het voor de kinderen ook avontuurlijk maakt (lees: dammen bouwen). Als ideale tussenstop vind je er ook een schuilhut terug waar je rustig, langsheen het water, je picknick kan verorberen op de zitbank. Het prachtige uitzicht krijg je er gratis bij!
Woensdag was er kans op onweer in de namiddag. s’ Ochtends sprong ik de mountainbike op om Risoul te beklimmen en in de namiddag kozen we ervoor om onze verkenning per wagen verder zetten. Een tocht langsheen het meer van Serre-Ponçon met een wandeling naar het Lac van Saint-Apollinaire. Hier zagen we de vissen spartelen in het water. In de verte zagen we een regengordijn over Gap trekken zodat een zwemmetje in het Plan d’eau d’Embrun er niet meer inzat. Een stop in het plaatselijke stadje kon er wel nog bij!
Donderdag werd een drukke dag met een uitstap richting Italië. Omstreeks 10 uur stonden we al boven op de Col d’Agnel, zo’n 2744 meter hoog! Een adembenemend uitzicht was onze beloning. De weg naar de top is bovendien ook fantastisch: marmotten, een kudde bergkoeien, een kabbelend riviertje, mooie bergdorpjes: je ziet het allemaal!
Na de picknick op de flanken van de col gingen we naar St.-Véran en namen we er een shuttlebusje die ons de vallei in bracht. Nadien wachtte nog een wandeling naar het kapelletje. Ook hier waren de marmotten van de partij. Op onze terugweg stopten we nog even bij de plaatselijke imker om er een voorraadje honing in te slaan. 
Aangekomen aan ons huisje wachtte Dirk ons op met het voorstel om rond 19 uur op pad te gaan om dieren te spotten. Een snelle hap was dus noodzakelijk en een halfuurtje later waren we alweer op weg richting Ceillac. Onze gids bracht ons eerst naar een schitterende waterval en liet ons nadien meekijken naar marmotten, reeën en gemsen op de bergflanken. We zagen ook de schapen grazen boven op de bergtoppen! Een unieke belevenis om deze dieren in het wild te ‘spotten’.
Onze laatste volledige dag deden we het opnieuw wat kalmer aan en bleven in de buurt van Guillestre: een bezoekje aan het gehucht Gros waar je een mooie blik hebt op de Gorges van de Guil en Guillestre, een bezoek aan Mont Dauphin en wat ontspanning aan de Lac d’ Eygliers en de marmottenwandeling. Goed gevuld zodat we met een rugzakje vol mooie herinneringen konden terugkeren naar België.
Tja, op zaterdag was het dan zover: we lieten de bergen achter ons maar niet vooraleer de col de Galibier te hebben overwonnen! Na zo’n vijf uur rijden kwamen we aan bij onze tussenstop in Chagny. De broeierige temperatuur joeg ons meteen naar het plaatselijk zwembad en wat waren we blij dat we ‘s anderendaags rond 09 uur (en al 29 graden) onze ‘microgolf-verblijf’ mochten verlaten. Op naar huis, op naar Wilg 30! Terugkijkend op een zéér mooie reis doorheen een prachtig stukje Frankrijk. Vive les Hautes Alpes! 

Frankrijk 2018

Enkele dagen Limburg

Gisteren keerden Joke en ik terug van enkele dagen Limburg. We genoten er de voorbije drie dagen van het fantastische fietsparadijs, de gezellige Hasseltse binnenstad, de rust en de zalige B&B waar we verbleven. Nadat we donderdag aankwamen, parkeerden we de auto buiten de stad en sprongen we op onze tweewieler richting stadscentrum. Een bezoekje aan de toeristische dienst, een wandeling doorheen de straatjes en genieten van de zon en wat verkoeling op een terras. Na 16 uur zochten we onze B&B op aan de rand van Hasselt: ‘de Kiezel’. Een mooie stek dicht bij alles maar toch in alle rust. Na een korte kennismaking en wat uitleg konden we ons opfrissen vooraleer we een mondje gingen eten. In de Walputsteeg genoten we van een lekkere maaltijd in een mooi decor. Nadien snoven we nog even de sfeer op op de plaatselijke Parkies. Buscemi zorgde voor de zwoele beats in het Kapermolenpark.
Op vrijdag, de 13de, onze huwelijksverjaardag sprongen we op de fiets om het Limburgs fietsparadijs te verkennen. Ja, dat is het echt wel! Met meer dan 60 km in de benen moesten we maar zelden auto’s dulden op ons traject. We genoten van heel mooie fietspaden, toffe tussenstops (Bokrijk, Holsteenbron, De Bosberg, De Wijers, ‘t Goed Leven) en wederom het schitterende weer. Een zalige dag die we dan ‘s avonds nog lekker afsloten in de mooie brasserie ‘t Pleintje in Godsheide.
Zaterdag gingen we meer zuidwaarts om de fruitstreek rond Borgloon te ontdekken. De tropische temperaturen en ditmaal geen bosrijke omgeving zorgden ervoor dat onze rit wat werd ingekort. We fietsten wel langsheen de mooie kunstprojecten van Borgloon en ja, (what’s in a name) ook deze streek viel best te pruimen! Mooi om al die fruitboomgaarden te zien, het rustige glooiende landschap met daartussen verscholen de kunstprojecten. Het heeft iets!
Uiteindelijk stopten we rond 15 uur onze fietstocht op een terrasje, reden nog richting Paal om te supporteren voor onze Rode Duivels. Met nog een bezoekje aan Paal 26 waar we Wendy nog eens ontmoetten namen we afscheid van het rustgevende fietsparadijs!

 

Een dagje zee…

Nu het mooie zomerweer maar blijft aanhouden was dit het uitgelezen moment om nog eens naar de zee te trekken. Geen vakantiewerking voor Clara, Mats en Marie vandaag. Ook mama was een dagje thuis dus konden we met z’n allen richting Koksijde. Het was er helemaal niet druk en het zeebriesje zorgde zelfs af en toe voor een nodige T-shirt. Echt zwemmen in zee zat er nog niet in. Desondanks was het toch mooi strandweer en kon een lekker ijsje van ‘t Zwart Schaap niet ontbreken. Smakelijk!

Verlengd weekendje in Trois-Ponts.

Eindelijk nog eens een weekendje weg met het gezin! De Ardennen brengen altijd wel de nodige rust en leuke momenten. We vertrokken op woensdagnamiddag maar de drukte van de wegen zorgde ervoor dat we pas tegen 19.30 uur aankwamen aan ons vakantiehuisje in Trois-Ponts. Gelegen aan de rand van een bos, boven op een heuvel in een klein gehuchtje. Prachtig! Helaas waren de winkels reeds gesloten dus gingen we als start van deze vakantie maar een frietje prikken in Trois-Ponts.
De dag nadien snel enkele inkopen gedaan, de omgeving verkend met een wandelingetje en een kijkje gaan nemen op de skipiste van Val de Wanne. Daar kon je allerlei activiteiten doen en de uitweg proberen te zoeken uit het grote doolhof. Een leuke bezigheid voor de kinderen! Het weer was die dag net iets minder maar toch lieten we het niet aan ons hart komen…
Op vrijdag trokken we de hoogte in naar de uitkijktoren van Trois-Ponts. De wandeling terug bracht ons langs het water en door het bos. Een stevige training voor de wandeling van de dag nadien … richting Ninglinspo.
Deze wandeltocht staat gecatalogeerd als één van de mooiste tochten in de Ardennen. En ja hoor, het was echt super om over de brugjes te wandelen, door het water te stappen of langs enkele rotsen te klauteren op het water te blijven volgen. Op die manier wandelen maakt het voor de kinderen avontuurlijk en spannend! Ze genoten dan ook met volle teugen (ook al was het al behoorlijk warm). ‘s Avonds lieten we de kolen nog even smeulen voor een lekkere barbecue. Zo maak je zo’n weekendje tot een echt rustmoment… . En ja hoor! Ook de fiets mocht mee en deed tweemaal een klein tochtje doorheen de streek. Aangezien de Orbea Oiz nog bij de fietsenmaker was voor de vering mocht de aloude Orbea nog eens zijn truken tonen op de Ardense grond. Het lukte maar een vering achteraan was soms wel eens welkom geweest.

 

Er even tussenuit…

Het doet altijd deugd om er even tussenuit te knijpen in de herfstvakantie. De voorbije maanden waren voor mij bovendien ook wel hectisch. Op school bleef het werk lang achterop lopen door een valse start in september. De wisseling van server in twee scholen maakt(e) het ICT-pakket geen lachertje. Het slechte nieuws eind augustus van Lies liet meer zijn sporen na dan gedacht en zo start je eigenlijk al een stukje mentaal vermoeid aan een nieuw schooljaar. Gelukkig kon ik de afgelopen maanden flink mijn zinnen verzetten op school en zorgden de contacten met de collega’s ook voor heel wat aangename momenten. Toch is zo’n herfstvakantie heilzaam. Zeker als je er ook even letterlijk op uit trekt. Ditmaal kozen we voor Zeeland en het Roompotverblijf in Bruinisse.
Het park is niet meer van de nieuwste maar heeft wel heel ruime huisjes in een mooie omgeving. Bovendien is er ook een eenvoudig zwembad aanwezig en een bowlingbaan om de regenmomentjes op te vangen. Die waren er de afgelopen dagen gelukkig niet zodat we konden genieten van de zilte zeelucht en de weidse Zeelandse omgeving. In een halfuurtje sta je aan de andere kant van het eiland en slenter je op het strand van Renesse. De kleine dorpjes ogen allemaal zo vreedzaam en stil. In deze streek lijkt de tijd toch even te hebben stil gestaan. Ook de kinderen genoten de voorbije dagen van de strandwandeling, het zwembad, het bowlen, het speelplein, het wandelen doorheen de stadjes en van het even weg zijn. Op reis gaan is immers ook wel even meer tijd hebben voor elkaar.

Auvergne 2017

Dit jaar ging de reis richting Auvergne. Nadat we twee jaar op rij de kust opzochten in Bretagne kozen we ditmaal voor het Franse binnenland op zo’n 800 km van huis. Om de rit niet in één keer te moeten afleggen in de heenreis besloten we een tussenstop te voorzien nabij Avallon in de Bourgogne. Via Booking.com belandden we in de B&B ‘Chez Virginie’. Een aangename stopplaats met een vriendelijke uitbaatster. Bovendien beschikten we over een familiekamer met alle voorzieningen. Het enige minpuntje was echter dat we nog een flinke afstand moesten afleggen om ergens een avondmaal te vinden.
Met de zon op de snoet maar enkele dreigende wolken op de achtergrond reden we de volgende morgen dwars door de Morvan naar de Auvergne. Na veel draaien en keren met de wagen op de plaatselijke wegen waren we blij dat we uiteindelijk op de autosnelweg zaten richting het vroegere vulkanengebied. We passeerden de Puy de Dome en stegen tot zo’n 1000 meter hoogte. Uiteindelijk kwamen we rond 17 uur aan op onze eindbestemming: Beaulieu. Na een rondleiding door de vriendelijke eigenaars in de mooie chalet verkenden we snel nog even de supermarkt van Bort-les-Orgues. Klaar om de volgende dag er op uit te trekken!
De zon was meer dan van de partij bij de start en we profiteerden er van door het meer op te zoeken. Op het strandje bij het kasteel van Val kan je zwemmen en dit was een welgekomen verfrissing! We brachten nog een bezoekje aan het kasteel vooraleer we terugkeerden naar Beaulieu. Onderweg snel nog even een broodje kopen voor het avondeten en dan… KNAL … een gescheurde achterband bij het wegrijden van de parking. Daar stonden we dan: zondagavond, midden Frankrijk, met z’n allen in een auto met slechts 3 opgepomte banden. Na hulp van een plaatselijke inwoner werd het reservewiel gemonteerd en konden we verder rijden naar ons huisje. De volgende dag wachtte een bezoek aan de plaatselijke garage voor het herstellen van de band (nou ja, aankoop van twee nieuwe banden wegens herstel onmogelijk).
De wagen wilde duidelijk niet mee want al na 100 km richting Frankrijk kregen we de foutmelding ‘minimumpeil diesel dope’. Met de schrik op een defect reden we toch al tot hier maar de angst op een serieuze panne bleef als een zwaard van Damocles boven ons hangen.
Enfin op dag twee dan zonder reserveband de bergen van Super Besse gaan verkennen. Met de ‘eitjes’ gingen we naar de Col de Perdrix waarna we nog wat hoger klommen richting Puy de Sancy. De vermoeide blik van Clara deed ons echter stoppen ter hoogte van het zicht op Mont Dore. De innerlijke energietank werd bijgevuld waarna het toch nog lukte om te voet af te dalen naar Super Besse. Dit stadje is een mekka voor downhillers in de zomer en skifanaten in de winter. Terwijl de eerste wolken de blauwe lucht verdreven keken we nog even naar de wilde avonturen van enkele stoere bikers op het plaatselijk terras om de daguitstap af te sluiten.
De volgende dagen werden minder zonnig en dus zat er helaas geen duik meer in in het plaatselijke stuwmeer. Toch hield dit ons niet tegen om er op uit te trekken. We bezochten de ruïnes van het kasteel van Thynières nabij onze verblijfplaats, trokken op daguitstap naar Salins waar we onder de waterval door konden stappen en een schitterende wandeling maakten langsheen de rivier. Je waande je zelfs in een sprookjesbos! Van Salins reden we verder naar het oude dorpje Salers die ons helaas met een stevige plensbui verwelkomde. Veel plezier hadden we dan ook niet in dit pittoreske dorpje en het verblijf was van korte duur. We compenseerden dit dan maar met een extra stop in het stadje Ydes. Hier kon je een fiets huren om het groene lint (een oude spoorwegbedding) te verkennen. Al trappend reden we een uurtje rond in de vallei van de Dordogne. Beslist de moeite waard!
Donderdag bleven we dicht bij ons huisje om onze auto wat te sparen. We wandelden onder en op de flanken van ‘les orgues’ in Bort-les-Orgues. Een wandeling van zo’n 4 kilometer bleek iets langer uit te vallen en zorgde voor flink wat hoogtemeters. Het beloofde ijsje wanneer we terug bij de auto kwamen werd dan nog eens doeltreffend weggeregend door een stortbui. Het werd dan maar een koekje al schuilend in de auto. Toch lieten we het niet aan ons hart komen en trokken we nog naar de site St. Nazaire  waar je de samenvloeiing van de Dordogne en de Diège kan bewonderen van op de kliffen. Een prachtig uitkijkpunt!
Op vrijdag lieten de grijze wolken nog steeds van zich horen en besloten we La Bourboule te bezoeken en de kinderen te belonen voor hun flinke stapinspanningen met een  bezoekje aan Parc de Fenestre. Dit is een uitgestrekt park waar er ook heel wat speeltuigen staan en waar je ook op enkele betalende kleine attracties kan zitten. Helaas zorgde de plensbuien er voor dat alles er nat en verlaten bij lag. Na de middagpauze in een plaatselijk restaurantje was de zon uiteindelijk toch van de partij en konden we alsnog genieten van een spelletje minigolf. Amai, deze golfbanen hadden precies nog last van de erupties van de vulkanen! De bal rolde alle kanten op die hij niet moest en de uiteindelijk bleken niet alle banen even haalbaar. Jammer voor deze eerste kennismaking van de kinderen met minigolf. Maar uiteindelijk hebben ze toch plezier beleefd en werden ze beloond voor hun vele kilometers die ze stapten doorheen de heuvelrijke (of bergachtige) streek.
En ja hoor op zaterdagmorgen eindigden we onze week in de Auvergne met zonneschijn! Maar helaas ook weeral met een bijkomend autoprobleem: olie bijvullen was ditmaal de boodschap. Na een stop in de plaatselijke garage waagden we ons aan de lange terugweg. Na zo’n 30 kilometer kraakte er iets ongelooflijks aan de auto. Nadat we geremd hadden verdween het geluid opnieuw om op de autosnelweg plots terug te keren. Met een bang hartje namen we de eerste ‘aire’ om de zaak eens te bekijken. Na een pauze van 40 minuten, een blik op de motor en veel schrik besloten we toch verder de rit te vervolgen. Ditmaal bleven de problemen achterwege en uiteindelijk konden we rond 18 uur veilig de thuishaven bereiken. Oef! Wat was me dat een reis met hindernissen. Eén ding staat vast: deze auto rijdt niet meer op Franse wegen om op reis te gaan. Een tweede vaststelling: de Auvergne is een prachtige streek die veel te beiden heeft maar we hadden helaas de weergoden niet echt mee. Volgende keer beter zeker?
Auvergne 2017

Uitstapje naar de Zonnegloed en de zee.

Een bezoekje aan dierenpark Zonnegloed om daarna nog even de zeelucht op te snuiven. Helaas was het geen supermooi weerdag waardoor we met dikke trui langsheen de vloedlijn moesten stappen. Jammer maar het deed toch weer even deugd de zeelucht in te ademen.

Weekendje Waimes

Het verlengde weekend van Hemelvaart is traditioneel het weekend van Les Cimes de Waimes. Of beter: is OPNIEUW het weekend van deze Ardennenmarathon. Na een afwezigheid op de kalender was het dit jaar opnieuw verzamelen geblazen in de Oostkantons. En wat een geluk! Dit jaar breien we er meteen een verlengd weekendje Ardennen aan. Op donderdag het mountainbikeavontuur en de rest van het weekend familieplezier. De weergoden waren alvast zeer gunstig want het werd een topweekend. Het avontuur van de mountainbikerit vind je hieronder. Op vrijdag gingen we alle samen fietsen op de Ravelroutes die de Oostkantons doorkruisen. Echt zalig! Autovrije fietspaden die zo goed als vlak zijn en je naar alle uithoeken brengen. We besloten naar Bütgenbach te fietsen om er te picknicken aan het meer. Het werd een supergezellige tocht met enkele leuke stopplaatsen. Onze kleine coureurs deden het supergoed en legden maar even meer dan 27 kilometer af. Chapeau!
Zaterdag bonden we dan de wandelschoenen aan om op zoek te gaan naar de waterval van Bayehon. In de vallei van de Warche trokken we gepakt en geakt over de rotsen, door het water en tussen de bossen. Met een temperatuur van bijna 30° graden was dit niet evident. We waren dan ook superblij dat we in het afgelegen Longfaye toch een herberg vonden om even bij te tanken. Met behulp van de gps keerden we terug doorheen het bos om uiteindelijk zo’n 10 kilometer later terug aan de startplaats te belanden. Oef!
Zondag sprong ikzelf nog even de fiets op vooraleer het onweer de Ardennen zou bereiken. Op de paden van de ‘cimes de Waimes’ genoot ik nog even na van een schitterend verlengd weekend. Dit gaf echt een vakantiegevoel!
Waimes 2017

Een dagje Brussel.

Vandaag trokken we een dagje naar Brussel met de kroost. Om de terugrit in een overvolle trein te vermijden besloten we met de auto tot aan Bruparck te rijden en van daaruit het openbaar vervoer te nemen naar het centrum. Na minder dan een uurtje rijden stonden we al onder het Atomium. We trokken eerst naar het stadscentrum en namen daarvoor dus de metro. Wat een ervaring voor de kinderen om zo snel onder de grond te zoeven! Vanuit het hartje van Brussel wandelden we de Warandeberg op naar het park en het Koninklijk Paleis. Onze koning was niet te bespeuren en er stonden zelfs geen wachters voor de deur. Via de Kunstberg en het parkje ging het richting Grote Markt en Manneken Pis. Tussen de vele toeristen door baanden we ons een weg naar de kleine bekende Brusselse plasser. Ze hadden dit allemaal veel groter verwacht maar gaven de kinderen hun ogen flink de kost tussen al die Engelsen, Fransen, Spanjaarden, Chinezen en Belgische toeristen. We wandelden verder langs de Beurs waar we nog de vele teksten zagen staan op de muur die verwezen naar de aanslagen van 22 maart. Daar wordt je eventjes stil van … . De aanwezigheid van de soldaten in het stadscentrum herinneren je ook nog aan terreurniveau 3 maar voor de rest was er wel een gezellige drukte op alle gekende plaatsen en heb je het gevoel dat Brussel toch opnieuw leeft… althans licht bruist.

Nadat we per metro terugkeerden naar de Heyzel was het de bedoeling om te lunchen in Bruparck. Wat een streep door de rekening: van de hele site was er enkel nog mini-Europa en Océade. De vele winkeltjes, restaurantjes en tea-rooms waren onherroepelijk verdwenen. Er zat dan maar niks anders op dan onze boterhammetjes (die voorzien waren voor ‘s avonds) op te eten. Na de korte lunchpauze verkenden we mini-Europa en zagen we de Eiffeltoren, de toren van Pisa, de ESA-raket, de tunnel onder het Kanaal, een uitbarstende vulkaan, stierengevechten in Sevilla en tal van andere bekende plaatsen. Beslist de moeite om eens te bezoeken! Af en toe was er ook een interactieve knop die ervoor zorgde dat er een boot bewoog, auto’s reden, een vulkaan uitbarstte of een volkslied te horen was. Dit extraatje maakte het voor de kinderen ook leuker.

Als afsluiter van de dag bezochten we nog het Atomium. Met wat schrik voor de hoogte bracht de lift ons aan een snelheid van 5m/sec in een mum van tijd naar het panoramisch uitzicht op zo’n 100 meter hoogte. Brrrr… wat zijn we hier hoog boven de grond! Na een snel bezoekje aan de hoogste bol verkenden we nog de overige ‘sferen’ en vonden de kinderen het vooral leuk om de roltrappen te gebruiken. In de overige bollen kon je een tentoonstelling meepikken over Expo ’58 en over de geschiedenis van Sabena. We liepen er snel wat door want de vermoeidheid van het vele stappen (en klimmen: neen, Brussel is niet vlak) begon wel door te wegen.

Eenmaal met beide voetjes weer op de begane grond genoten we nog van een ijsje of een wafel vooraleer we de terugweg aanvatten. Uiteindelijk wandelden we vandaag iets meer dan 10 km in de hoofdstad van ons landje. Leerrijk, leuk maar ook vermoeiend. Binnen een maandje kom ik hier nog eens opnieuw piepen met de leerlingen van het zesde tijdens onze jaarlijkse stadsklas. Ik duim alvast voor een even vlot verloop!

Sneeuwpret!

Als er sneeuw ligt in België (nou ja, in het oosten van het land) dan moet je daarvan genieten.  Met die gedachte trokken we zaterdagmorgen richting Oostkantons om er een kort weekendje door te brengen. Op vrijdagavond nog snel een onderkomen gezocht via Booking.com en uiteindelijk uitgekomen op een leuk plekje in Chévemont op de grens tussen België, Nederland en Duitsland.
De rit richting sneeuw verliep super want alle wegen waren immers een weekje sneeuwvrij. Bovendien was de zon van de partij wat het allemaal nog wat aangenamer maakte. Iets na de middag kwamen we aan op Mont Rigi. Hier was het wel drummen geblazen om een parkeerplekje te vinden. De meesten kwamen om te langlaufen zodat we -eenmaal klaar om de sneeuw te trotseren – weinig last hadden van de drukte. Met de slee trokken we de Hoge Venen in om te glijden, stappen en gooien in en met het wonderlijke witte poeder. Op sommige plaatsen lag er echt wel een dikke laag en zakte je tot over de knieën in de sneeuw!
Na een wandeling en het maken van een sneeuwman trokken we richting overnachtingsplaats. Ons stekje lag helemaal op de boerebuiten maar nog steeds omringd van sneeuw.
Dit zorgde ervoor dat we op zondagmorgen opnieuw konden genieten van sneeuwpret. Met de deskundige hulp van de eigenares trokken we de weilanden in om er van de helling te glijden. Wat een plezier! Het gaf een echt vakantiegevoel. Helaas wachtte ons nog een lange terugrit richting sneeuwvrij westen. Maar één ding is zeker: we kunnen terugblikken op een zalig sneeuwmoment met de kinderen.

Sneeuw 2017