Fietsen

Verlengd weekendje in Trois-Ponts.

Eindelijk nog eens een weekendje weg met het gezin! De Ardennen brengen altijd wel de nodige rust en leuke momenten. We vertrokken op woensdagnamiddag maar de drukte van de wegen zorgde ervoor dat we pas tegen 19.30 uur aankwamen aan ons vakantiehuisje in Trois-Ponts. Gelegen aan de rand van een bos, boven op een heuvel in een klein gehuchtje. Prachtig! Helaas waren de winkels reeds gesloten dus gingen we als start van deze vakantie maar een frietje prikken in Trois-Ponts.
De dag nadien snel enkele inkopen gedaan, de omgeving verkend met een wandelingetje en een kijkje gaan nemen op de skipiste van Val de Wanne. Daar kon je allerlei activiteiten doen en de uitweg proberen te zoeken uit het grote doolhof. Een leuke bezigheid voor de kinderen! Het weer was die dag net iets minder maar toch lieten we het niet aan ons hart komen…
Op vrijdag trokken we de hoogte in naar de uitkijktoren van Trois-Ponts. De wandeling terug bracht ons langs het water en door het bos. Een stevige training voor de wandeling van de dag nadien … richting Ninglinspo.
Deze wandeltocht staat gecatalogeerd als één van de mooiste tochten in de Ardennen. En ja hoor, het was echt super om over de brugjes te wandelen, door het water te stappen of langs enkele rotsen te klauteren op het water te blijven volgen. Op die manier wandelen maakt het voor de kinderen avontuurlijk en spannend! Ze genoten dan ook met volle teugen (ook al was het al behoorlijk warm). ‘s Avonds lieten we de kolen nog even smeulen voor een lekkere barbecue. Zo maak je zo’n weekendje tot een echt rustmoment… . En ja hoor! Ook de fiets mocht mee en deed tweemaal een klein tochtje doorheen de streek. Aangezien de Orbea Oiz nog bij de fietsenmaker was voor de vering mocht de aloude Orbea nog eens zijn truken tonen op de Ardense grond. Het lukte maar een vering achteraan was soms wel eens welkom geweest.

 

Bezoek Bulskampveld.

Deze ochtend met de mountainbike richting Brugge getrokken om er in de namiddag samen met de kinderen een bezoekje te brengen aan het domein Bulskampveld. Verwonderd van de pracht van dit provinciaal domein. In het bezoekerscentrum kon je heel wat info terugvinden over de bomen de dieren in een interactieve tentoonstelling. Wat verderop is er een kruidentuin en in het bos zelf is er nog een leuk leerpad. Echt wel eens de moeite om te doen. Ook al waren de weergoden ons  niet echt gunstig gezind we genoten toch van dit prachtige gebied in eigen provincie.

Met Mats op de mountainbike

Vandaag trokken Mats en ikzelf er op uit met de mountainbike. Mats vroeg immers al een tijdje om eens echt te gaan fietsen in het bos, over boomwortels, in het gras en in de modder. Modder is er momenteel niet te bespeuren maar voor de overige ingrediënten trokken we richting Gasthuisbossen en Palingbeek. Het werd een tochtje met veel wind, af en toe een duwtje in de rug, enkele leuke rustpauzes en even stilstaan bij de herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog. Fijn dat Mats ook deze interesse deelt met zijn papa. We bolden zo’n 15 km met onze mountainbike maar wisselden tijdig de inspanning af door ontspanning. Zeker voor herhaling vatbaar!

Terug op de fiets!

Eindelijk! Na een maandje zonder fietsen probeerde ik vandaag voor het eerst weer een deftig tochtje te maken. Na de handbreuk en bijhorend gips bij de deelname aan de Raid des Hautes Fagnes was het dus enkele weken balen tijdens deze vakantie. Dan heb je eens wat tijd en dan kan je niet eens een leuk fietstochtje maken. De ideeën om er met de fiets op uit te trekken mochten in de vuilnisbak. Nadat ik vorige week uit het gips mocht dacht ik onmiddellijk in actie te kunnen schieten maar dat was een serieuze misrekening. Uiteindelijk had ik toch nog een weekje nodig om weer kracht te hebben in mijn hand en min of meer pijnloos te kunnen fietsen.
Samen met Kurt besloot ik deel te nemen aan de wielertoeristenrit van WTC Geluveld. Met een verplaatsing heen en terug én een rit van 50 km moesten we toch zo’n 80 kilometer op de teller hebben. Het bleken er uiteindelijk meer dan 85 te zijn. Mijn energietank was serieus leeg maar ik was vooral blij dat ik weer in actie kon schieten na al dat stilzitten. Op naar de volgende tocht!

Les cimes de Waimes

Yes, we zijn terug! Na een afwezigheid op de kalender werd deze mountainbikemarathon eindelijk weer ingericht. Na enkele regenedities was het nu genieten van mooi weer en opnieuw de echte mountainbikesfeer opsnuiven. Samen met Bert Desimpelaere en Gaetan gingen we iets na 10 uur van start in het centrum van Waimes. Aan een vlot tempo namen we eerste deftige ‘cimes’ vooraleer we richting steengroeve trokken. Hier wachtte een echte kuitenbijter die je toch wel herinnerde dat de Ardense klimmen niet de Westvlaamse Heuvellandklimmen zijn. Aan de splitsing besloten Gaetan en ikzelf om voor de 65 km te gaan. Een wijselijke beslissing want eenmaal na het meer van Robertville was ‘de jus’ uit de benen verdwenen. Op een wat gezapiger tempo reed ik richting aankomst. Na 4 uur 03 minuten reed ik over de streep. Dit werd een leuk weerzien met de ‘cimes de Waimes’. Tot volgend jaar? En het weer mag dan hetzelfde zijn.