Fietsen

Met Mats op de mountainbike

Vandaag trokken Mats en ikzelf er op uit met de mountainbike. Mats vroeg immers al een tijdje om eens echt te gaan fietsen in het bos, over boomwortels, in het gras en in de modder. Modder is er momenteel niet te bespeuren maar voor de overige ingrediënten trokken we richting Gasthuisbossen en Palingbeek. Het werd een tochtje met veel wind, af en toe een duwtje in de rug, enkele leuke rustpauzes en even stilstaan bij de herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog. Fijn dat Mats ook deze interesse deelt met zijn papa. We bolden zo’n 15 km met onze mountainbike maar wisselden tijdig de inspanning af door ontspanning. Zeker voor herhaling vatbaar!

Terug op de fiets!

Eindelijk! Na een maandje zonder fietsen probeerde ik vandaag voor het eerst weer een deftig tochtje te maken. Na de handbreuk en bijhorend gips bij de deelname aan de Raid des Hautes Fagnes was het dus enkele weken balen tijdens deze vakantie. Dan heb je eens wat tijd en dan kan je niet eens een leuk fietstochtje maken. De ideeën om er met de fiets op uit te trekken mochten in de vuilnisbak. Nadat ik vorige week uit het gips mocht dacht ik onmiddellijk in actie te kunnen schieten maar dat was een serieuze misrekening. Uiteindelijk had ik toch nog een weekje nodig om weer kracht te hebben in mijn hand en min of meer pijnloos te kunnen fietsen.
Samen met Kurt besloot ik deel te nemen aan de wielertoeristenrit van WTC Geluveld. Met een verplaatsing heen en terug én een rit van 50 km moesten we toch zo’n 80 kilometer op de teller hebben. Het bleken er uiteindelijk meer dan 85 te zijn. Mijn energietank was serieus leeg maar ik was vooral blij dat ik weer in actie kon schieten na al dat stilzitten. Op naar de volgende tocht!

Les cimes de Waimes

Yes, we zijn terug! Na een afwezigheid op de kalender werd deze mountainbikemarathon eindelijk weer ingericht. Na enkele regenedities was het nu genieten van mooi weer en opnieuw de echte mountainbikesfeer opsnuiven. Samen met Bert Desimpelaere en Gaetan gingen we iets na 10 uur van start in het centrum van Waimes. Aan een vlot tempo namen we eerste deftige ‘cimes’ vooraleer we richting steengroeve trokken. Hier wachtte een echte kuitenbijter die je toch wel herinnerde dat de Ardense klimmen niet de Westvlaamse Heuvellandklimmen zijn. Aan de splitsing besloten Gaetan en ikzelf om voor de 65 km te gaan. Een wijselijke beslissing want eenmaal na het meer van Robertville was ‘de jus’ uit de benen verdwenen. Op een wat gezapiger tempo reed ik richting aankomst. Na 4 uur 03 minuten reed ik over de streep. Dit werd een leuk weerzien met de ‘cimes de Waimes’. Tot volgend jaar? En het weer mag dan hetzelfde zijn.

De kasseien van Parijs-Roubaix.

Ik hou er van om elk jaar eens de kasseien van deze helleklassieker zelf aan den lijve te voelen. Natuurlijk is dat des te plezanter als je dit de week voor de beruchte koers doet want dan is het volledige parcours bewegwijzerd en zijn de stroken ook genummerd. Net als drie jaar geleden besloot ik de starten in Camphin-en-Pévèle en langs de weg naar Orchies te fietsen. Van hieruit zou ik dan de overige 60 km volgen naar de piste van Roubaix. Na het ererondje zou ik dan terug fietsen naar de startplaats van de dag. Ditmaal was de koersfiets thuis gebleven -aangezien ik mijn Merckx-fiets toch nog een aantal jaren wil houden- en koos ik voor de mountainbike om te dokkeren over de kasseien.
De wind was in de aanloop nog mijn bondgenoot maar zou voor de tocht richting Roubaix voor het overgrote deel in het nadeel blazen. Dit betekende wel dat de uiteindelijke slotkilometers van Roubaix naar Camphin-en-Pévèle dan weer wind in de rug zou opleveren. Altijd een aangename meevaller op het einde van een tocht. Het parcours was al perfect bepijld en na zo’n 17 kilometer aanloop kon ik aan de eerste kasseistrook van Orchies beginnen. Heel wat andere fietsers waren ook op pad en éénmaal de zone van Mons-en-Pévèle en Cysoing in zicht kwam werd het steeds drukker op de kasseien. De campers stonden reeds langs de kant van de weg geposteerd en aan de molen van Templeuve was er zelfs al een heel fandorp van Tom Boonen. De wieken van de molen brachten ook zelfs hulde aan onze Flandrien. Ik trok verder richting Carrefour de l’arbre en was toch blij dat deze strook achter de rug was. Deze kasseien zijn echt op een hoopje gegooid en doen je beven van kop tot teen. Gelukkig zat ik op de mountainbike en niet op de koersfiets. Na de laatste strook in Hem pikte ik aan bij een groepje Britten om samen richting piste te rijden. Na zo’n 75 km kon ik helaas de piste niet oprijden aangezien alles afgsloten was en in gereedheid werd gebracht voor de dag nadien (wielertoeristen) en voor de hoogdag van zondag. Na een mini-pauze besloot ik Roubaix te verlaten en terug te keren naar de auto. Zonder een druppel water in de bidon was ik toch nog genoodzaakt een extra stop in te lassen want ik kreeg een ongelooflijke kramp in de buik. Een bakkerij in Willems bracht soelaas met een heerlijk taartje, een cola en een ice-tea. Uiteindelijk verdwenen de krampen en reed ik nog probleemloos richting Camphin-en-Pévèle nagenietend van een mooi tochtje over Noord-Franse wegen.

Een echte Flandrienne!

Op de wielerhoogdag Saint-Vélo was er in afwachting van de aankomst van de profs een wedstrijdje voor de kinderen tussen de 3 en de 5 jaar. Op hun loopfietsje moest er zo’n 200 meter worden afgelegd met start en aankomst aan de legendarische meet in ‘Via Vanackere’. In de aanloop had ik Clara kunnen warm maken om deel te nemen aan deze wedstrijd en zo geschiede. Ze was helemaal klaar om het beste van zichzelf te geven en deed dit dan ook! Clara bolde als tweede over de meet bij de meisjes en was bijzonder fier. Nadien mochten alle deelnemers ook nog eens op het grote podium om hun prijsje en medaille in ontvangst te nemen. Dikke bravo, Clara!