Actualiteit

Mooie bericht van journalist Hans Vandeweghe

Hieronder de tekst die ik las op de blog van journalist Hans Vandeweghe. Mooi en eerlijk gezegd heel herkenbaar. Ook ik schrik me elke fietstocht wel eens te pletter of erger me aan het roekeloze gedrag. Maar ja, meestal krijg je de wind van voren dat de weg niet van jou is. Ik rij meestal alleen en op landelijke wegen én langs de rechterkant van de weg. Toch moet je soms straf in de remmen knijpen omdat een tegenligger je bijna de graskant in maait. Vandaar deze herkenbare tekst. Lezen die handel!

Ik kan de dood van Scarponi niet uit mijn hoofd zetten. Het heeft er behoorlijk ingehakt

 

Bij het fietsgekke geslacht Declercq zag ik voor het eerst het Youtube-filmpje van Michel Scarponi met zijn papegaai Frankie. Ze hebben bij de Declercqs ook een papegaai, vandaar hun interesse voor Scarponi die op training zijn Frankie op zijn schouder had zitten, liet wegvliegen en dan terugriep. Zoek het maar even op: mens en papegaai die één worden, allebei blauw en geel.

Een plezante mens, die Michele Scarponi, dat zie je zo. Een renner die blij was renner te zijn, zoals de meeste renners want anders kan je dat vak niet beoefenen. In de necrologieën werd dat gelukkig benadrukt. Ten overvloede werd ook vermeld dat hij wel eens een donkere periode heeft gehad en bij Fuentes en Ferrari patiënt was. Dat had er nu eens niet bij gemoeten.

Vroeg of laat liggen we allemaal tegen de grond, heel af en toe door onze schuld, maar meestal door de schuld van iemand in een stalen doos op vier wielen die zich oppermachtig voelt

Michele Scarponi is 37 jaar geworden en is dit weekend morsdood gereden door een auto die hem niet had gezien en/of een stopteken had genegeerd. Wie zal het zeggen wat de ware toedracht is en wat doet het er toe? De dood van Michele Scarponi is niet zo maar een ongeval, dit is ook het noodlot niet. Iedereen die fietst, herkent de wetmatigheid. Vroeg of laat liggen we allemaal tegen de grond, heel af en toe door onze schuld, maar meestal door de schuld van iemand in een stalen doos op vier wielen die zich oppermachtig voelt.

Nog maar eens is een wielrenner gestorven op training en deze helemaal alleen tijdens een losrijritje van niemendal tegen een kleine dertig per uur. Neen, geen wielerterrorist in een groep van gelijkgezinde fietshunnen. Evenmin een student die met doodsverachting tussen de auto’s laveert. Neen, een bijzonder handige solitair die één is met zijn machine, werd zaterdag genadeloos van de weg gemaaid en weet u wat de eerste bedenking is bij iedereen die wel eens fietst? Dat had ik kunnen zijn.

Eén zin is bijgebleven van alle interviews die Tom Boonen heeft gegeven net voor hij de fiets aan de haak hing. “Wat ik niet zal missen, is het gevaar. Elke dag, elke training was er wel dat moment dat ik overhoop had kunnen worden gereden als ik niet had opgelet.” Ik ben een ongetalenteerde wielertoerist van het zevende knoopsgat, maar recent maakte ik samen met een fietsmaat tijdens een tochtje net dezelfde bedenking. Kunnen wij nu echt geen enkele keer buiten komen zonder ons minstens één keer onwaarschijnlijk boos te moeten maken op een chauffeur die ons uit onkunde of onwil in de kant wil rijden, de pas afsnijden, geen voorrang geeft of wat al niet meer?

Iemand vijf meter voor jou zien opschept worden en bloedend op de asfalt gekwakt worden, dat beeld raak je nooit meer kwijt

 

Na twee zware ongevallen van een naaste, het tweede zag ik voor mijn ogen gebeuren, ben ik nog meer angsthaas op de fiets. Voortdurend wordt gepraat en gedirigeerd: pas op, auto voor, auto achter, vluchtheuvels, geparkeerde auto’s, putten en gaten in de weg aanwijzen. En nog ging het die ene keer finaal fout. Een auto met gierende banden uit een zijstraat zien komen, iemand vijf meter voor jou zien opschept worden en bloedend op de asfalt gekwakt worden, dat beeld raak je nooit meer kwijt.

Ik fiets zo defensief als maar kan. De richtsnelheid is een goeie 30 bij windstil weer, iets meer bij wind in de rug en pompen tot 30 bij wind op kop. Ik rij vaak alleen, ook soms met twee, één keer per week in een kleine groep. Ik rij nooit zo maar gratuit een kruispunt op, ook niet als ik voorrang heb, in elke geparkeerde of rijdende auto vermoed ik een aanslagpleger, ik rij heel zelden met twee naast elkaar.

Ik heb een bel, op de koersfiets, die blasfemie neem ik erbij. Ik draag altijd een helm die ik vroeger afzette in een lange, hete klim in een warm land, maar zelfs dat durf ik niet meer. En toch, elke rit – lang of kort – gaat het minstens één keer fout en zou ik de autobestuurder uit zijn/haar auto willen halen, de sleutels afnemen, een oorveeg geven en verder rijden.

Fietsers zijn niet de verkeersagressoren, het spijt mij zeer. De auto’s zijn de moordenaars en ik heb er zelf twee van

Fietsers zijn niet de verkeersagressoren, het spijt mij zeer. De auto’s zijn de moordenaars en ik heb er zelf twee van. Rij ik anders met de auto als ik een fietser zie? Ja, en ik herken ook de autobestuurders die zelf weten wat fietsen is. Zij houden in als ze een fiets kruisen, vertragen als ze een fiets inhalen, houden afstand, toeteren nooit en de echt begripvolle geven een rijdende fiets zelfs voorrang waar die eigenlijk zou moeten stoppen.

Ik kan de dood van Scarponi niet uit mijn hoofd zetten. Het heeft er behoorlijk ingehakt en mij gesterkt in mijn voornemen. Ik zal nog defensiever rijden, nog meer waarschuwen, maar mij nóg agressiever gedragen tegen wie mijn leven in gevaar brengt. Tot ze het leren.

Een echte Flandrienne!

Op de wielerhoogdag Saint-Vélo was er in afwachting van de aankomst van de profs een wedstrijdje voor de kinderen tussen de 3 en de 5 jaar. Op hun loopfietsje moest er zo’n 200 meter worden afgelegd met start en aankomst aan de legendarische meet in ‘Via Vanackere’. In de aanloop had ik Clara kunnen warm maken om deel te nemen aan deze wedstrijd en zo geschiede. Ze was helemaal klaar om het beste van zichzelf te geven en deed dit dan ook! Clara bolde als tweede over de meet bij de meisjes en was bijzonder fier. Nadien mochten alle deelnemers ook nog eens op het grote podium om hun prijsje en medaille in ontvangst te nemen. Dikke bravo, Clara!

Leve de Mia’s!

Samen met Viktor keek ik al een eindje uit naar de uitreiking van de Mia’s. Wat we er moesten van verwachten was niet duidelijk. Een grote zaal, een live show en een tv-opname.
Onmiddellijk na school reden we naar Brussel richting Paleis 12. We parkeerden met zicht op het Atomium op een boogscheut van de feestlocatie. We zagen nog heel wat artiesten hun intrede maken op de rode loper: het Zesde Metaal, Emma Bale, Netsky, Lost Frequencies, de zusjes Leyers, Bazart, Stan van Samang, Tourist Le MC en nog vele andere vedetten. Het spektakel kon beginnen. Zonder ook maar één controle (jaja, we zijn in Brussel bij niveaudreiging 3) gingen we de zaal binnen. Na wat praktische uitleg kon de liveshow van start gaan. Een prachtige opener van Laura Tesoro en de Ertebrekers zette de toon. Al vlug mochten de gasten van het Zesde Metaal hun eerste Mia ophalen uit handen van gemeentegenoot Stefaan Degand. Nadien volgde er nog een tweede exemplaar, zagen we Bazart de woorden ‘vide le roi’ uitspreken en genoten we van mooie acts van Emma Bale, Netsky, Stan van Samang en het wonderlijk Bazart dat met de meeste prijzen ging lopen. Toen Bart Peeters na de live-uitzending iedereen uitnodigde om wat dichter te kome voor het optreden van Bazart mochten we ons tussen de champagneflessen wurmen en ons laten omarmen door Miss België, Bart Peeters en andere BV’s. Het feest was nog niet ten einde want na Bazart zette Lost Frequencies de beentjes nog in werking van het publiek. We genoten en konden met een smile het feestje verlaten. Dank voor een leuk avondje plezier.

Het verhaal van de kerststal.

kersstalMaandag las ik verstomd de krant toen bleek dat er een gemeente in Vlaanderen de kerststal moest wegnemen omdat anderen hier aanstoot aan geven. Nou moe! We zijn in de periode van het jaar dat iedereen de winkels plat loopt om cadeautjes te kopen voor elkaar, dat men allemaal de kerstboom versiert en duizenden lichtjes hangt om het gezellig te doen ogen maar diep van binnen weet men eigenlijk niet meer welk feest er gevierd wordt. Tegenwoordig kan je overal je mening kwijt en in de multiculturele samenleving proberen we met iedereen rekening te houden maar vergeet men toch zo vaak om zich eens in de plaats van een ander te stellen. Men hangt geen lichtjes om het donker te verdrijven maar om zelf gezien te worden. Men koopt cadeautjes voor een ander om zijn koopkracht te tonen en er zelf ook eentje te krijgen en te weinig uit liefde en overtuiging. Men noemt alle vluchtelingen met gemak profiteurs en alle godsdiensten gevaarlijk. Brrr… op zo’n momenten biedt de kerstsfeer maar weinig warmte. In het krantenartikel vind ik het straf dat er mensen aanstoot nemen aan een kerststal maar zich wel te goed zullen doen op 25 december en superblij zullen zijn dat dit een feestdag is. Na de hele heisa rond Sinterklaas is het ditmaal de beurt aan de kerststal. En zeggen dat er véél grotere en belangrijkere problemen zijn in deze zotte wereld. Hopelijk brengt 2017 toch wat meer menselijkheid en inlevingsvermogen bij de mens.

Ploegsteert

Wat een leuke verrassing om zaterdag rond de klok van 18 uur naar Radio 1 te luisteren. “Ploegsteert” van Het Zesde Metaal staat voor het eerst helemaal bovenaan in de 100 op 1, dé lijst met de honderd beste Belgische nummers door de luisteraars van Radio 1 gekozen. De onderstaande versie van in “de Laatste show” maakt het nog mooier door de samenvloeiing van de beelden van VDB en het lied. Proficiat Zesde Metaal en een mooie hommage aan Frank Vandenbroucke.

Merci Zesde Metaal!

shg_hzm_calais33Gisteren mocht ik samen met collega Viktor genieten van een exclusieve avant-première van de nieuwe cd van het Zesde Metaal. De geheime locatie van de avond bleek het zaaltje boven het platenlabel van Unday Records te zijn. We kwamen in een gezellige ruimte terecht waar we konden genieten van een mooi, stevig concert van het Zesde Metaal. Nieuwe nummers werden afgewisseld met gekend werk en af en toe nam Wannes kort het woord om er een oneliner door te jagen. Na iets meer dan een uur spelen volgden de bisnummers en enkele ‘praktische mededelingen’ rond het verkrijgen van de nieuwe cd. En ja, wie hem niet meer hoefde was er aan voor de moeite. “Betaald is betaald”, zei Wannes! Iedereen gaf met plezier zijn centjes want deze nieuwe plaat is echt wel een schitterend broedsel met enkele leuke synthesizerdeuntjes die je onderdompelen in de songs. Bravo gasten en je zou al bijna blij zijn dat er nog problemen zijn in de wereld om liedjes over te schrijven. En neen, ‘t is nog belange al nie noa de wuppe!

Marie knipt haar haar.

marie-thinkpinkVandaag, uitgerekend op de dag tegen kanker trok Marie naar de kapper om haar haar kort te knippen. Haar lange staart ging in de enveloppe voor Think Pink. Een mooi gebaar en een nieuwe look voor onze Marie!