Author Archive: Bert

Niemand ontsnapt aan "meneer griep"

De eerste maand van 2009 zit er zo goed als op.  Deze week nog serieus wat last gehad van mijn longen (of zijn het de ribben?). Blijkbaar is er toch iets blijven “plakken” na die griep van vorige week. Bij Joke is het zeker blijven hangen, want zij was deze week geveld door het virusje. Op die manier ontsnapt er dus niemand aan “meneer griep”. Voor de rest was het een drukke week met weinig nieuwsfeiten.
Kleine Marie beleefde trouwens een super week! Ze was ferm actief en at dat het een lieve deugd was! Zelfs ‘s nachts liet ze zich af en toe eens horen om toch nog wat te drinken te krijgen. Kortom: ze is weer de oude, speelse, goedlachse Marie! Bekijk maar eens het filmpje dat we maakten tijdens haar speelmomentje.

Back in business!

Met deze slogan begon onze mountainbiketrots Filip Meirhaeghe opnieuw na zijn dopingschorsing aan het tweede deel van zijn wielercarrière. Voor mezelf betekent het een herstart na een weekje lappenmand. De afgelopen week véél gerust, veel gezeteld, veel nieuws gevolgd en bekeken op televisie. Zo was er Obama die tot eerste zwarte president gekroond werd, maar vooral het drama van Dendermonde zal bijblijven. Wat bezielt iemand om als een gek tekeer te gaan in een kinderdagverblijf? Nu ikzelf ook papa ben, sta ik er waarschijnlijk nog veel meer bij stil. Maandag gaat kleine Marie ook weer naar haar vertrouwde plekje “Petoeter”. Een mens zou het eventjes benauwd krijgen…  Ik denk dat die zoen morgenochtend nog een dikkere smakkerd zal zijn dan gewoonlijk. Wedden dat ik niet de enige papa zal zijn?

In de ziekenboeg

Man, man, man, miserie! Niet enkel Fernand van de Kampioenen kent die uitspraak. Het is er eentje waar ik me deze week perfect kan in vinden. Reeds van zaterdag lig ik immers in de lappenmand. Opgestaan met keelpijn, hoesten en koorts. Voor alle zekerheid naar de dokter geweest want hoe vlugger je er bij bent, hoe vlugger je “die beestjes” de baas bent. Helaas dus… blijkbaar was het virusje Influenza A zo vriendelijk geweest zich te nestelen bij mij. Lang geleden dat ik nog de griep had en hopelijk zal het nog lang duren vooraleer hij de volgende keer zal langskomen. Man, man, wat ben je daar mottig van!
Intussen kreeg ook kleine Marie het leuke beestje te pakken en zitten we hier reeds een weekje samen “gezellig” te zieken. Gelukkig is mama Joke de rots in de branding! Ik hoop dat ik me vlug een stuk beter voel en weer naar het werk kan want ook daar beginnen er stapeltjes te groeien. Gegroet!

O what a day!

Vandaag, 13 januari 2009: een speciale dag want precies 4 jaar geleden was het het begin van Joke en Bert. Die bewuste donderdagavond startte ons avontuur. Nu 4 jaar later is er reeds heel wat gebeurd! Intussen zorgt Marie voor de nodige animo en werd Wilg 30 onze nieuwe thuis.
Voor de rest was het een dag zoals 13 (hoe origineel) in een dozijn. Beginnen met het dagelijkse ochtenritueel: was, plas, koffietas en jas. Gevolgd door een ritje langs Petoeter om nadien school op te zoeken.  O ja, toch een kleine unieke belevenis deze morgen: het had niet gevroren! De eerste keer in dit nieuwe jaar dat er ‘s morgens geen ijslaagje op de auto lag. Dank u wel!

Vanavond zal het alleszins geen uitbundige feestpartij worden want na het thuiswachtscenario van gisteren waarbij dochterlief weigerde tot slapen en eten, zal ik mezelf eens voornemen vroeg onder de wol te duiken. Benieuwd of kleine Marie dat toelaat…

Brr… vriezedag!

06 januari 2009:  Driekoningen maar ook vriezedag! Vandaag wordt het één van de koudste dagen in de afgelopen 10 jaar. We zullen het geweten hebben!

Deze morgen de auto met veel moeite ijsvrij kunnen maken. Het was zelfs zo erg dat mijn simpel maar o zo sierlijk ijsschrepertje de geest gaf.

Nou ja, wat is een ijsschrepertje? Even later hoor ik het nieuws op de radio waarin gezegd wordt dat er in onze hoofdstad een dakloze dood werd aangetroffen. Ook in eigen provincie werd een vermiste man dood teruggevonden. Brr… je krijgt het er nog kouder van. We mogen nog van geluk spreken dat we met onze muts, handschoenen en sjaal buiten kunnen komen om onze heilige koe, de wagen,  ijsvrij te maken. Wat een verschil in zorgen, bedenk ik me plots… . Uiteindelijk toch met een ronkende motor kunnen vertrekken richting school voor een nieuwe werkdag vol uitdagingen en … verrassingen. Zo stonden de kinderen van het koor deze middag plots aan het bureau met een recital aan Driekoningenliederen. Het is immers een slordige 2000 jaar geleden dat die drie wijzen (Melchiar, Kaspar en Balthazar) een bezoekje brachten aan de kribbe. Tjonje, tjonge, zou het toen ook zo koud geweest zijn? Ik hoop voor hen van niet!

Vakantie is voorbij…

Morgen is het weer zover… de eerste werkdag van het nieuwe kalenderjaar. De kerstvakantie is precies voorbij gevlogen. Ja, ik weet het, als ik dit zeg dan zijn er weer een heleboel die zullen zeggen dat ik al zo’n gelukzak ben met veel vakantie, maar toch… . Het was trouwens een vakantie met heel wat gebeurtenissen:  kleine Marie die ziek was en enkele dagen in het ziekenhuis verbleef, kerstavond en kerstmis die mede daardoor minder plezant en aangenaam verliepen, nog heel wat boor-, zaag- en klopwerk in de nieuwe woning, en tussenin nog eens zelf geveld worden door buikgriep.
Nou ja, je zou voor minder nog even op adem willen komen!
Maar desondanks starten we morgen opnieuw met de nodige energie en enthousiasme. Laat ons hopen dat Marie’tje deze nacht voor even geen “nachtmarie” heeft en zoetjes verder droomt tot de wekker ons genadeloos uit de vakantie rukt.
Goedemorgen 5 januari!

Wilg 30 is geboren!

Het heeft heel wat voeten in de aarde gekost maar uiteindelijk is het dan toch gelukt om “wilg30” op de wereld los te laten.
In dit nieuwe kalenderjaar willen we er een goed voornemen van maken om tijdig deze webstek aan te passen en zo snel mogelijk weer de gekende pagina’s aan te vullen. Voorlopig is het nog maar een magere bedoening maar we zullen er snel verandering in brengen.

Deze pagina is bovendien een blogpagina. Dit wil zeggen dat hier telkens nieuwe berichten verschijnen via een logboek. De overige pagina’s zijn infopagina’s met nieuws over onze reisavonturen, het mountainbiken en de bewoners van “Wilg 30”. Blader er al maar even door…

Tot slot willen we iedereen ook een prettig, sportief, maar vooral gezond 2009 toewensen.
Groeten van ons drietjes,

Joke, Bert en Marie.

Raid des Hautes Fagnes 2007

Raid des Hautes Fagnes

– 17 juni 2007 –

Terwijl de meeste Fuerzanen zich vandaag zouden wagen aan de platte wielertoeristenrit van Gent-Wevelgem koos ik er opnieuw voor om naar Malmédy af te zakken voor de schoonste rit in België. Op zaterdagavond kwam ik mosselbiker Piet tegen het lijf gelopen en sprak ik ook nog even af met Gerrit. Beiden hadden zich ingeschreven voor de 105 km. Ikzelf koos dit jaar (wegens te weinig trainingskilometers) voor de 65 km.

Net zoals de vorige keren worden we onmiddellijk de hoogte ingestuurd. Ik besluit om er toch al stevig tegenaan te gaan want nadien volgen er enkele moeilijke passages en als je dan moeten aanschuiven gaat er reeds heel wat tijd verloren. Alles verloopt vlot tot er moet geschakeld worden! De versnellingen werken niet zoals het moet zodat ik vertrokken ben voor 65 km gesukkel met tand en wiel. Verdorie!

Dit zorgt er o.a. voor dat ik bepaalde passages noodgedwongen moet wandelen terwijl ik weet dat er anders zeker kon gefietst worden. In het begin erger ik me er enorm aan maar na verloop van tijd leg je je bij de feiten neer en probeer je er het beste van te maken.

Om het aprcours van de 65 km ontbreekt de lus naar de Hoge Venen maar dit zorgt er allerminst voor dat het makkelijker is. Zowat alle hellingen zijn immers ook opgenomen in deze kortere tocht. Via Ovifat gaat het richting Robertville om na het stuwmeer de bewuste technische passage te nemen. Langzaam rijden we weer richting Malmédy om na de groeve nog een fikse beklimming te nemen. Hier voel je de benen verzuren. Gelukkig ben je dan bijna aan de meet. Ditmaal lag de aankomststreep aan de sporthal en moesten we nog even door het drukke centrum “cruisen”. Voor de weinige fietskilometers behaal ik uiteindelijk een prima resultaat: 94ste op 596 renners. Een top 100 is dus mogelijk. Mits wat meer trainen (en een goede fiets) zit er dus meer in. Volgend jaar misschien?

Ardennes Trophy 2007

Ardennes Trophy

– 28 mei 2007 –

Zoals de traditie het nu al even wil, moet je op Pinkstermaandag in Theux zijn voor de gekende Ardennes Trophy. Dit jaar hadden de organisatoren een vernieuwd parcours voorgeschoteld waarbij je kon kiezen uit 65 km of 85 km. Ikzelf besloot al op voorhand om de 65 km te rijden. Bovendien zorgden de technische problemen er ook voor dat die keuze niet lang hoefde te duren. Startend zonder voorvering (wat hebben die techniekers van Marzocchi toch uitgestoken?) en een haperende versnellingsapparaat vooraan zorgen alvast niet voor veel gejuich aan de start. Hier sta je dan in een uithoek van België samen met een duizendtal andere bikers te wachten tot je van start mag gaan in één van Belgisch lastigste marathons. Fuerza stuurde ook nu weer zijn zonen uit: Bert Desimpelaere, Gerrit Demolder, Pieter Igodt en ikzelf gaan de uitdaging aan om deze tocht tot een goed eind te brengen.

Vijf minuten na de eerste startblok mogen wij de eerste helling van de dag opvliegen. Om de tel niet te vergeten plaatst de organisatie aan elke voet van de beklimming een bordje met het nummer en het aantal meter dat je omhoog mag klauteren. Helling 1 is meteen goed voor 1130 meter klimmen aan een gemiddelde van 7,5%. Je bent meteen gerodeerd! Tijdens de Ardennes Trophy komt het er vooral op aan om te doseren want er zijn immers 20 hellingen op het parcours wat ervoor zorgt dat je zelden kan op adem komen. Bovendien zijn de afdaling ook niet van de poes! Opletten is de boodschap.

Het parcours brengt ons langs alle uitwegen van Theux. Zo rijden we doorheen een prachtig kasteeldomein en volgt het kasteel van Franchimont waar de splitsing is en waar de mindere goden – ikzelf incluis – een makkelijkere klim voor de wielen krijgen. Maar zo afwisselend als het parcours is, zo gevaarlijk is het om een klopje van de hamer te krijgen. Uit de vorige edities wist ik al dat het venijn in de staart zit. De laatste 15 km bevatten immers nog drie deftige klimmen. Zo rijd je “Le Stanneux” (gemiddeld hellingsgraad van meer dan 10%) en de 2 km lange “Chasseur” op. Hier sneuvelt de ene na de ander biker in het zicht van de meet.
Als toetje van de dag volgt dan de slotklim naar La Reid. Maar liefst 3 km lang!
Uiteindelijk bereik ik de finish na minder dan 4 uur. Best tevreden na een toch wel zware Ardennes Trophy want net zoals in Waimes zorgde de regen er toch voor dat het parcours er zwaar bij lag. Gerrit schuimt als enige Fuerzaan de 85 km af en doet dit in een vlotte 5 uur 25 minuten. Pieter en Bert gooien hun mountainbike na ongeveer 4 uur 40 minuten over de streep. Mission completed! Alle Fuerzanen bereikten de meet en keren tevreden terug naar het vlakke land.

Hier komen we zeker terug. Hopelijk is de zon volgend jaar opnieuw van de partij want dit maakt het toch iets aangenamer fietsen. Dan durven we ons ook opnieuw wagen aan de 85 km. Ik kijk er al naar uit!

Les cimes de Waimes 2007

Les cimes de Waimes – Waimes

– 17 mei 2007 – (chrono 70 km)

Les cimes de Waimes stond vorig jaar garant voor zondvloed en wintertemperaturen. Dit jaar had ik mezelf voorgenomen pas in te schrijven als het weer tenminste al wat lente in zich had. Helaas bracht de ochtendstond niet veel goud maar eerder een grijs en regenachtig uitzicht. Aangezien we reeds van de dag voordien in Robertville verbleven moesten we ons niet echt haasten om de start te bereiken. Eenmaal aangekomen in Waimes stonden de overige Fuerzanen al aan de inschrijvingen. Bert en Gerrit zijn van de partij maar ook Laurens en Steven Descheemaeker wagen de verre verplaatsing naar Waimes om deel te nemen aan deze marathontocht. Ik besluit om onmiddellijk mijn regenjasje aan te doen bij de start want vorig jaar ben ik hier helemaal verkleumd van de kou uit de wedstrijd gestapt na de skipiste. Dit jaar wil ik op zijn minst de tocht tot een goed eind brengen. De tijd? Dit speelt geen rol.

Om 09.30 uur schieten we uit de startblokken en begint de eerste klim. Op asfalt trekken we naar boven. De eerste cimes is meteen een feit. Nadien rijden we over een stukje fietspad op weg naar een echt “Far West” uitzicht. Langsheen de paarenranch rijden we tot aan de volgende hellingen. Ik besluit het rustig aan te doen omdat ik toch met de nodige frisheid aan de skipiste wil geraken. Gerrit is intussen al lang vertrokken en de andere Fuerzanen zitten ergens in de achtergrond. Aan de eerste bevoorrading kom ik Jo Naert (Beachbiker) tegen en samen besluiten we verder te rijden. Het traject is echt super! We rijden de vallei van de Warche in en krijgen af en toe een technisch hoogstandje voor de wielen geschoven. Behoedzaam laveren we tussen de modder, regen en de natte boomwortels. Wanneer we in Bayehon terecht komen weten we dat we aan de ultieme klim van de dag mogen beginnen. Vanaf hier gaat het bergop tot aan de top van de skipiste van Ovifat. Het eerste stuk klimmen we op een paadje in het bos om uiteindelijk de grasvlakte op te klauteren naar de tweede bevoorrading. Hier staat ook Joke! Blijkbaar vonden ook de meiden elkaar want samen met de vriendin van Jo piepen ze van onder de paraplu wie er allemaal al zwoegend de helling oprijdt. Eenmaal aan de bevoorrading hangt het bordje “nog 25 km”. Ik voel van mezelf dat ik al wat vermoeid ben van de inspanningen en neem de nodige tijd om te eten en te drinken. Het slechte weer speelt me voorlopig weinig parten. Ik heb het warm genoeg en denk ditmaal niet aan stoppen. Het meest vervelende is de regen en de modder op de bril. Zonder bril is het dan weer opletten voor het rondvliegend moddergeweld.

Samen klimmen we weer op onze mountainbike maar al vlug moet ik Jo toch wat laten rijden. De stroken die nu komen heb ik nog nooit gereden maar bevinden zich vooral op drassige ondergrond. De fiets wordt bijna de grond ingezogen. Dit maakt het natuurlijk extra moeilijk. Gelukkig hebben we reeds de meeste cimes overwonnen. Er wachten ons nog slechts 2 hellingen. De eerstvolgende is de lange maar minst steile helling van dit parcours. Op houten plankjes en op veenbodem rijden we naar het hoogste punt van België: Botrange. Eenmaal we de toren bereiken weten we tenminste dat er nu zeker een afdaling volgt. Deze afdaling brengt ons naar Robertville waar ik Joke nogmaals kruis. Vanuit de auto zoekt ze dekking voor de regen. Een korte stop en dan opdraaien voor de laatste helling (die naam waardig) van de dag: “Belair”. Ik ben nog maar het bord voorbij of de kramp schiet in mijn bovendij. Blijkbaar toch te weinig gedronken. Ik drink mijn bidon helemaal leeg en kieper nog een W-cupje achter de kiezen. De pijn verdwijnt weer even en zonder veel snee rijd ik toch de laatste helling pijnloos op. Wat volgt is de eindsprint naar Waimes. Voor mezelf zit er niet veel sprint meer in. Moe maar voldaan bereik ik na 4 uur en 42 minuten de streep. Als dorstlesser krijgen we Cola Zero overhandigd. Slechter kiezen kan niet! Suikerloos kieper ik het drankje naar binnen om dan vlug de fiets een wasbeurt te geven en mezelf weer herkenbaar te maken voor de mensen.

Blij met het halen van de streep maar het heeft me toch meer moeite gekost dan vooraf gedacht. De conditie is zeker niet echt super maar hoe kan het anders? De mountainbike herkent me nauwelijks nog. Wanneer je wat minder op de fiets kruipt dan laat zich dat al gauw voelen tijdens zo’n Ardennenmarathon. Dat hebben we vandaag alvast ondervonden. Op naar de volgende!