Laatste berichten

Wandeling Hill 60

Vandaag een mooie wandeling gemaakt vertrekkend bij Hill 62 richting Hill 60. Bij de start aan Sanctuary Wood heb je een prachtig uitzicht op de streek en op de torens van Ieper. Via enkele wandelpaden doorheen de weides en de Gasthuisbossen gingen we richting Hill 60. Hier wou Mats zeker eens terugkomen na onze mountainbiketocht. Ditmaal konden we wel op de houten paden wandelen die slingeren doorheen de schapenweiden. We stapten nog even verder naar één van de gootste kraters uit de streek: de Caterpillar Crater.
Een rustpauze in de plaatselijke stek ‘Hill 60’ moest ons weer de nodige energie geven om de terugweg aan te vatten. Via de Gasthuisbossen trokken we nadien weer richting Hill 62. Uiteindelijk maakten we een wandeling van zo’n 7 km doorheen deze mooie streek. Een dikke bravo aan ons Clara die dit ook weer tot een goed einde bracht!

Auvergne 2017

Dit jaar ging de reis richting Auvergne. Nadat we twee jaar op rij de kust opzochten in Bretagne kozen we ditmaal voor het Franse binnenland op zo’n 800 km van huis. Om de rit niet in één keer te moeten afleggen in de heenreis besloten we een tussenstop te voorzien nabij Avallon in de Bourgogne. Via Booking.com belandden we in de B&B ‘Chez Virginie’. Een aangename stopplaats met een vriendelijke uitbaatster. Bovendien beschikten we over een familiekamer met alle voorzieningen. Het enige minpuntje was echter dat we nog een flinke afstand moesten afleggen om ergens een avondmaal te vinden.
Met de zon op de snoet maar enkele dreigende wolken op de achtergrond reden we de volgende morgen dwars door de Morvan naar de Auvergne. Na veel draaien en keren met de wagen op de plaatselijke wegen waren we blij dat we uiteindelijk op de autosnelweg zaten richting het vroegere vulkanengebied. We passeerden de Puy de Dome en stegen tot zo’n 1000 meter hoogte. Uiteindelijk kwamen we rond 17 uur aan op onze eindbestemming: Beaulieu. Na een rondleiding door de vriendelijke eigenaars in de mooie chalet verkenden we snel nog even de supermarkt van Bort-les-Orgues. Klaar om de volgende dag er op uit te trekken!
De zon was meer dan van de partij bij de start en we profiteerden er van door het meer op te zoeken. Op het strandje bij het kasteel van Val kan je zwemmen en dit was een welgekomen verfrissing! We brachten nog een bezoekje aan het kasteel vooraleer we terugkeerden naar Beaulieu. Onderweg snel nog even een broodje kopen voor het avondeten en dan… KNAL … een gescheurde achterband bij het wegrijden van de parking. Daar stonden we dan: zondagavond, midden Frankrijk, met z’n allen in een auto met slechts 3 opgepomte banden. Na hulp van een plaatselijke inwoner werd het reservewiel gemonteerd en konden we verder rijden naar ons huisje. De volgende dag wachtte een bezoek aan de plaatselijke garage voor het herstellen van de band (nou ja, aankoop van twee nieuwe banden wegens herstel onmogelijk).
De wagen wilde duidelijk niet mee want al na 100 km richting Frankrijk kregen we de foutmelding ‘minimumpeil diesel dope’. Met de schrik op een defect reden we toch al tot hier maar de angst op een serieuze panne bleef als een zwaard van Damocles boven ons hangen.
Enfin op dag twee dan zonder reserveband de bergen van Super Besse gaan verkennen. Met de ‘eitjes’ gingen we naar de Col de Perdrix waarna we nog wat hoger klommen richting Puy de Sancy. De vermoeide blik van Clara deed ons echter stoppen ter hoogte van het zicht op Mont Dore. De innerlijke energietank werd bijgevuld waarna het toch nog lukte om te voet af te dalen naar Super Besse. Dit stadje is een mekka voor downhillers in de zomer en skifanaten in de winter. Terwijl de eerste wolken de blauwe lucht verdreven keken we nog even naar de wilde avonturen van enkele stoere bikers op het plaatselijk terras om de daguitstap af te sluiten.
De volgende dagen werden minder zonnig en dus zat er helaas geen duik meer in in het plaatselijke stuwmeer. Toch hield dit ons niet tegen om er op uit te trekken. We bezochten de ruïnes van het kasteel van Thynières nabij onze verblijfplaats, trokken op daguitstap naar Salins waar we onder de waterval door konden stappen en een schitterende wandeling maakten langsheen de rivier. Je waande je zelfs in een sprookjesbos! Van Salins reden we verder naar het oude dorpje Salers die ons helaas met een stevige plensbui verwelkomde. Veel plezier hadden we dan ook niet in dit pittoreske dorpje en het verblijf was van korte duur. We compenseerden dit dan maar met een extra stop in het stadje Ydes. Hier kon je een fiets huren om het groene lint (een oude spoorwegbedding) te verkennen. Al trappend reden we een uurtje rond in de vallei van de Dordogne. Beslist de moeite waard!
Donderdag bleven we dicht bij ons huisje om onze auto wat te sparen. We wandelden onder en op de flanken van ‘les orgues’ in Bort-les-Orgues. Een wandeling van zo’n 4 kilometer bleek iets langer uit te vallen en zorgde voor flink wat hoogtemeters. Het beloofde ijsje wanneer we terug bij de auto kwamen werd dan nog eens doeltreffend weggeregend door een stortbui. Het werd dan maar een koekje al schuilend in de auto. Toch lieten we het niet aan ons hart komen en trokken we nog naar de site St. Nazaire  waar je de samenvloeiing van de Dordogne en de Diège kan bewonderen van op de kliffen. Een prachtig uitkijkpunt!
Op vrijdag lieten de grijze wolken nog steeds van zich horen en besloten we La Bourboule te bezoeken en de kinderen te belonen voor hun flinke stapinspanningen met een  bezoekje aan Parc de Fenestre. Dit is een uitgestrekt park waar er ook heel wat speeltuigen staan en waar je ook op enkele betalende kleine attracties kan zitten. Helaas zorgde de plensbuien er voor dat alles er nat en verlaten bij lag. Na de middagpauze in een plaatselijk restaurantje was de zon uiteindelijk toch van de partij en konden we alsnog genieten van een spelletje minigolf. Amai, deze golfbanen hadden precies nog last van de erupties van de vulkanen! De bal rolde alle kanten op die hij niet moest en de uiteindelijk bleken niet alle banen even haalbaar. Jammer voor deze eerste kennismaking van de kinderen met minigolf. Maar uiteindelijk hebben ze toch plezier beleefd en werden ze beloond voor hun vele kilometers die ze stapten doorheen de heuvelrijke (of bergachtige) streek.
En ja hoor op zaterdagmorgen eindigden we onze week in de Auvergne met zonneschijn! Maar helaas ook weeral met een bijkomend autoprobleem: olie bijvullen was ditmaal de boodschap. Na een stop in de plaatselijke garage waagden we ons aan de lange terugweg. Na zo’n 30 kilometer kraakte er iets ongelooflijks aan de auto. Nadat we geremd hadden verdween het geluid opnieuw om op de autosnelweg plots terug te keren. Met een bang hartje namen we de eerste ‘aire’ om de zaak eens te bekijken. Na een pauze van 40 minuten, een blik op de motor en veel schrik besloten we toch verder de rit te vervolgen. Ditmaal bleven de problemen achterwege en uiteindelijk konden we rond 18 uur veilig de thuishaven bereiken. Oef! Wat was me dat een reis met hindernissen. Eén ding staat vast: deze auto rijdt niet meer op Franse wegen om op reis te gaan. Een tweede vaststelling: de Auvergne is een prachtige streek die veel te beiden heeft maar we hadden helaas de weergoden niet echt mee. Volgende keer beter zeker?
Auvergne 2017

Met Mats op de mountainbike

Vandaag trokken Mats en ikzelf er op uit met de mountainbike. Mats vroeg immers al een tijdje om eens echt te gaan fietsen in het bos, over boomwortels, in het gras en in de modder. Modder is er momenteel niet te bespeuren maar voor de overige ingrediënten trokken we richting Gasthuisbossen en Palingbeek. Het werd een tochtje met veel wind, af en toe een duwtje in de rug, enkele leuke rustpauzes en even stilstaan bij de herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog. Fijn dat Mats ook deze interesse deelt met zijn papa. We bolden zo’n 15 km met onze mountainbike maar wisselden tijdig de inspanning af door ontspanning. Zeker voor herhaling vatbaar!

Uitstapje naar de Zonnegloed en de zee.

Een bezoekje aan dierenpark Zonnegloed om daarna nog even de zeelucht op te snuiven. Helaas was het geen supermooi weerdag waardoor we met dikke trui langsheen de vloedlijn moesten stappen. Jammer maar het deed toch weer even deugd de zeelucht in te ademen.

Wandeling Balokken

Deze namiddag met de kroost even naar Wervik geweest om er de Balokken te verkennen. Er zat precies veel energie in die kleine Vanhauwaertjes. Amai! Veel gelopen, in benen geklommen, bruggen bewandeld en ‘radjes’ gedraaid. Allé, de kinderen toch.

Terug op de fiets!

Eindelijk! Na een maandje zonder fietsen probeerde ik vandaag voor het eerst weer een deftig tochtje te maken. Na de handbreuk en bijhorend gips bij de deelname aan de Raid des Hautes Fagnes was het dus enkele weken balen tijdens deze vakantie. Dan heb je eens wat tijd en dan kan je niet eens een leuk fietstochtje maken. De ideeën om er met de fiets op uit te trekken mochten in de vuilnisbak. Nadat ik vorige week uit het gips mocht dacht ik onmiddellijk in actie te kunnen schieten maar dat was een serieuze misrekening. Uiteindelijk had ik toch nog een weekje nodig om weer kracht te hebben in mijn hand en min of meer pijnloos te kunnen fietsen.
Samen met Kurt besloot ik deel te nemen aan de wielertoeristenrit van WTC Geluveld. Met een verplaatsing heen en terug én een rit van 50 km moesten we toch zo’n 80 kilometer op de teller hebben. Het bleken er uiteindelijk meer dan 85 te zijn. Mijn energietank was serieus leeg maar ik was vooral blij dat ik weer in actie kon schieten na al dat stilzitten. Op naar de volgende tocht!

Papa-dag op school!

Vandaag mocht ik even mijn eigen klasje in de steek laten om samen met Clara te genieten van de papa-dag. Alle papa’s mochten met hun kleuter enkele activiteiten doen en nadien samen luisteren naar het verhaal ‘Papa, mijn superheld!’. Weet je, Clara? Jij bent mijn heldin!

 

Weekendje Waimes

Het verlengde weekend van Hemelvaart is traditioneel het weekend van Les Cimes de Waimes. Of beter: is OPNIEUW het weekend van deze Ardennenmarathon. Na een afwezigheid op de kalender was het dit jaar opnieuw verzamelen geblazen in de Oostkantons. En wat een geluk! Dit jaar breien we er meteen een verlengd weekendje Ardennen aan. Op donderdag het mountainbikeavontuur en de rest van het weekend familieplezier. De weergoden waren alvast zeer gunstig want het werd een topweekend. Het avontuur van de mountainbikerit vind je hieronder. Op vrijdag gingen we alle samen fietsen op de Ravelroutes die de Oostkantons doorkruisen. Echt zalig! Autovrije fietspaden die zo goed als vlak zijn en je naar alle uithoeken brengen. We besloten naar Bütgenbach te fietsen om er te picknicken aan het meer. Het werd een supergezellige tocht met enkele leuke stopplaatsen. Onze kleine coureurs deden het supergoed en legden maar even meer dan 27 kilometer af. Chapeau!
Zaterdag bonden we dan de wandelschoenen aan om op zoek te gaan naar de waterval van Bayehon. In de vallei van de Warche trokken we gepakt en geakt over de rotsen, door het water en tussen de bossen. Met een temperatuur van bijna 30° graden was dit niet evident. We waren dan ook superblij dat we in het afgelegen Longfaye toch een herberg vonden om even bij te tanken. Met behulp van de gps keerden we terug doorheen het bos om uiteindelijk zo’n 10 kilometer later terug aan de startplaats te belanden. Oef!
Zondag sprong ikzelf nog even de fiets op vooraleer het onweer de Ardennen zou bereiken. Op de paden van de ‘cimes de Waimes’ genoot ik nog even na van een schitterend verlengd weekend. Dit gaf echt een vakantiegevoel!
Waimes 2017

Les cimes de Waimes

Yes, we zijn terug! Na een afwezigheid op de kalender werd deze mountainbikemarathon eindelijk weer ingericht. Na enkele regenedities was het nu genieten van mooi weer en opnieuw de echte mountainbikesfeer opsnuiven. Samen met Bert Desimpelaere en Gaetan gingen we iets na 10 uur van start in het centrum van Waimes. Aan een vlot tempo namen we eerste deftige ‘cimes’ vooraleer we richting steengroeve trokken. Hier wachtte een echte kuitenbijter die je toch wel herinnerde dat de Ardense klimmen niet de Westvlaamse Heuvellandklimmen zijn. Aan de splitsing besloten Gaetan en ikzelf om voor de 65 km te gaan. Een wijselijke beslissing want eenmaal na het meer van Robertville was ‘de jus’ uit de benen verdwenen. Op een wat gezapiger tempo reed ik richting aankomst. Na 4 uur 03 minuten reed ik over de streep. Dit werd een leuk weerzien met de ‘cimes de Waimes’. Tot volgend jaar? En het weer mag dan hetzelfde zijn.

Er is er één jarig hoera hoera!

Vandaag werd Marie 9 jaar. Waw, wat vliegt de tijd toch snel! Nadat gisteren de familie op bezoek kwam was het vandaag tijd om even een stapje te zetten in de natuur. We trokken richting Rodeberg om er een wandeling te maken vooraleer we ons buikje gingen vullen. We vertrokken bovenop de Rodeberg en wandelden via de Schomminkel en de Gildestraat naar Loker. Helaas was er geen plekje meer vrij in het eetcafé ‘de Heksestoel’ zodat we nog wat verder moesten stappen. We vonden uiteindelijk toch een plekje in ‘de Rabbit’ boven op de Rodeberg. Na het lekkere eten trokken we nog naar het speelterrein van de Kosmos om de uitstap compleet te maken.